Σοβαρή, σταθερή, ευρωσκεπτικίστρια, εργατική και «ενάρετη», η νέα πρωθυπουργός της Βρετανίας – η δεύτερη γυναίκα στην ιστορία της χώρας μετά την Μargaret Thatcher – είναι άλλη μια «Σιδηρά Κυρία» που πατά γερά στα πόδια της. Με kitten heels.
Της Κάλλιας Καστάνη
Υπάρχει τυχαίο στην πολιτική; Ο Franklin Roosevelt πίστευε πως όχι. «Στην πολιτική», έλεγε «τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε σύμπτωση. Αν κάτι φανεί ως τέτοιο, να είστε σίγουροι ότι ήταν προσχεδιασμένο». Παρόλα αυτά, σε πρώτη ανάγνωση τουλάχιστον, η άνοδος της Theresa May στην ηγεσία των Tories – όχι η εξέλιξη, αλλά εκείνο το «κλικ», που έκρινε την κούρσα κόντρα στη «μεγάλη» αντίπαλό της, την Andrea Leadsom – φαίνεται να είναι προϊόν «τυχαιότητας». Ή πολύ κακών συμβούλων.
Το «κλικ» ήταν η δήλωση της Leadsom στους Times του περασμένου Σαββάτου: «Αισθάνομαι ότι το να είσαι μητέρα σημαίνει ότι έχεις ένα πολύ πραγματικό μερίδιο στο μέλλον της χώρας μας». Αυτή η κουβέντα -ένα ευθύ, σκληρό άπερκατ της Leadsom, κόντρα στην άτεκνη αντιπαλό της- θεωρήθηκε «απαράδεκτη» και ξεσήκωσε δημόσια κατακραυγή. Ακόμα και βουλευτές του κυβερνώντος Συντηρητικού Κόμματος χαρακτήρισαν το σχόλιο «αισχρό» και «προσβλητικό». Τη Δευτέρα, η Leadsom αποσύρθηκε από την κούρσα της διαδοχής, ψελλίζοντας συγνώμες και δικαιολογίες πως το άρθρο «δεν απέδωσε σωστά» αυτά που πιστεύει.
Κι έτσι, με έναν περίεργο, τυχαίο (;) τρόπο, η μητρότητα (ή μάλλον η έλλειψή της), «χάρισε» στην Theresa Μary May την πρωθυπουργία και μια θέση στην Ιστορία- ένα γερό αντίβαρο για όσα της «έκλεψε» τόσα χρόνια.
Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ
Ακόμα κι έτσι, πιο σημαντικός για τη μοίρα της νέας πρωθυπουργού της Βρετανίας, δεν είναι μάλλον ο (μη) ρόλος της ως μητέρας, αλλά ένας άλλος ρόλος: της κόρης…
Η Theresa Mary Brasier γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1956, στο Ιστμπουρν, του Σάσεξ. To μοναχοπαίδι της Zaidee και του Hubert Brasier, ενός αφοσιωμένου πάστορα της αγγλικανικής εκκλησίας, γνώριζε πως θα γινόταν πολιτικός από τα 12. Η προσφορά, η αίσθηση του καθήκοντος, ο αγώνας για το καλό της κοινότητας ήταν μέρος της ανατροφής και της ζωής της από τότε που μπορούσε να θυμηθεί τον εαυτό της – είναι όλα ιδέες που σήμερα, αναπόδραστα, επηρεάζουν τον δημόσιο βίο της. Οι φίλοι της λένε πως η Theresa θεωρεί την εμπλοκή της στην πολιτική περισσότερο ως «αποστολή» ή «κάλεσμα» και λιγότερο ως «δουλειά» ή ευκαιρία για καριέρα. Στα 14 ή στα 15 της, πάντως, η πολιτική έπρεπε να μένει έξω από το σπίτι. Παρά τη δηλωμένη υποστήριξή της προς τους Συντηρητικούς, δεν της επιτρεπόταν να διαδηλώνει, να πηγαίνει σε πορείες, να κάνει προεκλογικό αγώνα υπέρ τους – ο πατέρας της, έπρεπε να φαίνεται πολιτικά ουδέτερος στο ποίμνιό του. «Δεν το σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή, όμως σίγουρα, το να είσαι η κόρη του εφημέριου, συνοδεύεται από κάποιες ευθύνες», παραδέχεται και η ίδια στις συνεντεύξεις της. «Υποτίθεται πως πρέπει να συμπεριφέρεσαι κατά ένα συγκεκριμένο τρόπο». Aυτός ο «τρόπος», στη δική της περίπτωση περιλάμβανε κηρύγματα περί ηθικής, φιλανθρωπικά πικ νικ, σκληρή δουλειά – την κλασική, προτεστάντικη οδό για το «βασίλειο των ουρανών». Ήταν μια άριστη μαθήτρια, με εξαιρετικές επιδόσεις, που περπατούσε πάντα σκυφτή, με τους ώμους χαμηλωμένους. Το αφύσικο για την ηλικία της, ύψος της την έκανε να αισθάνεται άβολα.
