Το απόσταγμα σοφίας ενός σπουδαίου ηθοποιού που περιφέρεται με άνεση στο κινηματογραφικό πανί εδώ και μισό αιώνα.
Της Θεοδώρας Γιάγκου
Σε δύο χρόνια από τώρα, θα κλείσει τα 80. Η καριέρα του έχει ξεπεράσει σε διάρκεια τον μισό αιώνα, οι ρόλοι του τους 130, τα βραβεία του αριθμούνται γύρω στα 50 και οι υποψηφιότητές του είναι άλλες τόσες. Στην περίπτωση όμως του Anthony Hopkins όλο και κάποιος πρόσφατος ρόλος θα σου έχει ξεφύγει στο ξεσκόνισμα. Στα 78 του χρόνια, τα καλά σενάρια εξακολουθούν να συνωστίζονται στο γραφείο του και η καριέρα του μοιάζει να έχει παραμείνει καρφιτσωμένη στο πικ της.
Αυτό τον καιρό, τον παρακολουθούμε να σερφάρει στο μεγάλο κύμα που ξεσήκωσε η επιτυχία της νέας σειράς του HBO «Westworld» ως ο αινιγματικός Dr. Robert Ford, να ολοκληρώνει τα γυρίσματα του τρίτου σίκουελ της ταινίας «Thor» στην Αυστραλία και ταυτόχρονα τις σκηνές του για την ταινία «Transformers: The Last Knight» στη Μεγάλη Βρετανία, που κάποιοι θαυμαστές του έσπευσαν να σχολιάσουν ως «όργιο λαμαρίνας και ανοησίας» και «ήττα» του ηθοποιού, εκφράζοντας την αντίθεσή τους με την κίνησή του να αποδεχθεί ρόλο σε ένα blockbuster.
Ο Anthony Hopkins δεν σνομπάρει δουλειές. Δεν αισθάνεται καν καταξιωμένος κι ας έχει βραβευτεί με αρκετά BAFTA και ένα Όσκαρ για τη «Σιωπή των Αμνών». Ο κόσμος, ίσως και να μη σταματήσει ποτέ να βλέπει στο πρόσωπό του τον τρομακτικό Χάνιμπαλ Λέκτερ –ένας ρόλος που υποδύθηκε τόσο καλά ώστε να μείνει αξέχαστος-, οι συνάδελφοί του όμως, βλέπουν στο πρόσωπό του τον προσγειωμένο, σχεδόν ντροπαλό «Τόνι» με τα αφράτα μάγουλα, που θέλει απλά να κάνει τη δουλειά του και να επιστρέφει σπίτι του με το –γερό πια- κομπόδεμά του.
Είχε, βέβαια, με τη μεταμόρφωσή του στο σελιλόιντ σε ένα πλάσμα που ακτινοβολεί δύναμη, αυτοπεποίθηση και υποκριτική δεινότητα, όλα τα φόντα για να γίνει το παραχαϊδεμένο παιδί του Χόλιγουντ, αλλά οι άμυνές του, αποδείχθηκαν πιο δυνατές. Ίσως γιατί πορεύεται πάντα με τη συμβουλή που του είχε δώσει ο πατέρας του κάποτε, να είναι ευχαριστημένος με ό,τι έχει και πως ο κόσμος δεν του χρωστάει τίποτα. Η μόνη μαύρη κηλίδα στη ζωή του υπήρξε ο αλκοολισμός του.
Όταν έφτασε στον πάτο, αναδύθηκε δυνατός και ανακάλυψε την πίστη του στον Θεό. «Ήμουν σαν δαιμονισμένος, δεν μπορούσα να σταματήσω. Όδευα προς τη καταστροφή και ζήτησα βοήθεια από το Θεό. Και ξαφνικά, μπαμ. Βρέθηκα από τη μια κατάσταση στην άλλη», περιγράφει. Ήταν σαν να έκλεισε έναν διακόπτη. Το στόμα του έπαψε να μυρίζει αλκοόλ και οι άδειες μπουκάλες από καλό ουίσκι εξαφανίστηκαν από τον περίγυρό του. Το μόνο απομεινάρι εκείνης της σκοτεινής περιόδου, είναι ο φόβος του για νέες εξαρτήσεις.
Μέχρι σήμερα, η μόνη εξάρτηση που προέκυψε στη ζωή του μετά το αλκοόλ είναι η ζωγραφική. Το 2002, η αγαπημένη του ασχολία των παιδικών του χρόνων επέστρεψε δριμύτερη, με τεχνοτροπίες που μόλις είχε ανακαλύψει. Αρχικά το έκανε για χόμπι και το 2010 ένιωσε την αυτοπεποίθηση να μοιραστεί 50 πίνακές του από ακρυλικό και μελάνι σε καμβά με τον υπόλοιπο κόσμο σε μια έκθεση στο Λονδίνο.
Σήμερα, ζωγραφίζει καθημερινά στο στούντιό που έχει στην έπαυλή του στο Μαλιμπού και βλέπει τους πίνακές του να πωλούνται έναντι πολλών χιλιάδων δολαρίων. Το προσκήνιο, βέβαια, αλλάζει συχνά για τις ανάγκες κινηματογραφικών παραγωγών. Ο σερ Anthony Hopkins μπαίνει στο αυτοκίνητο, λέει στον οδηγό του να οδηγήσει πολλά χιλιόμετρα μέχρι το αεροδρόμιο και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στο πίσω κάθισμα, κάνει πολλές φορές απολογισμούς. Τις περισσότερες φορές σκέφτεται «Θεέ μου, αυτή είναι μια υπέροχη ζωή!».
