Σε μια εποχή όπου τα τηλεοπτικά και μουσικά reunions γνωρίζουν επιτυχία, ο Κωνσταντίνος Χριστοφόρου ως resident act φέτος του δημοφιλούς club της Αθήνας, «Voodoo», στο Γκάζι, προσκαλεί και επανενώνει για λίγο τους One σε ένα εντυπωσιακό live στην Αθήνα, και το Down Town, με αφορμή αυτή την ιδέα, ζητά από τα μέλη του πιο επιτυχημένου pop boy band στην Ελλάδα να θυμηθούν στιγμές από τη γεμάτη επιτυχίες διαδρομή τους…
Από τον Γιώργο Πράσινο
Λίγο πριν το millennium, μια ιδέα έχει καρφωθεί στο νου του Γιώργου Θεοφάνους: Να δημιουργήσει το πρώτο μεγάλο, στηριγμένο επάνω σε απολύτως επαγγελματικές βάσεις, στα πρότυπα του εξωτερικού, boy band, στην Ελλάδα. Λίγους μήνες αργότερα, τον Μάιο του 1999, οι One κυκλοφορούν το πρώτο τους τραγούδι, το «Πρώτη μου φορά». Κάπως έτσι, το πρώτο ανδρικό ποπ συγκρότημα που αποτελείτο (τότε) από τους Κωνσταντίνο Χριστοφόρου, Φίλιππο Κωνσταντίνο, Δημήτρη Χανιώτη, Αργύρη Ναστόπουλο και Πάνο Τσερπέ ξεκινάει τη θριαμβευτική πορεία προς τη δόξα – μια πορεία που είχε τη λάμψη, αλλά όχι τη μικρή διάρκεια μιας στέρεο-νόβας. Το 2000, έρχεται το album «Moro mou», όπου το ομότιτλο τραγούδι έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως επίσης και το «Φοβάμαι».
Το 2002 είναι η χρονιά που το συγκρότημα παίρνει τη μεγαλύτερη ώθηση: Το ΡΙΚ κάνει πρόταση στον Γιώργο Θεοφάνους να γράψει το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στη Eurovision, κι έτσι το «Gimme» και οι One καταλαμβάνουν τελικά την 6η θέση στον διεθνή διαγωνισμό, κάνοντας τεράστια επιτυχία σε Ελλάδα και Κύπρο, ενώ το album που το περιέχει («Έχω τόσα να σου πω») γίνεται χρυσό. Στο ίδιο album περιέχονται και τα τραγούδια «Μάτια μου», «Έχω τόσα να σου πω» και «Πεθαίνω». Όντας στην ακμή της καριέρας του, το μουσικό συγκρότημα έχει πια αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές – και φυσικά πολλές γκρούπις: Γυναίκες κάθε ηλικίας γεμίζουν τα καμαρίνια τους, ενώ άλλες αποκτούν θέση σημερινών stalkers στη ζωή τους. Μέσα στο 2003, ο Κωνσταντίνος Χριστοφόρου μετά από πολλή συζήτηση με τα υπόλοιπα μέλη αποφασίζει να αποχωρήσει και να κάνει solo καριέρα, ενώ τη θέση του παίρνει ο Δήμος Μπέκε, ο οποίος έχει ήδη διαγράψει επιτυχημένη πορεία στην Κύπρο. Μέχρι το 2003 που οι One αποφασίζουν να διαλυθούν.
Έκτοτε, οι One χάνονται και βρίσκονται, συναντιούνται όλο και πιο σπάνια, ίσως σε κάποια Eurovision parties -με εκείνο το τηλεοπτικό Eurovision show της ΕΡΤ το 2015 να ξεχωρίζει- αλλά μάλλον αυτή η «πρώτη» σπίθα που τους ένωσε δεν έχει σβήσει… For the good old times fellows, οι One θυμούνται για το Down Town κάποιο περιστατικό από τη χρυσή τους πορεία…
Κωνσταντίνος Χριστοφόρου
«Ήταν 2001 και το συγκρότημα είχε αποκτήσει τεράστια φήμη πια… Κάναμε πράγματα από πλευράς promotion και εμφανίσεων, που ήταν πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα και τα τραγούδια μας είχαν ήδη κατακτήσει τα chat και τα ραδιόφωνα. Αποφασίσαμε, λοιπόν, να βγούμε σε περιοδεία με τη Νατάσσα Θεοδωρίδου, η οποία ήταν πολύ επιτυχημένη και μεγάλη σε διάρκεια. Ο ένας από τους σταθμούς μας ήταν η Ήπειρος και συγκεκριμένα η Ηγουμενίτσα, όπου μας πιάνει σφοδρή κακοκαιρία, επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα, και, όπως καταλαβαίνετε, αποκλειστήκαμε όλοι σε ένα ξενοδοχείο εκεί: Οι Οne, η Νατάσσα και όλοι οι μουσικοί, οι τεχνικοί, ο Γιώργος Θεοφάνους και η Νόνη Δούνια, φίλη μου, πρώην μοντέλο και νυν βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας – μη με ρωτήσετε γιατί ήταν εκεί, αυτό αλήθεια δεν το θυμάμαι, υποθέτω θα εμφανιζόταν σε κάποια εκδήλωση στο ίδιο μέρος.
