HomeTALK OF THE TOWNJUICYThe Revenant: Ο θρύλος πίσω από τον Leo

The Revenant: Ο θρύλος πίσω από τον Leo

Το 1822 μια ομάδα 100 περίπου θηρευτών ξεκίνησε μια παράτολμη επιχείρηση λαθροθηρίας γούνας στα Βραχώδη Όρη των Ηνωμένων Πολιτειών. Δύο σχεδόν αιώνες μετά, ο Alejandro Gonzalez Iniarritu ανασυνθέτει την αληθινή ιστορία σε μια καταιγιστική ταινία που «σπάει ταμεία» παγκοσμίως, προβάλλεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους και θεωρείται το απόλυτο φαβορί για πολλά Όσκαρ, με άξονα το ένστικτο της επιβίωσης αλλά και τη δύναμη της εκδίκησης.

Toυ Κώστα Μπουρούση

Στις αρχές του 19ου αιώνα το παράνομο κυνήγι γούνας ήταν μια παράτολμη αλλά επικερδής επιχείρηση, που εξασφάλιζε την επιβίωση σε εύρωστους και ρωμαλέους σωματικά νέους με τυχοδιωκτικές βλέψεις που μετανάστευαν σωρηδόν από τον «παλιό κόσμο» στη Νέα Γη. Γεννημένος από Ιρλανδούς μετανάστες γονείς στην Πενσιλβάνια και ρίζες που κρατούσαν από τη Σκωτία ο Hugh Glass ήταν ένας άνδρας κομμένος και ραμμένος για ανάλογες αποστολές. Στα 39 χρόνια του δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του στρατηγού William Henry Ashley ο οποίος αναζητούσε μια ομάδα 100 ανδρών που θα ιχνηλατούσαν κατά μήκος του ποταμού Μισούρι με σκοπό τη θήρα γούνας.

the-revenant

Σύμφωνα με τις μάλλον θολές και συγκεχυμένες πληροφορίες που υπάρχουν για τη ζωή του, ο Glass θεωρείτο εντυπωσιακός το δέμας, γεγονός που δικαιολογεί εν πολλοίς τη σκληροτράχηλη και ανθεκτική, όπως αποδείχτηκε, κράση του. Λέγεται πως πριν τη συμμετοχή του στην εν λόγω αποστολή που τον ανέδειξε τελικά σε μυθική μορφή, ο Glass είχε πέσει στα χέρια του θρυλικού πειρατή Jean Lafitte που διαφέντευε την εποχή εκείνη την ευρύτερη περιοχή στον Κόλπο του Μεξικού. Προκειμένου να ξεφύγει από την αιχμαλωσία του Lafitte, ο Glass δεν είχε κανέναν δισταγμό να πηδήξει από το πλοίο και να κολυμπήσει δεκάδες μίλια ως τις ακτές του Galveston στο Τέξας. Οι διηγήσεις λένε ακόμη πως κατόπιν ο ριψοκίνδυνος θηρευτής είχε καταφέρει να ενταχθεί στη φυλή των ιθαγενών Αμερικανών Pawnee, με τους οποίους έζησε επί σειρά ετών, ενώ επέλεξε και ως σύζυγό του μια Ινδιάνα. Σε κάθε περίπτωση ο Ιρλανδός θηρευτής έμοιαζε με έναν άνδρα «καταδικασμένο» από τη φύση του όχι απλώς να εξερευνά αλλά να διευρύνει ολοένα και περισσότερο τα ανθρώπινα όρια σωματικής και ψυχικής αντοχής. Το σύγχρονο προσωνύμιο adrenaline junkie θα τον περιέγραφε με σχετική σαφήνεια. Κι αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο «Η Επιστροφή» του Michael Punke, στην αφήγηση του οποίου βασίστηκε ο Iniarritu για το ομώνυμο φιλμ που στις πρώτες ημέρες προβολής του σπάει ήδη ταμεία.

leonardo2016

Την άνοιξη του 1823 η αποφασισμένη ομάδα του Henry-Ashley -με έμπειρα αλλά και νεαρά μέλη στη σύνθεσή της- είχε ήδη ξεκινήσει την επιχείρηση στα αφιλόξενα Βραχώδη Όρη. Την αποστολή σταμάτησε η επίθεση από ιθαγενείς Ινδιάνους της φυλής Arikara στην περιοχή της σημερινής Βόρειας Ντακότα. Στην συμπλοκή ο Glass, τον οποίο ακολουθούσε η φήμη του μάστορα παγιδευτή, χτυπήθηκε στο πόδι και μαζί με τους περισσότερους από τους συνοδοιπόρους του κυνηγούς αποφάσισαν να ακολουθήσουν την εναλλακτική, ασφαλέστερη όπως θεωρούσαν, διαδρομή κατά μήκος του ποταμού Yellowstone. Ήταν στα τέλη Αυγούστου -πολλοί ορίζουν την ημερομηνία στις 24 Αυγούστου- όταν ο Glass αναζητώντας ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση καρπούς για την επιβίωσή του, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια αρκούδα γκρίζλι, γνωστή για τα φονικά ένστικτά της και τα δύο μικρά της.

