H Samantha Barbash ήταν ο εγκέφαλος μιας συμμορίας από strippers που εμπνέονταν από τον «Ρομπέν των Δασών»: Έκλεβαν τους αηδιαστικά πλούσιους -χρηματιστές, τραπεζίτες, CEOs- και τα έδιναν στους φτωχούς. Που, κατά σύμπτωση ήταν οι ίδιες.
Από την Κάλλια Καστάνη
Η Barbash, περιέργως, δεν πολυσυμφωνεί με την αντίληψη περί Ρομπέν: «Το να κλέβουμε τους τραπεζίτες επειδή έκλεβαν τον κόσμο στη Wall Street ή οπουδήποτε – για να πω την αλήθεια αυτό δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό», δήλωσε στο περιοδικό «Vanity Fair». «Αυτό που μου πέρασε από το μυαλό είναι πως είμαι χωρισμένη, μητέρα, έχω έναν γιο και πρέπει να τον μεγαλώσω». Η single mom από το Bronx, που ακούει και στο όνομα «Samantha Foxxxx» είναι, σήμερα, 45 χρονών.
Χόρευε στα μπαρ από τα 19 της – αν και η ίδια ισχυρίζεται πως το μεγαλύτερο διάστημα ήταν bar hostess και όχι stripper ή κάτι παρόμοιο. Στο άρθρο «Τhe Hustlers at Scores» που δημοσιεύτηκε στο «New York Magazine» (το άρθρο που, ουσιαστικά, ξεσκέπασε το colpo grosso της Samantha και των κοριτσιών της), η δημοσιογράφος Jessica Pressler την περιέγραψε ως εξής: «Το κορμί της είχε τις καμπύλες της Jessica Rabbit, τα χείλη της φουσκωτά σαν της Angelina Jolie. Tα μαλλιά της, που έκρυβαν τατουάζ από έναν καταρράχτη αστεριών που «έπεφτε» κατά μήκος του λαιμού της, ήταν κατάμαυρα σαν της Κλεοπάτρας. Κάπου βαθιά, θαμμένη μέσα σε αυτό το σούπερ θηλυκό περιτύλιγμα υπήρχε η «φλέβα» ενός μισθοφόρου, αντάξιου του Gordon Gekko».
Η Samantha τα ένδοξα χρόνια της δράσης της και κάτω το 2014 κατά τη σύλληψή της.
Η μυρωδιά του χρυσού οδήγησε την Barbash ίσια στα μεγάλα strip clubs στο Μανχάταν, το «Flash Dancers», το «Scores» το «Hustlers» – μέρη που ως το 2007 (εποχές όπου ο φεμινιστικός κορεκτιβισμός του #ΜeToo δεν είχε ρίξει ακόμα τη βαριά σκιά του πάνω στο entertainment), ήταν το «Ελντοράντο» για κορίτσια που είχαν αυτό που έπρεπε και ήξεραν πώς να το χρησιμοποιήσουν. Τις καλές εποχές της Wall Street, οι «μεγάλοι παίκτες» των επενδυτικών εταιριών περνούσαν τις πόρτες των clubs μαζικά για να «αποσυμπιέσουν λίγη ένταση μετά τη δουλειά» (σ.σ. ένας εύσχημος τρόμος για να μεταφράσει κανείς το «γίνομαι τύφλα πίνοντας σαμπάνια και παρτάροντας με μισόγυμνα κορίτσια, μέχρι να πέσω αναίσθητος»), πετώντας ένα βουνό από πράσινα δολάρια.
Εύκολα κερδισμένα, γρήγορα χαμένα. Και η Samantha ήταν από τις καλύτερες στο «είδος» της: είχε άκρες παντού, ήξερε τα πιο hot κορίτσια, τους καλύτερους bar-tenders, οργάνωνε τα πιο εύθυμα πάρτι. Η λίστα με τους τακτικούς πελάτες της Barbash περιελάμβανε CEOs εταιριών που βρίσκονταν στη λίστα του «Fortune», έναν σταρ του κινηματογράφου, έναν δισεκατομμυριούχο, τον ιδιοκτήτη μιας γνωστής ξενοδοχειακής αλυσίδας. Κι έναν ράπερ που τρελαινόταν να βλέπει τις strippers να χορεύουν γυμνές, ενώ ο ίδιος είχε χωμένο το κεφάλι του σε ένα λοφάκι κοκαΐνης.
