Της Θεοδώρας Γιάγκου
Η ζωή του είναι σαν μια χιονόμπαλα που ξεκινά την πορεία της καθαρή αλλά σταδιακά παρασύρει ό,τι βρει στον δρόμο της, γεμίζει με πέτρες, κλαδιά, σκουπίδια και γίνεται βρόμικη, λέει. Ο Moby, στην αυτοβιογραφία του, δεν κάνει καμία προσπάθεια να γίνει αρεστός και δεν κρύβεται πίσω από την εικόνα του καλού παιδιού που πάντα τον ακολουθούσε. Ανασύρει σεξουαλικές συνευρέσεις σε ταράτσες, τουαλέτες, μεταμεσονύκτια ρέιβ πάρτι σε υπόγεια, τη μακροχρόνια σχέση του με το αλκοόλ και τις ουσίες, όλα όσα υπήρξαν φόντο στη νέα του ζωή στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 90΄.
Στην προσπάθειά του να ξεφύγει από την ντροπή της φτωχικής ζωής στο Connecticut, ήταν ανοιχτός σε εμπειρίες και συναισθήματα. Πριν ανέβει στην κορυφή του κόσμου με τη μουσική του, γεύτηκε πρώτα την άγρια και επικίνδυνη πλευρά της ζωής, μετακομίζοντας σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο σε μια κακόφημη γειτονιά. Δεν υπήρχε νερό, ούτε θέρμανση, υπήρχε όμως ηλεκτρισμός και αυτό του αρκούσε για να φτιάξει μουσική. Απαλλαγμένος από νοίκι και επιστρέφοντας μπουκάλια και αλουμινένια κουτάκια για ένα πιάτο φαί, είχε αφοσιωθεί πλήρως στη μουσική του. Η Νέα Υόρκη, όμως, του ασυγκράτητου ηδονισμού και των underground dance clubs, η εύθυμη υποκουλτούρα της εποχής, στιγμάτισε το νέο του ξεκίνημα.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στην αρχή της αυτοβιογραφίας του, που χρονικά τοποθετείται μεταξύ 1989 και 1999, είναι ένας σοβαρός χριστιανός που ζει στη σοφίτα ενός παλιού εργοστασίου και φτιάχνει μουσική, όμως όταν τελειώνει το βιβλίο είναι άλλος άνθρωπος. «Ήμουν στο διαμερισμά μου, υπήρχαν τσάντες με μεγάλες ποσότητες διαφορετικών ναρκωτικών κι εγώ έκανα σεξ με κάποια που δεν γνώριζα», είναι μια φράση που περιγράφει καλύτερα την άστατη ζωή του πριν έρθει το 1999 και ο δίσκος Play για να αλλάξει τα πάντα.
Εκείνος ο δίσκος, ήταν το πρώτο σημάδι πως ο γεννημένος σε ένα μικρό σκαρί Αμερικανός, χωρίς κανένα αξιοπρόσεκτο εξωτερικό χαρακτηριστικό, χωρίς πλούτη και ένα υποσχόμενο μέλλον, ήταν τελικά προορισμένος για κάτι μεγάλο. Οι γονείς του δεν έπεσαν και πολύ έξω δίνοντάς του το παρατσούκλι «Μoby», από τον Moby Dick του Herman Melville, μακρινού απόγονου της οικογένειας. Ο Moby έμελλε να γίνει ο Moby Dick της ηλεκτρονικής μουσικής. Ο άνθρωπος που έφτασε την ηλεκτρονική μουσική εκεί που είναι σήμερα, δίνοντας στον κόσμο κομμάτια που δεν θα γίνουν ποτέ εύπεπτα, όπως το λατρεμένο Porcelain.
Και αν στην αυτοβιογραφία του δεν αναφέρεται στη ζωή του μετά τον δίσκο που τον καθιέρωσε και τη δόξα που γνώρισε, είναι γιατί με την ιστορία του αθώου παιδιού που μετακομίζει στη μεγάλη πόλη και διαφθείρεται, μπορούν να ταυτιστούν πολλοί. «Και στην επόμενη δεκαετία της ζωής μου συνέβησαν ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται για πανανθρώπινες, καθολικές εμπειρίες. Ενώ με το βιβλίο μου “Porcelain”, ελπίζω να μπορέσουν οι αναγνώστες να συνδεθούν».
Ό,τι παρέλειψε να γράψει είναι η πλούσια δισκογραφία του με 12 άλμπουμς και η αλλαγή ρότας, όταν εγκατέλειψε το Μεγάλο Μήλο. Πλέον είναι κάτοικος Λος Άντζελες, ιδιοκτήτης εστιατορίου για vegans, βαριέται τις περιοδείες αλλά εξακολουθεί να φτιάχνει μουσική, δουλεύει ως ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων και δεν έχει ιδέα πως θα τελειώσει η ιστορία της ζωής του. «Είμαι απλά ένας αφελής και αγχωμένος άνθρωπος που προσπαθεί να κατανοήσει τους παράξενους κόσμους στους οποίους έχει βρεθεί».
