Όταν ακούς «παραγωγός του Hollywood» σκέφτεσαι έναν εκκεντρικό τύπο, να διασκεδάζει με ναρκωτικά και επίδοξες στάρλετ, να ανεβάζει και να κατεβάζει καριέρες, να οδηγεί πανάκριβα αυτοκίνητα και να ζει το μεγαλείο ενός σταρ. Ο Robert Evans, ήταν ακριβώς αυτό. Ο θρυλικός παραγωγός του «Rosemary’s baby» και του «Godfahter», πέθανε τη Δευτέρα σε ηλικία 89 χρονών, αφού δικαίωσε όλα τα στερεότυπα του επαγγέλματός του.
Επιμέλεια: Τώνια Σταυρινού
Η δεκαετία του ‘60 βρήκε την Paramount στην τελευταία θέση της κινηματογραφικής βιομηχανίας, να χρειάζεται απεγνωσμένα μια επιτυχία που θα της έριχνε σανίδα σωτηρίας. Ο Robert Evans εμφανίστηκε σαν υποψήφιος σωτήρας και η εταιρία δεν είχε παρά να του δώσει την ευκαιρία να δοκιμάσει. Για μια επταετία περίπου -από το 1967 έως το 1973- ο πολυμήχανος παραγωγός έγραψε ιστορία. Διορατικός, φιλόδοξος, χωρίς πολλά-πολλά να χάσει έδωσε το πράσινο φως να γυριστούν σημαντικές ταινίες της χρυσής εποχής του Νέου Χόλυγουντ: «Το μωρό της Ρόζμαρι», «Χάρολντ και Μοντ», «Ο Νονός», «Love Story», «Η συνομιλία»…
Το 1968 στο σπίτι του στο Beverly Hills.
Στα χρόνια που μεσουρανούσε ο Evans, το ιστορικό στούντιο παραγωγής βρέθηκε στην κορυφή. Στο βιβλίο με τα απομνημονεύματά του με τίτλο «The Kid Stays in the Picture» («Ο πιτσιρικάς μένει στην ταινία») που κυκλοφόρησε το 1994 και μεταφέρθηκε ως ντοκιμαντέρ στην οθόνη το 2002, ξεδιπλώνεται ένας σκανδαλώδης βίος. Ο τίτλος, σύμφωνα με τον ίδιο, προέρχεται από την εντολή που έδωσε το 1957 ο μεγιστάνας του Hollywood, David O. Selznick στους δημιουργούς της ταινίας «Ο ήλιος ανατέλλει ξανά» που ήθελαν, όπως και ο Ernest Hemingway στο ομώνυμο βιβλίο του οποίου είχε βασιστεί η ταινία, να διώξουν τον νέο, ωραίο, φιλόδοξο αλλά εντελώς ατάλαντο ως ηθοποιό, Evans, από το καστ του φιλμ. «Ο μικρός μένει στην ταινία», υποτίθεται ότι υπαγόρευε η εντολή του Selznick για τον 27χρονο ηθοποιό που έπαιζε έναν ματαντόρ στο φιλμ, αλλά γνώριζε ήδη και ο ίδιος ότι το χάρισμά του είχε πιο πολύ να κάνει με διοικητικές αποφάσεις και με φόντο τα παρασκήνια της βιομηχανίας του θεάματος.
Ο αφηγητής του ντοκιμαντέρ είναι ο ίδιος ο Robert Evans, ο οποίος αυτοσαρκάζεται και ξεδιπλώνει την υπερφίαλη και ματαιόδοξη προσωπικότητα του σε ισόποσες δόσεις – και όπως είπε ο κωμικός Patton Oswalt είναι «σαν να ακούς τον Εωσφόρο να υπαγορεύει τα απομνημονεύματά του ξαπλωμένος με τη ρόμπα του στον καναπέ μιας πολυτελούς τουαλέτας με ένα κοκτέιλ μαρτίνι ακουμπισμένο στην κοιλιά του».
Στη είσοδο της Paramount Pictures, την οποία ανέστησε και δίπλα η αφίσα της θρυλικής ταινίας «Chinatown».
Αφού μεσουράνησε στην Paramount ο Evans το 1974 αποφάσισε να ακολουθήσει ανεξάρτητη πορεία ως παραγωγός με πρώτο του πρότζεκτ το «Chinatown», στο οποίο συνεργάστηκε με τους κολλητούς του, Roman Polanski, Jack Nicholson και Robert Downey jr – τον σκηνοθέτη, τον πρωταγωνιστή και τον σεναριογράφο αντιστοίχως.