Στις φωτογραφίες η Jlo Vs Samantha για τις ανάγκες του ρόλου της.
Όλα αυτά, για τη Samantha, ήταν «business as usual» Όπως αποκάλυψε στη «Νew York Post»: «Οι πελάτες μου ήταν κυρίως VIP. Η δουλειά μου ήταν να παρέχω τα διασκεδαστικά μέρη της βραδιάς (όπως τα κορίτσια) και να φτιάχνω την ατμόσφαιρα. Κανόνιζα να έρχονται στα πάρτι τα πιο καυτά κορίτσια. Τα κορίτσια αυτά έβγαζαν τα πολλά λεφτά κι έπρεπε να έχουν άψογα σώματα και πρόσωπα. Και μετά υπήρχαν οι «fluffers». Aυτό ήταν τα κορίτσια χαμηλού επιπέδου που έκαναν τη «βρώμικη δουλειά». Μερικές φορές η δουλειά τους περιλάμβανε μια σειρά από σεξουαλικές δραστηριότητες. Αυτά τα πάρτι απέφεραν μεγάλα κέρδη σ’ εμένα και τα κορίτσια». Τα «κορίτσια» ήταν η «υπαρχηγός» της παρέας Roselyn Keo, η Marsi Rosen και η Κarina Pascucci, μια πρώην μασέζ του «Scores». Όσο για τα κέρδη, «επενδύονταν» σε ψώνια: ρούχα, αυτοκίνητα, πανάκριβα αξεσουάρ, κοσμήματα, επώνυμα ρολόγια. Κάποτε, μετά από ολονύχτιο γλέντι, τα κορίτσια απαίτησαν από τον υπεύθυνο ενός καταστήματος Christian Louboutin, να ανοίξει μόνο για κείνες στις 6 το πρωί. Το έκανε, υπό τον όρο πως θα ξόδευαν, τουλάχιστον 30.000 δολάρια. Ξόδεψαν 80.000 σε μια ώρα. Για τσάντες και -αδιανόητα πολλά ζευγάρια- παπούτσια που, οι περισσότερες γυναίκες ονειρεύονται μια ζωή.
«ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΚΥΡΙΕΣ» ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ
Μετά το 2008, όταν η κρίση έπληξε τη Wall Street, η «κάνουλα» με τα δολάρια έσφιξε. Βλέποντας τα εισοδήματά τους να φθίνουν, η Samantha, η Κeo και τα άλλα κορίτσια επινόησαν έναν νέο τρόπο για να «γδύνουν» τους άντρες. Τους αηδιαστικούς άντρες, τα πλούσια στελέχη που παρίσταναν τους σπουδαίους, αλλά δεν μπορούσαν να κρατήσουν το φερμουάρ τους κλειστό. Τους έξυπνους άντρες που τις υποτιμούσαν – ιδίως αυτούς. Ίσως επειδή -όπως θα παραδέχονταν αργότερα- «είναι ιδιαίτερα απολαυστικό το να καταφέρεις να πείσεις έναν άντρα που σε θεωρεί σκουπίδι να ξοδέψει χρόνο και χρήμα για σένα…».
