Ο Ραφαέλλος Γεωργίου, ο μικρότερος αδελφός του Αντρέα Γεωργίου και διευθυντής φωτογραφίας της σειράς «Famagusta», φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά μαζί με τον 6χρονο γιο του και πρωταγωνιστή του σήριαλ, συγκλονίζοντας με την αφήγησή του για τον κοινωνικό στιγματισμό, τον αποκλεισμό και τα ταμπού που βίωσε ως παιδί αφού έχει γεννηθεί με HIV.
Mιλώντας στο περιοδικό Down Town και τον Γιάννη Χατζηγεωργίου περιγράφει πώς βίωνε την απόρριψη και στις ερωτικές σχέσεις του, όταν μάθαιναν ότι ήταν ο μικρός της οικογένειας.
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Με τις ερωτικές σου σχέσεις είχες ποτέ δυσκολίες;
Καμιά κοπέλα από το Γυμνάσιό μου δεν δεχόταν να κάνουμε σχέση. Γιατί ήξεραν ποιος είμαι και φοβόντουσαν. Απ’ την άλλη, από γνωριμίες εκτός του σχολείου, όταν πλέον μάθαιναν από ποια οικογένεια ήμουν, ξεκινούσαν με την ερώτηση: «Είσαι ο μικρός;». Εκεί «πάγωνε» η σχέση. Μετά πήρα την απόφαση να το λέω ο ίδιος, εξαρχής, όταν διαπίστωνα πως το φλερτ μου με μια κοπέλα σοβάρευε. Εξηγούσα φυσικά ότι αυτό που έχω είναι κάτι ασφαλές, ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος -όλα όσα, δηλαδή, λένε και σήμερα οι γιατροί, και ο περισσότερος κόσμος πλέον τα γνωρίζει- αλλά αν, παρόλ’ αυτά, η κοπέλα φοβόταν και ήθελε να διακόψουμε, το κατανοούσα απόλυτα και σταματούσαμε αμέσως. Σε πληροφορώ, όμως, ότι, επειδή το εξηγούσα εγώ ο ίδιος, κι όχι ο περίγυρος, οι περισσότερες κοπέλες το δέχονταν. Και κάναμε σχέση! Είχα πλέον κι ο ίδιος απενεχοποιηθεί. Ειδικά μετά την εμφάνιση του Αντρέα στο «Dream Show», κανένας πια από την οικογένεια δεν είχε θέμα στο να ειπωθεί ό,τι ζούσαμε. Είχαμε αποφασίσει ότι «αυτοί είμαστε και σ’ όποιον αρέσει!».
Ανέκαθεν ήθελες να αποκτήσεις τα δικά σου παιδιά;
Φυσικά! Ίσως επειδή μεγάλωσα σε μια οικογένεια με πολλά πηγαινέλα, με συνδετικό κρίκο πάντα την γιαγιά μου, χωρίς την μητέρα μου στη ζωή μου, ήθελα να κάνω την δική μου οικογένεια και να της προσφέρω όσα δεν έτυχε να έχω εγώ ως παιδί. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός και έλεγα στην γιαγιά μου «γιαγιά, θέλω να κάνω κι εγώ τα δικά μου μωρά!», εκείνη έκλαιγε. Και δεν ήξερα γιατί! Ίσως γιατί τότε πίστευε πως αυτό δεν θα γινόταν ποτέ, πως ήταν ανέφικτο. Με τα ιατρικά δεδομένα της εποχής εκείνης. Ενώ τα παιδιά μου, με την πάροδο των χρόνων, γεννήθηκαν με φυσικό τρόπο και είναι υγιέστατα! Πλέον, τώρα που ο HIV είναι μη ανιχνεύσιμος στον οργανισμό μου -και άρα μη μεταδοτικός-, αντιμετωπίζεται απλώς με ένα χάπι την ημέρα, όταν υπάρχουν άλλες αρρώστιες, πολύ πιο «συνηθισμένες» για τον πολύ κόσμο και την Ιατρική επιστήμη, που «απαιτούν» πολύ περισσότερα για την θεραπεία τους. Κανείς δεν πεθαίνει από τον HIV σήμερα, εφόσον είναι συνεπής στην φαρμακευτική αγωγή που του δίδεται. Εδώ και αρκετά χρόνια, άλλωστε, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, αποχαρακτήρισε τον ιό από «θανατηφόρο», όπως ονομαζόταν στο παρελθόν, σε «χρόνια πάθηση».
