Celebrities που αλλιώς ξεκίνησαν κι αλλιώς η ζωή τους πήγε
Σήμερα απολαμβάνουν την αίγλη του ονόματός τους, την καταξίωση, τη φήμη, τα χρήματα, τη λάμψη. Όμως, τα πράγματα δεν ήταν έτσι στο ξεκίνημά τους, αφού από άλλες δουλειές ξεκίνησαν μερικοί από τους πιο γνωστούς και αυτοδημιούργητους σημερινούς stars.
Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη
Αντώνης Ρέμος
Γεννημένος στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας από γονείς μετανάστες, ο σημερινός Έλληνας star, στα δέκα του χρόνια, και μετά τον χωρισμό των γονιών του, εγκαθίσταται στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Εκεί τα πράγματα ήταν δύσκολα για τον ίδιο, τη μητέρα του και την αδελφή του. Οπότε, έπρεπε να «βγει» από μικρός στο μεροκάματο, ο -τότε- Αντώνης Πασχαλίδης, ο οποίος, μερικά χρόνια μετά, «βαφτίστηκε» με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Ρέμος». «Έχω κάνει πολλές δουλειές. Πριν εργαστώ ως υδραυλικός, δούλευα ως γκαρσόνι σε ταβέρνα. Αυτή ήταν η πρώτη μου δουλειά στην εφηβεία. Έχω δουλέψει σε κρεοπωλείο, αλλά και ως κουβαλητής σε κάβα ποτών… Η δουλειά δεν με φόβισε ποτέ. Ένα βράδυ, Μάιος του 1987 ήταν, στην κοσμική ταβέρνα του Λαγκαδά “Τα αηδονάκια”, έπαιζε κιθάρα ένας φίλος μου. Πήγαινα συχνά. Σκεφτόμουν “τι ωραία που θα ήταν να μπορούσα κι εγώ να είμαι στο πάλκο, να παίζω και να τραγουδάω”. Δούλευα ως υδραυλικός τότε. Εκεί, λοιπόν, που έκανα όνειρα, η φωνή του ιδιοκτήτη της ταβέρνας με επανάφερε στην πραγματικότητα. “Έι, Αντωνάκη, θα έρθει το αφεντικό σου στο μαγαζί σήμερα;”. Αντί για απάντηση, ζήτησα να παίξω τουμπερλέκι, καθώς ο μουσικός είχε αρρωστήσει. Αυτό το “ναι” του μαέστρου το χάρηκα όσο κανένα!».
Άντζελα Δημητρίου
Πριν γίνει μία από τις σπουδαιότερες λαϊκές τραγουδίστριες στην Ελλάδα, ήταν απλά η Αγγελική Κιουρτσάκη. Ένα μικρό κορίτσι, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Περιστέρι και στα 11 της, λόγω της έλλειψης των οικονομικών πόρων της οικογένειάς της, αναγκάστηκε να δουλέψει στις κλωστοϋφαντουργίες «Πεταλούδα». Κανείς δεν περίμενε τη μεγάλη της ανέλιξη, καθώς έφτασε στο σημείο όλη η Ελλάδα να την αποκαλεί «Λαίδη». «Ξεκίνησα να δουλεύω από 11 χρονών. Θυμάμαι το εργοστάσιο “Κλωστές Πεταλούδα”, όπου δούλευα με το επώνυμο “Κιουρτσάκη”. Έχω κάνει πολλές δουλειές. Έχω δουλέψει σε φάμπρικα, στην πλατεία Ψυρρή ως κορδελιάστρα -όπως είχε δουλέψει και η Βίκυ Μοσχολιού, στα “Φόντια”- στα παπούτσια δηλαδή. Αισθάνομαι πολύ περήφανη που έχω κάνει όλα αυτά από 11 ετών. Το γεγονός ότι δεν σπούδασα δεν με εμπόδισε να φτάσω ως εδώ που είμαι: Να γίνω lady».
Βασίλης Καρράς
Ένας από τους τελευταίους των μεγάλων-αυθεντικών, λαικών τραγουδιστών, δεν ξεκίνησε με ένα μικρόφωνο στο χέρι. «Γεννήθηκα στο Κοκκινοχώρι Καβάλας. Ποτέ δεν φοβήθηκα τη δουλειά. Στην αρχή καταπιάστηκα με τα καπνά στο χωριό μου. Όταν γεννιέσαι σε χωριό, πρέπει να πας στα καπνά από την πρώτη ημέρα που γεννιέσαι. Έτσι ήταν τα πράγματα τότε. Μετά, επειδή μου άρεσαν τα αυτοκίνητα, κι έπρεπε και να δουλέψω, έπιασα δουλειά ως βοηθός μηχανικού. Είχα έφεση στη μουτζούρα. Μια μέρα έφυγα από το χωριό και πήγα στη Θεσσαλονίκη να πιάσω δουλειά, σε ένα μαγαζί. Μπουζούκια. Μία άδεια βαλίτσα είχα μαζί μου, αλλά την είχα γεμάτη όνειρα».