Άρχισαν να τηλεφωνούν σε παλιούς πελάτες – συνήθως πλούσια «κορόιδα» που τους άρεσε να ξεδίνουν πού και πού και των οποίων τα ονόματα ήταν τακτικά καταχωρημένα στις λίστες της Samantha. Η Keo ή η Pascucci τούς έδινε ραντεβού, κάπου έξω, για φαγητό. Όταν πια η νύχτα είχε προχωρήσει και το αλκοόλ είχε κάνει τη δουλειά του, η υπόλοιπη παρέα θα εμφανιζόταν αιφνιδιαστικά, και θα δελέαζε το θύμα να τις ακολουθήσει σε ένα strip club για να «κλείσουν τη νύχτα όμορφα». Εκεί, στον πριβέ χώρο του club, τα κορίτσια νάρκωναν τα θύματά τους με ένα κοκτέιλ από drugs -συνήθως κεταμίνη και MDMA, έτσι ώστε να μη θυμούνται τίποτα την επόμενη μέρα- και «ξαλάφρωναν» τις πιστωτικές τους κάρτες. Με αυτό τον τρόπο έφταναν να κερδίζουν 2.000-15.000 δολάρια κάθε νύχτα. Ακόμα κι αν οι πελάτες εύρισκαν τον λογαριασμό κάπως «φουσκωμένο» σπάνια επέστρεφαν για να παραπονεθούν. Οι περισσότεροι δεν ρίσκαραν την πιθανότητα να εκτεθούν στην Αστυνομία. Ή στη γυναίκα τους.
Πάνω, η Jlo σε σκηνή από την ταινία.
Σιγά-σιγά, όμως, τα κορίτσια άρχισαν να γίνονται ριψοκίνδυνα. Απρόσεκτα. Άπληστα. Και οι λογαριασμοί εξωφρενικοί. Τον Ιούνιο του 2014, ένας καρδιολόγος ονόματι Zyad Younan -o oποίος παρεμπιπτόντως ήταν ανύπαντρος- αρνήθηκε να πληρώσει τη χρέωση-μαμούθ, ύψους 135.000 δολαρίων στην πιστωτική του για τις «υπηρεσίες» της Samantha και κατέφυγε στην Αστυνομία όπου κατήγγειλε πως τον νάρκωσαν και τον έκλεψαν. Οι Αρχές ερεύνησαν την υπόθεση, πίεσαν, βρήκαν πρόθυμους μάρτυρες -που αντάλλαξαν τις καταθέσεις τους με ασυλίες- και το κόλπο κατέρρευσε. Η Barbash, η Keo, η Rosen, η Pascucci συνελήφθησαν με πολλαπλές κατηγορίες για συνωμοσία, επίθεση, εξαπάτηση, διακεκριμένη κλοπή. Κάποιες καταδικάστηκαν, μπήκαν φυλακή. Η ιστορία τους έγινε άρθρο, βιβλίο, λαϊκό ανάγνωσμα. Και το «Hustlers» – μια υπερ-επιτυχημένη ταινία με την J.Lo στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η Barbash (η οποία καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση με αναστολή και είναι σήμερα ελεύθερη με περιοριστικούς όρους), έχει πολλά παράπονα από τη μεταφορά της ιστορίας της στο σινεμά. Θα ευχόταν -λέει- η δική της απεικόνιση να ήταν πιο πιστή. Θα προτιμούσε να την είχε παίξει η Cardi B. Οι παραγωγοί του «Hustlers», παραπονιέται, δεν πήραν ποτέ το «πράσινο φως» από την ίδια για τα δικαιώματα της ιστορίας της ζωής της – έναντι κάποιου αντιτίμου φυσικά. Της πρότειναν, βέβαια, ένα ποσό, αλλά το βρήκε ευτελές και το απέρριψε. «Είμαι επιχειρηματίας», εξήγησε στο «Vanity Fair», «Η J.Lo δεν δουλεύει τσάμπα. Εγώ γιατί να το κάνω; Στο τέλος-τέλος, έχω τσάντες που κοστίζουν περισσότερα από όσα μου πρόσφεραν». Η Barbash -οποία πλέον διατηρεί spa- θα διηγηθεί τη δική της εκδοχή της πικρής, αμαρτωλής ιστορίας της, σε ένα νέο βιβλίο, με τίτλο «Underscore». Ευτυχώς, η συμβουλή της για τα νέα κορίτσια είναι δωρεάν: «Αποταμιεύστε τα χρήματά σας και επενδύστε. Δεν θα είστε νέες για πάντα. Μη σκέφτεστε τη Chanel τσάντα των 5.000 δολαρίων – σκεφθείτε τη μεγάλη εικόνα. Τις μεγάλες, σοβαρές business…».