Μείναμε τρεις μέρες στο ξενοδοχείο, το οποίο το κάναμε δικό μας στην κυριολεξία: Μιλούσαμε, τραγουδούσαμε, κάναμε πλάκες, ύπνος μηδέν εννοείται, παίζαμε αμέτρητα παιχνίδια, ειδικά κρυφτό γιατί κοβόταν το ρεύμα λόγω κακοκαιρίας και είχε πλάκα στο σκοτάδι. Αυτό το τριήμερο μας έδεσε πολύ. Μας έκανε να ανακαλύψουμε πολλά ο ένας για τον άλλον και έβγαλε ό,τι πιο θετικό και αθώο υπήρχε μέσα από τον καθένα, γιατί ήμασταν πραγματικά σαν παιδιά σε τριήμερη εκδρομή. Επιπρόσθετα, ξεφύγαμε από τη στρατιωτική πειθαρχία και τη σκληρή δουλειά που χρειαζόταν για να πετύχει όλο αυτό το εγχείρημα του συγκροτήματος των Οne. Θυμάμαι έφευγα από την Ηγουμενίτσα όταν έφτιαξε ο καιρός για να συνεχίσουμε την περιοδεία, με ένα χαμόγελο μεγάλο για όλα τα ωραία που θα ακολουθούσαν και συνάμα εντυπωσιασμένος για το πόσο θετικές επιπτώσεις μπορεί να έχει στις όποιες σχέσεις των ανθρώπων μια “εκδρομή”, έστω και τυχαία στην δική μας περίπτωση. Και πράγματι, για τα επόμενα δύο χρόνια ακολούθησαν πολλά ακόμη σπουδαιότερα πράγματα τα οποία έζησα όσο καλύτερα μπορούσα μέχρι την αποχώρηση μου το 2003».
Φίλιππος Κωνσταντίνος
«Τα χρόνια που πέρασα με τους One ήταν γεμάτα με υπέροχες και ανεπανάληπτες εμπειρίες! Μία απ’ αυτές ήταν η περίοδος που προετοιμαζόμασταν για τη Eurovision, όπου κάναμε μια μεγάλη περιοδεία για την προώθηση του “Gimme” και ταξιδεύαμε συνεχώς. Ταυτόχρονα, δουλεύαμε και στην Αθήνα -πενθήμερα τότε- άρα η κούραση μας ήταν τεράστια. Σ’ ένα ταξίδι, λοιπόν, προς τη Μάλτα, είχαμε μια ενδιάμεση στάση στην Ιταλία και περίπου 5 ώρες αναμονής στο αεροδρόμιο. Ήμασταν τόσο κουρασμένοι που μας πήρε ο ύπνος πάνω στις βαλίτσες μας και ξυπνήσαμε μισή ώρα πριν αναχωρήσει το αεροπλάνο μας. Ήμασταν, όμως, πολύ μακριά από το gate, κι έτσι αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τρελοί, διασχίζοντας το αεροδρόμιο, ουρλιάζοντας, να κρατήσουν την πύλη ανοικτή. Τελικά, ευτυχώς, τα καταφέραμε.
Και μιας και μιλώ για Eurovision, επίσης δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μεγάλη ενωτική αγκαλιά που κάναμε οι πέντε μας, δευτερόλεπτα πριν βγούμε στη σκηνή του Ταλίν -ήμασταν και πρώτοι στη σειρά εμφάνισης- με αποτέλεσμα να συγκινηθούμε και σχεδόν να καταστρέψουμε το μακιγιάζ που μας είχανε κάνει! Επίσης, θυμάμαι όταν Σαββατιάτικα είχαμε μια μεγάλη συναυλία στη Βόρειο Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα δουλεύαμε τα βράδια σ’ ένα μεγάλο μαγαζί της Θεσσαλονίκης. Η συναυλία ήταν επίσης το βράδυ, άργησε γενικώς να ολοκληρωθεί, και φύγαμε οδικώς με την ψυχή στο στόμα, ενώ παίρναμε τηλέφωνο τον επιχειρηματία και τον μαέστρο της ορχήστρας να καθυστερήσουν την έναρξη του προγράμματος προσπαθώντας να αλλάξουμε ρούχα και να βάλουμε χειλόφωνα στριμωγμένοι οι πέντε μας σ’ ένα μικρό αυτοκίνητο! Ήταν μια εξαιρετικά αγχωτική, αλλά και αστεία κατάσταση».