Νίκος Βέρτης
Γεννήθηκε στην Ολλανδία και από μικρός αγαπούσε το μπουζούκι. Λάτρευε τον ήχο του και γι’ αυτό ζήτησε από τον πατέρα του να του αγοράσει ένα και, παράλληλα, να τον γράψει στο ωδείο. Έτσι κι έγινε. Τα Σαββατοκύριακα τα αφιέρωνε στη μουσική. Τις καθημερινές, όμως, ο Νίκος Βέρτης έπρεπε να κάνει και άλλη δουλειά. «Ζούσα στο εξωτερικό και ήρθαν έτσι τα πράγματα που η μουσική ήρθε σε δεύτερη μοίρα. Η οικογένειά μου είχε αφήσει την Ελλάδα, λόγω οικονομικών δυσκολιών, αν και ποτέ δεν μας περίσσευαν τα χρήματα. Δούλευα σε ένα εργοστάσιο πλαστικών στην Ολλανδία, αφού παράτησα τη σχολή μου γιατί δεν μου έδιναν αναβολή για τον στρατό. Αυτό έγινε το 1995. Όταν γύρισα από φαντάρος δούλεψα σε ένα εργοστάσιο ξυλείας και Σαββατοκύριακο δούλευα με τη μουσική. Σε ταβέρνες, σε μικρά κουτούκια. Τα περισσότερα τραπέζια ήταν άδεια. Όταν ερχόντουσαν μία-δύο παρέες, κάναμε πάρτι!».
Γιάννης Πλούταρχος
Το «καλύτερο παιδί» της μουσικής είχε ένα όνειρο από μικρός: Ήθελε να πάει στην Αθήνα. Ο τραγουδιστής μεγάλωσε στην Λιβαδειά, ονειρεύτηκε ένα μέλλον διαφορετικό για τον εαυτό του, αν και στο τέλος τον κέρδισαν οι πίστες. «Διάλεξα την κομμωτική. Είχα κλίση και ήμουν και καλός. Μέχρι τα 21 μου, ήμουν αγρότης και σηκώθηκα να φύγω γιατί ήθελα κάτι καλύτερο για τη ζωή μου. Πίστευα ότι αυτή η ζωή, με τον τρόπο που γινόταν, δεν μου έπρεπε. Δεν μου ταίριαζε. Δεν την ήθελα. Όταν πήγα να σηκώσω τη σωλήνα και πιάστηκε η μέση μου -ήμουν 21 ετών παιδάκι- πέταξα τη σωλήνα και λέω “άει στο διάολο” κι ένα “φεύγω” στον αδελφό μου, τον Τάσο. Πήρα τον δρόμο μου. Έκανα χίλιες δουλειές από αγανάκτηση. Ως κομμωτής, ξεκίνησα στην Αθήνα, αν και η πρώτη μου δουλειά ήταν στα χωράφια, στη Λειβαδιά».
Μαρία Καβογιάννη
Μπορείτε να φανταστείτε τη Μαρία Καβογιάννη να διδάσκει σε μικρά παιδιά του δημοτικού; Κι όμως, η ταλαντούχα κωμική ηθοποιός έχει κάνει πολλά στη ζωή της, μέχρι να τη γνωρίσουμε και την λατρέψουμε. «Ήμουν εκπαιδευτικός, για επτά χρόνια, σε δημοτικό σχολείο. Δεν ξέρω πώς ήμουν ως δασκάλα. Να ρωτήσετε τα παιδιά. Νομίζω ότι ήμουν φίλη με τα παιδιά. Μάλλον καλή θα με έλεγα, πολύ ελαστική. Τελείωσα την ΑΣΟΕΕ. Ξύπνησαν οι μνήμες από τα παιδικά μου παιχνίδια. Ποτέ δεν το είδα επαγγελματικά, αλλά ως χαρά και γι’ αυτό συγχρόνως, με τις σπουδές μου και το θέατρο, ήμουν δασκάλα στο σχολείο. Αν δεν έμπαινα στο θέατρο, μπορεί να δίδασκα ακόμα».
