Η διεθνούς φήμης Ελληνίδα σχεδιάστρια, έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα 14 Οκτωβρίου, σε ηλικία 47 ετών. Η σταχυολόγηση αποσπασμάτων από τις όχι και τόσο συχνές συνεντεύξεις της, δίνουν ένα στίγμα ποιο ήταν αυτό το δημιουργικό αστέρι που πέρασε από τη γη.
Από τη Μαρία Παυλίδου
» Επειδή όλο βιάζομαι και δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τι θα βάλω, φοράω συνέχεια μαύρα.
» Χαρούμενη, δυνατή, αστεία, θετική, Ελληνίδα. Αυτές είναι οι πέντε λέξεις που με περιγράφουν.
» Δεν έχω περάσει μη δημιουργικές φάσεις στη ζωή μου. Κάθε μέρα κάνω κάτι.
» Δεν μου αρέσει να ζητάω από ανθρώπους κάτι που μπορώ να κάνω και μόνη μου.
» Δεν πιστεύω στη μόδα η οποία έρχεται και παρέρχεται. Επειδή αντλώ από τον κλασικό Ελληνισμό, πρέπει να υπάρχει μια διαχρονικότητα και μια σταθερή αξία σε ό,τι κάνω. Ούτε στις τάσεις πιστεύω. Κάθε σεζόν οι σχεδιαστές δημιουργούν τα πάντα, για κάθε στυλ.
» Μια γυναίκα αισθάνεται όμορφη όταν δεν ακολουθεί τη μόδα αλλά διαλέγει εκείνο που της ταιριάζει. Εγώ πιο πολύ θα κοιτάξω τη ραφή παρά το εάν θα με κάνει όμορφη.
» Η Ελλάδα με έχει βοηθήσει ως διαβατήριο στον κόσμο, ως παιδεία, ως πολιτιστική κληρονομιά. Οι αρχαιοελληνικές αναφορές πάντα θα έχουν πέραση εάν είσαι στο πνεύμα της εποχής και χρησιμοποιείς τα κατάλληλα υλικά και τεχνικές.
» Για μένα Κρήτη είναι η παιδική μου ηλικία, τα καλοκαίρια στα Ρούστικα και στα Χανιά, να κάθομαι γύρω από τη γιαγιά μου (της μητέρας μου τη μαμά) τα απογεύματα, στην ηλικία των 6 με 7 ετών παρακολουθώντας τις γυναίκες να πλέκουν και να κουβεντιάζουν. Λάτρεψα αυτή τη συντροφιά και την ιδέα του να κάνεις τα πάντα έξω στην αυλή ή δίπλα στο δρόμο, αναπολώντας αυτά που έφυγαν και σκεπτόμενη όσα έρχονται!
» Όταν μετακόμισα στο Λονδίνο το 1996, ήταν πολύ δύσκολα. Όλες οι πόρτες ήταν κλειστές και οι άνθρωποι προκατειλημμένοι. Τα πράγματα είναι καλύτερα και ευκολότερα τώρα. Οι Έλληνες διαπρέπουν σε πολλούς τομείς.
» Ποτέ δεν ήμουν άψογα ρομαντική και γλυκανάλατη στη δουλειά μου. Αλλά είμαι γεμάτη αντιθέσεις. Οι φίλοι μου λένε συνέχεια ότι είμαι συντηρητική στη συμπεριφορά μου αλλά με προωθημένη αντίληψη. Και στη ζωή μου το ίδιο συμβαίνει: δεν παντρεύτηκα ποτέ αλλά φτιάχνω νυφικά. Σιχαίνομαι τον γάμο και τους δεσμούς, αλλά πάντα είχα σχέσεις. Έφυγα από την Ελλάδα εδώ και είκοσι χρόνια αλλά επιστρέφω διαρκώς και σε πολύ τακτά διαστήματα. Το ντύσιμό μου δεν είναι μοναστικό αλλά κάπως σέξι χάρη στις λεπτομέρειες από το ανδρικό ύφος. Αυτή τη θηλυκότητα εννοώ ότι περνώ και στη δουλειά μου, με ενδείξεις βεβαιότητας και αυτοπεποίθησης.
» Βλέπω κάποιους που πάνε Καραϊβική και Μαϊάμι και σκέφτομαι πόσο δεν με ενδιαφέρει όλο αυτό. Για μένα τα καλοκαίρια είναι συνυφασμένα με το φως, τη θάλασσα και το άρωμα από τα νυχτολούλουδα. Πας στην Ύδρα και αυτό το άσπρο σου καθαρίζει την ψυχή. Τα καλοκαίρια μου έχουν άρωμα Ελλάδας, Κρήτης… Μια λεμονιά, μια σαλάτα και μια γάτα κάτω από το τραπέζι. Και όλη τη μέρα να κολυμπώ!
» Το ότι έχω ένα παιδί είναι το πιο σημαντικό για μένα. Μια μέρα είχα ένα δυσοίωνο όραμα ότι, αν συνεχίσω να είμαι τόσο εργασιομανής και ταγμένη στην καριέρα μου, θα βρεθώ γύρω στα 80 μου να αναπολώ παλιές δόξες μου, με πολλά editorial μόδας, φωτογραφίες, ρούχα, μόνη μου σε ένα δωμάτιο. Χωρίς απόγoνο. Αυτό δεν μου άρεσε και έλαβα τα μέτρα μου.