Η συνέχεια όμως επεφύλασσε μια σειρά από απογοητεύσεις για την επαγγελματική καριέρα του Evans και η εικόνα του «χρυσού παιδιού» άρχισε να αμαυρώνεται και να κατατρρέει. Το 1980 συνελήφθη για κατοχή κοκαΐνης και τέσσερα χρόνια μετά η παταγώδης αποτυχία του «Cotton Club», της ταινίας που θα σήμαινε τη θριαμβευτική επανασύνδεση του με τον Francis Ford Coppola, τον άφησε στη θέση του χρεοκοπημένου παρία μιας βιομηχανίας που κάποτε τον είχε αποθεώσει. Σαν να μην έφτανε αυτό, το όνομά του συνδέθηκε με τη δολοφονία του Roy Radin, ενός εκ των παραγωγών της ταινίας – έγκλημα που δεν διαλευκάνθηκε ποτέ πλήρως.
Με τη γυναίκα του, ηθοποιό Ali MacGraw και τον Henry Kissinger το 1972 στην πρεμιέρα της ταινίας «The Godfather».
Με την Ali MacGraw στα γυρίσματα της ταινίας «The Players», το 1978.
Παρά τα χτυπήματα στην επαγγελματική και στη διαρκώς άστατη προσωπική του ζωή, ο Evans αρνείτο πεισματικά να το βάλει κάτω. Επέστρεφε στην παραγωγή ξανά και ξανά με ακόμα πιο φιλόδοξα σχέδια. Όταν το 1998 υπέστη εγκεφαλικό στο σπίτι του ενώ είχε καλεσμένο τον Wes Craven, του είπε λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις του: «Στο είπα Wes, εδώ δεν είναι ποτέ βαρετά τα πράγματα». Επέστρεψε και στην Paramount τελικά, και διατηρούσε το γραφείο του στην εταιρία μέχρι και τη μέρα του θανάτου του, την περασμένη Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου, παρά το γεγονός ότι είχε αποδεσμευτεί επίσημα από τα καθήκοντά του τον περασμένο Ιούνιο.
To 1975 με την Catherine Deneuve και τη Faye Dunaway στις Χρυσές Σφαίρες όπου βραβεύτηκε η ταινία «Chinatown».
Η προσωπική ζωή του Robert Evans ήταν ακόμα πιο θυελλώδης από την επαγγελματική. Ο άστατος παραγωγός είχε παντρευτεί επτά φορές, μία εκ των οποίων με την ηθοποιό Ali MacGraw, η οποία τον εγκατέλειψε για τον Steven McQueen, πληγώνοντας ανεπανόρθωτα τον εγωισμό του και την εικόνα του ως μεγάλου γυναικοκατακτητή. Η σχέση του με τις γυναίκες δεν ήταν απλά άστατη αλλά προκλητική και συχνά προσβλητική. Ο Sylvester Stallone είχε πει σε συνέντευξή του το 2006 ότι σε μια συνάντησή του κάποτε με τον Evans, εκείνος του είχε πει ότι έχουν κάτι κοινό, πριν του δείξει τη γυμνή φωτογραφία της τότε κοπέλας του ηθοποιού.
Ο Robert Evans με την Eva Mendes.
Ο δε Joe Eszterhas, διάσημος σεναριογράφος ταινιών όπως το «Βασικό Ένστικτο», έγραψε γι’ αυτόν στα απομνημονεύματα του: «Όλα τα ψέματα που έχουν ακουστεί ποτέ για τον Robert Evans, είναι όλα αληθινά». Σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις της ζωής του, στην εφημερίδα Guardian το 2017 ο Evans είχε συμπυκνώσει μέσα σε μια πρόταση τον επίλογο της larger than life ζωής του: «Είμαι ακόμη ζωντανός. Λίγο μπαταρισμένος, βέβαια, αλλά εκτιμώ τον εαυτό μου που δεν ξεπουλήθηκε. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μεγαλύτερα σπίτια, μεγαλύτερες ελπίδες, μεγαλύτερα σκάφη. Κανείς, όμως, δεν έχει μεγαλύτερα όνειρα».
Mε τον Jack Nicholson στα Όσκαρ, το 1975.
