Ο Ραφαέλλος Γεωργίου, ο οποίος είναι ο διευθυντής φωτογραφίας της σειράς «Famagusta», και μικρότερος αδελφός του Αντρέα Γεωργίου, φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά μαζί με τον 6χρονο γιο του και πρωταγωνιστή του σήριαλ, συγκλονίζοντας με την αφήγησή του για τον κοινωνικό στιγματισμό, τον αποκλεισμό και τα ταμπού που βίωσε ως παιδί αφού έχει γεννηθεί με HIV.
Mιλώντας στο περιοδικό Down Town και τον Γιάννη Χατζηγεωργίου περιγράφει για τη ζωή του με HIV με τον οποίον και γεννήθηκε και μεταξύ άλλων αποκάλυψε ότι αυτός που το εξήγησε για την ασθένεια του ήταν ο αδερφός του Αντρέας, ωστόσο ο ίδιος δεν το δέχτηκε και αντί να πίνει τα φάρμακά του, τα πέταγε στα σκουπίδια.
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Υπήρχε ο κίνδυνος, όταν γεννήθηκες, να μην επιζήσεις;
Όταν γεννήθηκα είχα περάσει και από βρογχοπνευμονία. Και σε συνδυασμό με τον ιό, με τον οποίο γεννήθηκα, με θεωρούσαν οι γιατροί «τελειωμένη υπόθεση», αλλά -με κάποιο μαγικό τρόπο, που η γιαγιά μου το απέδιδε σε θαύμα-, ξεπέρασα τον κίνδυνο. Οι γιατροί έλεγαν, στην αρχή, στη γιαγιά μου πως «ως τα τέσσερά του θα ζήσει», μετά έγινε «ως τα πέντε του», ύστερα «ως τα επτά του», αλλά στο μεταξύ η επιστήμη προχωρούσε και έκανε άλματα σε ό,τι αφορούσε στον HIV – έφτασα πια σήμερα να είμαι 32 ετών, να έχω κάνει τα παιδιά μου που είναι υγιέστατα, και ο ιός πλέον να είναι μη ανιχνεύσιμος στον οργανισμό μου, άρα μη μεταδοτικός.
Μεγαλώνοντας, αν και παιδί ακόμη, όταν σου εξήγησαν πως ήσουν φορέας του HIV, με όσα μπορούσες να καταλάβεις, πως το αντιμετώπισες;
Ήμουν σε άρνηση. Δεν το δέχτηκα. Μου το είχε πει ο Αντρέας, θυμάμαι. Ο οποίος, επειδή με περνά και δέκα χρόνια, και είχε άλλες αναφορές από το εξωτερικό όπου ήδη ζούσε και σπούδαζε, είχε πει στην γιαγιά μου πως «πρέπει πια να εξηγήσουμε στον Ραφαέλλο τι συμβαίνει!». Τότε ήμουν εννέα ετών. Και μου είχε πει ο Αντρέας: «Η μάμα είχε ένα μικρόβιο στο αίμα της, το οποίο έχεις κι εσύ, αλλά “κοιμάται”. Και δεν έχεις κανένα κίνδυνο να πεθάνεις. Όμως, αν δεν παίρνεις τα φάρμακά σου, αυτό το μικρόβιο μπορεί να “ξυπνήσει”, και θα κινδυνεύσεις». Έτυχε να ήταν Πρωταπριλιά η μέρα που μου το είπε ο Αντρέας. Και γύρισα και του είπα: «Εντάξει, είναι Πρωταπριλιά σήμερα, μου λες ψέματα». Αλλά αυτή ήταν η μεγαλύτερη αλήθεια της ζωής μου! Αργότερα, στο Γυμνάσιο, έκανα και την μεγάλη μου «επανάσταση»: Δεν ήθελα να παίρνω τα φάρμακά μου -έλεγα ψέματα σε όλους ότι «τα παίρνω», ενώ τα πετούσα στον κάλαθο- δεν δεχόμουν ότι έχω αυτή την ασθένεια, έμπλεξα στην πορεία και με περίεργες παρέες -οι οποίες, όμως, με δέχονταν όπως ακριβώς είμαι, χωρίς αποκλεισμούς, σε αντίθεση με τους λεγόμενους «καλούς μαθητές» του σχολείου- και είχα φτάσει να μείνω ακόμη και στην ίδια τάξη κάποια στιγμή, επειδή δεν με ενδιέφεραν το σχολείο και τα μαθήματα. Ήταν σα να τα κρατούσα όλα μέσα μου για πολλά χρόνια, και είχε φτάσει η στιγμή να ξεσπάσουν όλα μαζεμένα! Πλέον η υγεία μου κινδύνευε…