Καίτη Κωνσταντίνου
Κι όμως, η θρυλική «Σωσώ» από τα «Εγκλήματα», ήταν κι εκείνη καθηγήτρια. Όμως, όπως παραδέχεται, δεν έβρισκε τη χαρά μέσα από αυτή τη δουλειά. Ευτυχώς, πήρε άλλο δρόμο και το κοινό κατάφερε, όχι απλά να τη γνωρίσει, αλλά να τη λατρέψει. «Την πρώτη χρονιά, ήμουν στο γυμνάσιο του Βύρωνα και μου άρεσε πολύ αυτή η δουλειά κι έτσι αποφάσισα πως αυτό είναι που θέλω να κάνω στη ζωή μου. Ήταν πολύ ωραία! Ταυτόχρονα, έκανα κάποιες θεατρικές συνεργασίες, χωρίς να το γνωρίζουν οι μαθητές μου. Μετά τον δεύτερο χρόνο, άρχισα να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο από τον ρόλο της καθηγήτριας. Δεν έφταιγε το σχολείο, ούτε τα παιδιά. Εγώ αισθανόμουν διαφορετικά μέσα μου και αποφάσισα να σταματήσω τη διδασκαλία. Είχε αρχίσει να με πιέζει και να μη μου ταιριάζει. Ήθελα να ακολουθήσω τον δρόμο του θεάτρου, γιατί το γούσταρα περισσότερο. Τελικά, νομίζω πως δεν ήμουν καλή καθηγήτρια γιατί δεν είχα μέτρο. Προσπαθούσα να μάθουν πράγματα και οι αδύναμοι μαθητές κι έμενα πίσω στην ύλη. Πριν μερικά χρόνια, με βρήκαν κάποιοι μαθητές μου και μου ζήτησαν να κάνουμε reunion. Είχε πολλή πλάκα και περάσαμε όμορφα. Θυμόμουν μόνο δυο-τρία παιδιά και ντράπηκα λίγο. Επίσης, ένα βράδυ που ήμουν σε ένα εστιατόριο με κοιτούσε ένας άντρας, ο οποίος λίγο μετά μου λέει: «Τι κάνετε, κυρία;». Τον ρώτησα τι εννοεί και μου απάντησε πως ήταν μαθητής μου. Έχουν μεγαλώσει πάρα πολύ οι μαθητές μου!».
Γρηγόρης Αρναούτογλου
Έγινε τηλεπαρουσιαστής και ραδιοφωνικός παραγωγός, αλλά πριν μπουν τα media στη ζωή του, τα προς το ζην του τα πρόσφερε μια άλλη δουλειά, στην οποία, η αλήθεια είναι, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να τον φανταστούμε. «Δούλεψα για τρία χρόνια ως συντηρητής ασανσέρ. Νομίζω ότι αν δεν είχα ασχοληθεί με την τηλεόραση θα ήμουν ένας καλός ασανσεριτζής. Δεν υπήρχε περίπτωση! Ήμουν πολύ καλός. Ό,τι δουλειά και να έκανα, και σουβλατζής να ήμουν, θα το έκανα καλά. Έπιαναν τα χέρια μου και το αγαπούσα. Και ως ηλεκτρολόγος έχω δουλέψει. Υπήρχε ανάγκη, οπότε δούλευα πολύ».
Νίκος Οικονομόπουλος
Ήταν δεδομένο ότι από μικρός θα γινόταν τραγουδιστής. Μέχρι όμως να ανοίξει τα φτερά του, έκανε τρεις δουλειές την ημέρα. «Για πολλά χρόνια δούλευα στο ψαράδικο του πατέρα μου. Κατάγομαι από φαμίλια ψαράδων. Έπειτα, στα 16 μου, έπιασα δουλειά σε μία πιτσαρία. Τα βράδια, όταν πια χαλαρώναμε, έπαιρνα το τουμπερλέκι και τραγουδούσα. Το αφεντικό μου με σύστησε σε έναν γνωστό του μουσικό που έπαιζε μπουζούκι και αυτός με έστειλε στο “Άξιον”, στον Πύργο. Τότε, ήμουν πολύ αρνητικός στο να συμμετέχω σε talents shows. Όμως, ένα βράδυ ονειρεύομαι πως βρισκόμουν σε ένα talent show και πως τραγουδάω. Την επόμενη μέρα, λοιπόν, με το που ξύπνησα, άνοιξα την τηλεόραση και πέρασε από μπροστά μου το τρέιλερ του παιχνιδιού. Μέχρι να το καταλάβω, είχα κιόλας στείλει μήνυμα. Έτσι ξεκίνησα».
Σίσσυ Χρηστίδου
Εδώ και 10 χρόνια είναι δημοσιογράφος και παρουσιάστρια. Μέχρι να μπει στον χώρο της τηλεόρασης, όμως, και να την μάθουν όλοι, η Σίσσυ εργαζόταν στον γκισέ μίας τράπεζας, κάνοντας την πρακτική της. Μία δουλειά βαρετή, κουραστική, την οποία, όπως δηλώνει, δεν άντεχε με τίποτα από την πρώτη κιόλας ημέρα. «Ξεκίνησα σαν τραπεζική υπάλληλος. Άντεξα εννέα μήνες! Πήγα για να πείσω τον μπαμπά μου να έρθω στην Αθήνα… Εννιά μήνες και κάθε μέρα μαράζωνα. Έπεφταν τα φυλλαράκια μου, δεν άντεχα! Έλεγα “θα πεθάνω εδώ μέσα, δεν κάνω εγώ γι’ αυτή τη δουλειά…”».
