Ο διευθυντής φωτογραφίας της σειράς «Famagusta», και μικρότερος αδελφός του Αντρέα Γεωργίου, φωτογραφίζεται πρώτη φορά μαζί με τον 6χρονο γιο του και πρωταγωνιστή του σήριαλ, συγκλονίζοντας με την αφήγησή του στο περιοδικό Down Town και τον Γιάννη Χατζηαγεωργίου για τον κοινωνικό στιγματισμό, τον αποκλεισμό και τα ταμπού που βίωσε ως παιδί.
Η εικόνα του Ραφαέλλου με τον 6χρονο γιο του δεν είναι άλλη μία τρυφερή «φωτογραφία» της στιγμής, μεταξύ ενός πατέρα με το παιδί του. Είναι μία πολύ δυνατή εικόνα θάρρους· η «ζωντανή» απόδειξη της πίστης, της θέλησης, της δύναμης ενός ανθρώπου ενάντια σε αναχρονιστικές αντιλήψεις, σε ρατσισμό, σε ιατρικά ταμπού που πλέον έχουν καταρριφθεί χάρις στην αλματώδη εξέλιξη της επιστήμης. Είναι η «φωτογραφία» της ζωής!
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια, τότε που μεγάλωνες μαζί με την οικογένειά σου, στην Αγία Νάπα και στο Παραλίμνι;
Ήταν δύσκολα. Για ψυχολογικούς λόγους, για λόγους απόρριψης, για πολλά…
Απόρριψης, γιατί;
Λόγω της ασθένειάς μου, ως φορέας του ιού HIV που ήμουν, από τον οποίο, τελικά, πέθανε η μητέρα μου και, αρκετά χρόνια μετά, και ο πατέρας μου. Ο κόσμος φοβόταν… Μιλάμε για μία άλλη εποχή βέβαια, για ελλιπή -ή και λανθασμένη- ενημέρωση για τον ιό, για φήμες που δυσκόλευαν τη ζωή των ασθενών – δεν αδικώ κανένα. Όμως, εγώ ήμουν ένα παιδί! Που γεννήθηκα με αυτό. Και ένιωθα ότι ο κόσμος δεν με ήθελε. Κάποιοι φοβόντουσαν ακόμη και να με πλησιάσουν… Αλλά βρήκα τη δύναμη και προχώρησα. Και είμαι εδώ.
Είχες φίλους στο σχολείο;
…Στο θρανίο καθόμουν πάντα μόνος μου. Ενώ όλα τα άλλα παιδιά είχαν διπλανούς. Στην Δ’ τάξη, όταν πια θα διαχωρίζονταν οι μαθητές και θα επιλέγονταν ποιοι θα καθίσουν με ποιους, θυμάμαι που γύρισα και είπα στην δασκάλα μου: «Κυρία, είμαι τόσα χρόνια μόνος μου. Δεν μπορώ να έχω κι εγώ έναν διπλανό μια φορά;». Εκείνη με κοίταξε και ρώτησε τους συμμαθητές μου: «Ποιος θέλει να καθίσει μαζί με τον Ραφαέλλο;». Υπήρξε μία σιγή. Δεν είχε απαντήσει κανείς! Αλλά τότε ήρθε η φίλη μου η Έλενα, παιδάκι κι αυτή, εννιά χρόνων κι εκείνη, σήκωσε το χέρι της, και είπε στη δασκάλα, με τέτοιο θάρρος που ακόμη και σήμερα, όταν το σκέφτομαι, με εκπλήσσει: «Εγώ, κυρία, θα κάτσω στο θρανίο μαζί με τον Ραφαέλλο!». Ήμουν παιδί, αλλά είχα συγκινηθεί πάρα πολύ τότε, που βρέθηκε ένα πλάσμα να με αποδεχτεί και να σταματήσω να κάθομαι μόνος μου στο θρανίο! Αυτό που έκανε η Έλενα, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα «δώρα» της παιδικής μου ηλικίας. Και αυτό θα το θυμάμαι για πάντα!
Δεν βελτιώθηκαν τα πράγματα στην πορεία;
Πάντα υπήρχε εκείνο το περίεργο βλέμμα από τους άλλους… Ο στιγματισμός. Θυμάμαι, για παράδειγμα, ότι πίσω από το σπίτι της γιαγιάς μου υπήρχε ένα μικρό γήπεδο και, κάποια παιδιά που παίζαμε μαζί, μου έλεγαν: «Θα πεθάνεις εσύ!». Λόγια που, προφανώς, είχαν ακούσει από το σπίτι τους. Όμως, είχα την γιαγιά μου! Η οποία, μου έλεγε πάντα: «Να συγχωρείς!». Και αφού είχα την γιαγιά μου «βράχο» δίπλα μου, παρόλο που στενοχωριόμουν στην αρχή για όλα αυτά, μετά μου περνούσε κάπως. Μου έλεγε: «Να στέκεσαι στα πόδια σου! Να μην σε νοιάζει!». Θα σου πω ακόμη κάτι, χαρακτηριστικό της νοοτροπίας που υπήρχε τότε σε σχέση με τους φορείς του HIV. Κάποια στιγμή θα πήγαινε η τάξη μου να μεταλάβει στην εκκλησία. Αλλά σε εμένα είπαν πως «δεν έχουμε σχολείο αύριο, μην έρθεις!». Κι αυτό, για να μην πάω και μεταλάβω από το ίδιο κουταλάκι από όπου θα μεταλάβαιναν και οι συμμαθητές μου. Όμως η εκκλησία ήταν κοντά στο σπίτι της γιαγιάς μου. Και εγώ τους είδα από το παράθυρο!
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο περιοδικό Down Town που κυκλοφορεί σήμερα Κυριακή 10 Μαρτίου μαζί με τον Φιλελεύθερο
