Το άλλοτε μικρό, κεντροευρωπαϊκό, τηλεοπτικό φεστιβάλ τραγουδιού που ξεκίνησε το 1956 στη Λωζάννη ως αντίπαλον δέος του κραταιού τότε φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, εξελίχθηκε στην αποθέωση της εξτραβαγκάνζας, τον κολοφώνα του γκλίτερ, την επιτομή του κιτς. Με τη Eurovision να συμπληρώνει φέτος 61 χρόνια ζωής, θυμόμαστε τις ούτως ή άλλως αλησμόνητες συμμετοχές της Κύπρου.
Toυ Κώστα Μπουρούση
Μπορεί οι ορκισμένοι fans του θεσμού στο άκουσμα της λέξης Eurovision να ανατρέχουν παβλοφικά στην τούμπα της Dana International αλλά και την κωλοτούμπα του Σάκη Ρουβά, να νοσταλγούν τους Abba και τον Τζόνι Λόγκαν, να σπαζοκεφαλιάζουν για το ψυχαναγκαστικό τρίμινγκ της Κοντσίτα Βουρστ, να προσκυνούν ως πατρώα θεά την εισηγήτρια του οξύμωρου σχήματος «ουκρανικό σικ» Ρουσλάνα και να ολοφύρονται αναλογιζόμενοι πώς η άλλοτε φέρελπις νικήτρια Σελίν Ντιόν εξελίχθηκε μέσα σε σχεδόν τριάντα χρόνια από θεία -φωνητικά- σε θείτσα -στιλιστικά-, όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως και η Κύπρος από το 1981, οπότε και πήρε το βάπτισμα του πυρός, έχει τα δικά της ιερά τέρατα στο πάνθεον των ένοχων απολαύσεων του διαγωνισμού. Αλλά και τα δικά της φετίχ, όπως τα μαλλιά του Γιώργου Θεοφάνους, τα οποία το ευρωπαϊκό κοινό είχε την τύχη να δει να αναπτύσσονται και να μακραίνουν σχεδόν σε ολόκληρη τη δεκαετία του ’90, όταν η Eurovision είχε ακόμη ζωντανή ορχήστρα κι εκείνος το μονοπώλιο στη διεύθυνσή της για την κυπριακή συμμετοχή.
1982: Η Άννα και η αφάνα
Τι πιο σπουδαίο να τραγουδά κανείς για την αγάπη και μάλιστα έχοντας δανειστεί τις -τότε πυκνές- μπούκλες του Θέμη Αδαμαντίδη. Η αδιαφιλονίκητη σταρ του νησιού, εκείνη που σε λίγα χρόνια θα προσφωνούσαν όλοι με το κωδικό όνομα «Απόλυτη», κατάφερε στη δεύτερη κιόλας συμμετοχή της Κύπρου να αναρριχηθεί στην πέμπτη θέση, την οποία κατάφεραν να ισοφαρήσουν αλλά όχι να ξεπεράσουν η Χαρά και ο Ανδρέας Κωνσταντίνου το 1997 και η Λίσα Αντρέας το 2004. Η πρώτη ήταν σίγουρα η καλύτερη φορά της Άννας Βίσση στη Eurovision, η οποία οφείλει -στην ανθρωπότητα- να δημοπρατήσει κάποια μέρα το γαλανόλευκο μανδύα και τις ασημί γόβες, την εξάρτυση δηλαδή με τον οποία τραγούδησε σχεδόν αποπλανητική στη σκηνή του Χαρογκέιτ το «Μόνο η αγάπη».
1987: Ρουά ματ στη βάτα
Τα 80s ήταν μια στιλιστικά απενοχοποιημένη δεκαετία. Κι αυτό το έχει νιώσει από την πλέξη του μαύρου καλσόν της μέχρι τις υπερμεγέθεις βάτες των ώμων της η Αλέξια. Ήταν 9 Μαΐου του 1987 όταν η φουτουριστική -στιλιστικά μιλώντας πάντα- συμμετοχή της Κύπρου καταλάμβανε τη σκηνή των Βρυξελλών και την 7η θέση στην τελική κατάταξη με ένα τίμιο για την εποχή και την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους ποπ τραγούδι. Την παράσταση ωστόσο έκλεψαν, εκτός από τη μικρή, χαριτωμένη, παιδούλα Ευρυδίκη στα φωνητικά οι λωβοί των αυτιών της Αλέξια που ανταποκρίθηκαν στο ύψος των περιστάσεων σηκώνοντας για τρία ολόκληρα λεπτά το προφανές βάρος των -εννοείται- στραφταλιζέ ενωτίων της (aka σκουλαρικιών).
1992, 1994, 2007: Οξύς Ευρυδικισμός
Η Ευρυδίκη δεν το έβαλε εύκολα κάτω. Και συμμετείχε τρεις φορές στο διαγωνισμό και το έκανε έχοντας στο πλευρό της τους συντρόφους της -τις δύο πρώτες τον Γιώργο Θεοφάνους, την τρίτη και φαρμακερή ελέω αποκλεισμού από τον τελικό τον Δημήτρη Κοργιαλά. Μπορεί την ίδια να στοιχειώνει ο αριθμός 11, αφού τόσο το 1992 με το ερωτικό «Ταιριάζουμε» όσο και το 1994 με το κοινωνικό/οικουμενικό/ουμανιστικό «Είμαι άνθρωπος κι εγώ» να έφτασε ως την 11η θέση, ωστόσο το ευρωπαϊκό κοινό κατατρύχεται από τα κόκκινα γάντια τα οποία φόρεσε το 1992 και τα οποία αν την εποχή εκείνη υπήρχε Twitter θα όφειλαν να έχουν αυτονομηθεί και να έχουν τη δική τους φωνή, όπως λόγου χάρη το πόδι της Αντζελίνα Τζολί ή η θηλή της Τζένιφερ Λόπεζ.