leonardo

Εκείνη του επιτέθηκε, εκείνος αντέδρασε ακαριαία πυροβολώντας την στην κοιλιά, όμως τα πυρά του δεν ήταν αρκετά για να τη σταματήσουν. Τελικά, οι σύντροφοί του κατάφεραν να εξοντώσουν την αρκούδα, όμως οι σωματικές βλάβες που είχε υποστεί εκείνος έμοιαζαν να τον οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο θάνατο. Έπειτα από μερικά εικοσιτετράωρα κι αφού ο λαβωμένος από το μένος της αρκούδας παγιδευτής δεν είχε επανακτήσει την επαφή του με τον κόσμο, ο αρχηγός της αποστολής αποφάσισε πως η ομάδα έπρεπε να συνεχίσει το κυνήγι, αφήνοντας το έμπειρο μέλος της πίσω. Μάλιστα, ζήτησε δύο άνδρες να μείνουν μαζί του, προκειμένου να φροντίσουν για την ταφή του, όταν λίγο αργότερα, όπως τουλάχιστον διαφαινόταν από τα χτυπήματά του, θα άφηνε την τελευταία πνοή του. Ο 19χρονος Jim Bridger και ο 23χρονος John Fitzgerald προθυμοποιήθηκαν να συντροφεύσουν τον Glass ως την ύστατη στιγμή. Ενώ η αποστολή των θηρευτών συνέχισε την πορεία της, εκείνοι ξεκίνησαν να σκάβουν το λάκκο, στον οποίο θα έθαβαν τον ξέπνοο, ετοιμοθάνατο παγιδευτή. Έπειτα από λίγες ημέρες, όμως, φαίνεται πως ανακάλεσαν την απόφασή τους, καταλήστευσαν τον αναίσθητο Glass από ό,τι του είχε απομείνει και βγήκαν στο κατόπι της υπόλοιπης ομάδας – σύμφωνα με τη δική τους εκδοχή δέχτηκαν επίθεση από Ινδιάνους, οι οποίοι τους ανάγκασαν να απομακρυνθούν.

leo1

Ο Glass αποδείχτηκε σκληρό καρύδι. Όχι μόνον ξύπνησε στη μέση του πουθενά, γεμάτος βαριές πληγές και πλημμυρισμένος από την πίκρα της εγκατάλειψης από τους συντρόφους του, αλλά ορκίστηκε να πάρει εκδίκηση για την ατιμωτική συμπεριφορά τους. Για κάποιους ήταν το ένστικτο αυτοσυντήρησης -σε συνδυασμό με την εμπειρία του παγιδευτή στα βουνά- για άλλους ήταν η οργή και ο θυμός, σε κάθε περίπτωση ο Glass κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή δοκιμάζοντας τα όριά αντοχής του. Τις πρώτες ώρες σύρθηκε για πολλά μέτρα, ώσπου να καταφέρει να πλησιάσει σε μια πηγή, έβαλε ο ίδιος το κόκαλο του σπασμένου ποδιού του πίσω στη θέση του, σφαδάζοντας από τον πόνο, χρησιμοποίησε σκουλήκια για να αποφύγει τη γάγγραινα στις ανοιχτές πληγές του, τρεφόταν με καρπούς και ρίζες που έβρισκε στα απάτητα δάση επί επτά εβδομάδες. Τόσο του πήρε για να ιχνηλατήσει στην πορεία της αποστολής του Henry-Ashley με μια προβιά αρκούδας για κάλυψη και να ζητήσει εκδίκηση. Έπειτα από 400 περίπου χιλιόμετρα μέσα σε πυκνά, απόκοσμα δάση ο Glass ήταν πια αντιμέτωπος με τη νέμεσή του.

leonardo02

Κι όμως, τελικά, παρά τον αγώνα του μεταξύ ζωής και θανάτου, δεν εκπλήρωσε την υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό του για εκδίκηση. Αν και όταν επανανενώθηκε με τους συντρόφους του, βρήκε τον Bridger και αποφάσισε να τον συγχωρήσει λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Όσο για τον Fitzgerald, μολονότι είχε καταταγεί στον αμερικανικό στρατό, ο Glass κατόρθωσε να τον εντοπίσει, αλλά και πάλι δεν τον τιμώρησε, αφού ήδη τον βάρυναν κατηγορίες για τη δολοφονία ενός στρατιώτη. Τραγική ειρωνεία: Εννιά χρόνια αργότερα, το 1833 ο Glass βρήκε βίαιο θάνατο στην ίδια περιοχή του Yellowstone σε μια συμπλοκή της ομάδας θηρευτών στην οποία συμμετείχε με ιθαγενείς της ινδιάνικης φυλής Arikara. Ήταν ο καλύτερος τρόπος για να πεθάνει ένας τύπος που έζησε πέρα από τα άκρα. Ένας θάνατος ιδανικός για να του προσφέρει την αθανασία του ως Αμερικανού θρύλου – πόσο μάλλον τώρα που ο Di Caprio ενσαρκώνοντάς τον είναι πιο κοντά παρά ποτέ στο παρθενικό του Όσκαρ.

Μείνετε ενημερωμένοι με όλες τις τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, μέσα από το Philenews.
Εγγραφή στο Newsletter

Δείτε Επίσης

Like Recommends