Δημήτρης Χανιώτης
«Αν κλείσω τα μάτια και σκεφτώ την πιο έντονη ανάμνηση, μου έρχεται στον νου η εξής εικόνα: Είμαστε καλεσμένοι στα βραβεία Ποπ Κορν όπου πήραμε και το βραβείο του καλύτερου γκρουπ, και παρουσιάσαμε ένα medley επιτυχιών. Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή για μένα, γιατί εκείνες τις ημέρες είχε μπει ο πατέρας μου στο νοσοκομείο – συνολικά έμεινε 17 μέρες, και έφυγε από τη ζωή. Δεν μπορούσα να το δεχτώ! Με όλο αυτό το συναισθηματικό φορτίο μπήκα και τραγούδησα το δικό μου κομμάτι, το “Πώς”, ένιωθα έντονη συγκίνηση όταν το τραγούδησα στο στούντιο και πραγματικά με έχει χαράξει αυτή η στιγμή. Ακόμα και οι στίχοι του τραγουδιού μού θυμίζουν έντονα εκείνον… Από τη στιγμή που το τραγούδησα, λίγες ώρες μετά, εκείνος έφυγε από τη ζωή. Τι καρμικό τραγούδι είναι αυτό για μένα!
Αυτό και το “Να το θυμάσαι”, τα αφιερώνω πάντα στον πατέρα μου… Μια ακόμη πολύ ωραία ιστορία που έζησα με τους One, ίσως από τις πιο κλασικές, είναι η εμπειρία μας στα ταξίδια που κάναμε για την προώθηση του τραγουδιού “Gimme” για τη Eurovision, σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Κάναμε μεγάλη περιοδεία, σαν να ήμασταν ένα παγκόσμια γνωστό συγκρότημα! Σε κάθε χώρα ζήσαμε πραγματικά ξεχωριστές στιγμές. Θυμάμαι, στη Λιθουανία, όταν πήγαμε να εμφανιστούμε σε ένα club -με όλη την ταπεινότητα που μας διακατείχε- όλες οι γυναίκες μάς αντιμετώπιζαν σαν σούπερ σταρ – ενώ στην πραγματικότητα τούς ήμασταν τελείως άγνωστοι. Το πώς μας κοιτούσαν, μας φλέρταραν, έπεφταν πάνω μας μάς εντυπωσίασε και εμάς ακόμη, και το έκανε ακόμη πιο ξεχωριστό! Στην Ισπανία που είχαμε πάει αρκετές φορές, νιώθαμε σαν να είμαστε στην Ελλάδα: Το κοινό ήταν πολύ θερμό, με επευφημίες, ενώ ας πούμε και πως στη Μαγιόρκα, ήταν πιο ψυχροί, και κανείς δεν μίλαγε αγγλικά. Τώρα που έχει περάσει αυτός ο μεγάλος όγκος των τόσο μεγάλων εμπειριών, και τα σκέφτομαι με μια ψύχραιμη σκέψη, νιώθω ευγνώμων και τυχερός που τα έζησα. Αισθάνομαι ακόμη αυτό τον πλούτο εικόνων και εμπειριών στην καρδιά μου… Όσον αφορά στο σεξ που με ρωτάς… Προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τις ισορροπίες, παρά τους πειρασμούς που υπήρχαν γύρω μας. Για να μη μας γυρίσει μπούμερανγκ! Και δεν το “εκμεταλλευτήκαμε” – τουλάχιστον στον όγκο των ευκαιριών που μας δόθηκαν…».