1995: Ωραία μαλλιά!
Στα μέσα των 90’s η εποχή της αφάνας έμοιαζε πια με παλιά, μακρινή, κακή (;) ανάμνηση. Η ισιωτική του Άλεξ Παναγή -ασορτί με εκείνη του Γιώργου Θεοφάνους στη διεύθυνση ορχήστρας- με τον ελαφρύ κυματισμό στην κατάληξη των μαλλιών ταίριαξε γάντι με το εν γένει εικονοκλαστικό αισθητικό δρώμενο που έλαβε χώρα επί σκηνής του Δουβλίνου. Ήταν η πιο προχώ και διορατική συμμετοχή της Κύπρου στο διαγωνισμό κι αυτό το καταμαρτυρά το βελούδινο αποδομημένο κόκκινο σακάκι αλλά και οι επιβλητικές μπότες ιππασίας του τραγουδιστή που κατέλαβε τη χλιαρή -και κατάφορα άδικη- 9η θέση με το «Στη φωτιά». Το νταούλι είχε βρει επιτέλους τη θέση του στη Eurovision.
1998: Ένα αστέρι γεννιέται
Λίγο πριν ο Μιχάλης Χατζηγιάννης τραγουδήσει Γιώργο Χατζηνάσιο και ξεκλειδώσει μια σαρωτική καριέρα σε Ελλάδα και Κύπρο, τραγούδησε Χατζηγιάννη και δη στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού. Δεν τα πήγε κι άσχημα, αν σκεφτεί κανείς πως κατέλαβε με το βιβλικά εμπνευσμένο «Γέννεσις» την 11η θέση. Σκεφτείτε τι θα γινόταν δηλαδή αν δεν φορούσε δερμάτινο σακάκι και μάλιστα δύο νούμερα μεγαλύτερο από το κανονικό του. Σχεδόν θρίαμβος.
2002: Fantastic Five
Αν δεν θυμάσαι με πόση νεανική ορμή ξεχύθηκαν στη σκηνή του Τάλιν οι πέντε των One για να ικετεύσουν «Gimme», τότε μάλλον δεν σκαμπάζεις και πολλά από Eurovision. Δερμάτινα και τζιν παντελόνια καμπάνες, αμάνικες μπλούζες με ραφές στα όριά τους, γυμνασμένοι με μια ιδέα ιδρώτα δικέφαλοι, μα πάνω απ’ όλα τα φριζαρισμένα από την περίφημη εσθονική υγρασία μαλλιά του επικεφαλής του γκρουπ Κωνσταντίνου Χριστοφόρου ήταν τα συστατικά που έφεραν την Κύπρο στη δεύτερη καλύτερη θέση όλων των εποχών ήτοι την 6η. Άξιος ο μισθός του διονυσιασμού που κατέβαλε το κραταιό ακόμη τότε ποπ ίνδαλμα.
2006: Κάποιος να τη βγάλει απ’ το σολάριουμ
Δεν ήταν πολλοί εκείνοι που μπορούσαν να ψέξουν την Αννέτ Αρτάνι, απόφοιτο μεταξύ άλλων της τηλεοπτικής ακαδημίας «Fame Story», για τις φωνητικές ικανότητές της. Ωστόσο, ο συνδυασμός του υποσαχάριου μαυρίσματός της με ένα πιο κίτρινο κι από τις Daily Mail και Sun μαζί φόρεμα, με μπούστο που θα μπορούσε να εικονογραφήσει το λήμμα άβυσσος, προκάλεσε πλείστα όσα σχόλια. Τόσα πολλά που το φιλοθεάμον τηλεοπτικό κοινό ξεχάστηκε με την κουβέντα και δεν ψήφισε το σπαρακτικό «Why Angels Cry», με αποτέλεσμα η Κύπρος να μείνει εκτός τελικού και μάλιστα στον τελικό της Αθήνας.
2012: Girls just wanna have fun
Η Ήβη (Αδάμου) και τα κορίτσια της τραγούδησαν έναν τίμιο ποπ, γιουροβιζιονικό ύμνο, το «κούνησαν» περίφημα στη φαραωνική σκηνή του Αζερμπαϊτζάν, εντυπωσίασαν με την εξωγήινη αρχαιοελληνική ματιά στα φορέματά τους, γι’ αυτό και πέρασαν με ευκολία στον τελικό. Τι άραγε πήγε λάθος και περιορίστηκαν στην 16η θέση; Κανείς δεν κατάφερε να αποφανθεί με σιγουριά μέχρι σήμερα. Το μόνο βέβαιο είναι πως η φιλόδοξη ποπ σταρ ακόμη δεν μπορεί να ξεπεράσει τον καημό της. Αυτόν που πνίγει μέχρι και σήμερα τραγουδώντας τα πάντα όλα σε αθηναϊκά παλαιάς κοπής ρεμπετάδικα.