Αργύρης Ναστόπουλος
«H ανακοίνωση της δημιουργίας του πρώτου ελληνικού boyband προκάλεσε πανελλαδικό ενδιαφέρον. Η κάλυψη της κενής θέσης για το τέταρτο μέλος του συγκροτήματος ήταν πρόκληση για τους επίδοξους τραγουδιστές της εποχής και με αφορμή τη χωρίς προηγούμενο επιτυχία των “Take That”, “Boyzone”, “Five”, “Backstreet Boys” και τόσων άλλων ανδρικών συγκροτημάτων παγκοσμίως. Η audition πραγματοποιήθηκε στα τέλη Απριλίου 1999, ημέρα Κυριακή, στο Studio Sierra. Εκεί, λοιπόν, μαζεύτηκαν εκατοντάδες υποψήφιοι ηλικίας περίπου 20 ετών – εμφανίστηκε και ένας 40αρης ιεροψάλτης. Η κριτική επιτροπή ήταν η πλέον αρμόζουσα, αφού την αποτελούσαν πασίγνωστα πρόσωπα της μουσικής βιομηχανίας της εποχής, όπως ο Θέμης Γεωργαντάς, η Ναταλία Γερμανού, ο Γιώργος Θεοφάνους, ο Ανδρέας Κουρής από το Mad, ο Θάνος Καραγρηγόρης της EMI, η Wendy -χορογράφος της σχολής του Φωκά Ευαγγελινού- και ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος που ήταν και ο παραγωγός του Group. Η τελική επτάδα, υπό την καθοδήγηση της Wendy και ύστερα από πρόβες μιας ώρας, έμαθε μια χορογραφία και η οποία παρουσιάστηκε στην επιτροπή. Στο τέλος, απομείναμε τρεις υποψήφιοι, από τους οποίους ο ένας θα επιλεγόταν για να καλύψει την κενή θέση. Τελικά επέλεξαν δύο άτομα, εμένα και τον Πάνο, και έτσι το συγκρότημα των One συγκροτήθηκε μαζί με τους Κωνσταντίνο, Φίλιππο και Δημήτρη που ήταν και οι αρχικές επιλογές -χωρίς διαδικασία ακρόασης- του εμπνευστή του συγκροτήματος, Γιώργου Θεοφάνους. Λίγες μέρες αργότερα από εκείνη την ακρόαση, το συγκρότημα υπέγραψε με τη MINOS-EMI και μπήκαμε αμέσως στο στούντιο για την ηχογράφηση του πρώτου μας δίσκου! Αυτή ήταν η αρχή μας…».
Πάνος Τσερπές
«Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την εποχή που είχα το πρώτο μου ατύχημα με την μηχανή, το 2001. Μια αρκετά συγκλονιστική στιγμή και πολύ τρομακτική για μένα. Όταν σου συμβαίνει ένα ατύχημα, τα πάντα γύρω σου κλονίζονται και αναθεωρείς πολλά πράγματα για τους ανθρώπους – εκεί βλέπεις ποιοι είναι δίπλα σου. Μένοντας στο κρεβάτι του πόνου, συνέβη κάτι που δεν φανταζόμουν! Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνω και ακούω μια γυναικεία φωνή: “Γειά σου, Πάνο, είμαι η Άννα, πήρα να δω πώς είσαι…”. “Ποια Άννα;”, ρώτησα. “Η Άννα Βίσση”, ακούω. Και παγώνω! Η Άννα ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με πήρε τηλέφωνο στο νοσοκομείο, για να δει αν είμαι καλά. Είχαμε συνεργαστεί στα “Αστέρια” το προηγούμενο καλοκαίρι, και επρόκειτο να συνεργαστούμε εκ νέου στο “Fever” μαζί της, και με την Καίτη Γαρμπή. Έμεινα άναυδος. Ήταν πάνω σε μια δύσκολη στιγμή για μένα, και με εξέπληξε. Το γεγονός ότι είχαμε κάνει μια συνεργασία, ενδεχομένως να μην έλεγε τίποτα για εκείνη. Αντιθέτως, έδειξε το μεγαλείο της, καλώντας με στο τηλέφωνο με ειλικρινές ενδιαφέρον για την πορεία της υγείας μου, και διαβεβαιώνοντάς με ότι θα είναι δίπλα μου. Και έτσι έγινε. Θυμάμαι ακόμη πως το πιο αθώο πράγμα όταν ξεκινήσαμε, ήταν και το πιο απρόσμενο. Το 1999, στην πρώτη μας συνεργασία με την Άντζελα Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη, έχουν έρθει δύο θαυμάστριες στο καμαρίνι, η μια εκ των οποίων δείχνει τεράστιο ενδιαφέρον για μένα. Μένει μέχρι το τέλος, και την ώρα που βγαίνουμε όλοι από το καμαρίνι και κλείνουμε το φως, πηδάει κυριολεκτικά πάνω μου, και με φιλάει στο στόμα. Μας έφερε όλους σε μια αμηχανία, αλλά προσπάθησα να το αντιμετωπίσω ψύχραιμα, όσο μπορούσα! Έκτοτε, έχουμε λάβει πολλή αγάπη: Άλλα κορίτσια σε συναυλίες μάς έδειχναν την αγάπη τους, πετώντας μας τα εσώρουχα τους πάνω στη σκηνή, ενώ άλλες πέταγαν λούτρινα αρκουδάκια…».