Σπούδασε Γεωγραφία στην Οξφόρδη, όπου γνώρισε τον μελλοντικό άντρα της (και δύο χρόνια μικρότερό της), τον τραπεζίτη Philip May. Παντρεύτηκαν το 1980. Δεν απέκτησαν παιδιά – ένα θέμα που την θλίβει και σπάνια το αναφέρει στις συνεντεύξεις της. «Απλώς δεν συνέβη», λέει, και παραδέχεται πως βασανίζεται από μια αίσθηση απώλειας. «Χωρίς να το θες, χαζεύεις τις οικογένειες και βλέπεις πως έχουν κάτι που εσύ δεν έχεις». Πάντως, ο Mr Μay – σύμφωνα με όσα λένε οι συνάδελφοί του στο City – «έχει κατανόηση και είναι πολύ υποστηρικτικός. Είναι απόλυτα αφοσιωμένος στην Theresa, αν και ώρες ώρες μοιάζει σαν να νιώθει ένα δέος μπροστά της»….
ΜΑRGARET Ή ANGELA;
Σοβαρή, συγκροτημένη, «ποτισμένη» από τη χριστιανική ηθική, που σου επιβάλλει να γυαλίσεις το «τάλαντό» σου, μέχρι να λάμψει, η May αποφάσισε πως, για κείνη, «ο δρόμος» ήταν η δουλειά. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής το 1997 και εντάχθηκε στη σκιώδη κυβέρνηση των Tories το 1999 κρατώντας το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας. Το 2002 εξελέγη πρόεδρος του Κόμματος – ήταν η πρώτη γυναίκα σε αυτό το αξίωμα. Μάλιστα, στο συνέδριο εκείνου του έτους προκάλεσε αίσθηση όταν είπε πως οι Τories θεωρούνται το «άσχημο κόμμα» (nasty party). Aκόμα, κάποιοι δεν την έχουν συγχωρέσει για αυτό το σχόλιο.
Είναι γνωστή ως «Σταθερά και Σιδηρά Κυρία» (steely and steady lady) επειδή τηρεί τις αποφάσεις της, διαθέτει ακέραιη προσωπικότητα, είναι πολύ εργατική και ψύχραιμη. Αρκετοί την παρομοιάζουν με τη «Σιδηρά κυρία» Μargaret Thatcher. Ένας λόγος γι’ αυτό, είναι η παραμονή της στο Yπουργείο Εσωτερικών επί έξι συναπτά έτη. Απ’ ό,τι φαίνεται, τα τελευταία 100 χρόνια κανείς δεν άντεξε τόσο καιρό σε αυτή τη θέση….
Άλλοι, πάλι, τη θεωρούν κάτι σαν τη βρετανική εκδοχή της Γερμανίδας καγκελαρίου Αngela Merkel. Οι ομοιότητες, σε αυτή, τη δεύτερη σύγκριση, είναι κάτι περισσότερο από προφανείς: και οι δύο γεννήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και είναι κόρες πάστορα. Είναι και οι δύο άτεκνες, εργατικές, ξέρουν να διαχειρίζονται τις πολιτικές κρίσεις και έχουν αποδείξει πως ξέρουν να «παίζουν» σκληρά πολιτικά παιχνίδια και να βγάζουν «εκτός μάχης» τους άντρες που τις υποτίμησαν. Σύμφωνα με την εφημερίδα, Financial Times «το βασικό χαρακτηριστικό και των δύο είναι ο πραγματισμός. Το γεγονός ότι δεν έχουν ιδεολογικές παρωπίδες και διαθέτουν και μια σκληρή πλευρά που απαιτείται στη συγκεκριμένη δουλειά».
Η ίδια η Μay πάντως, μιλά για την Μerkel με θαυμασμό. «Δυστυχώς, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που δεν την αξιολογούν σωστά ή την υποτιμούν, ίσως εξαιτίας του στυλ, της εμφάνισης, του τρόπου που ντύνεται. Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι το τι έχει καταφέρει. Αν δεις την ικανότητά της στις διαπραγματεύσεις και το πώς κατάφερε να οδηγήσει με σταθερό χέρι τη Γερμανία, σε δύσκολους καιρούς, δεν μπορείς παρά να της βγάλεις το καπέλο».
ΤΟ FASHION STATEMENT THΣ TERESA MAY
Όπως την Angela, έτσι και την Theresa ακολουθεί μια φήμη πως είναι μάλλον «ψυχρή και αποστειρωμένη». Δεν πίνει, δεν καπνίζει, δεν βρίζει ποτέ, δεν ξέρει να διηγηθεί μια αστεία ιστορία. Υποφέρει από διαβήτη τύπου 1 και πρέπει να κάνει ενέσεις ινσουλίνης καθημερινά. Της αρέσει το μαγείρεμα, (σ.σ. προτιμά, μάλιστα, να προμηθεύεται μόνη της, τις πρώτες ύλες στο σούπερ μάρκετ και το μανάβικο, αντί να παραγγέλνει τα ψώνια της on-line),το κρίκετ, οι περίπατοι στο βουνό.
Η μόνη «παραχώρηση» που κάνει σε μια πιο «ανάλαφρη» θηλυκή πλευρά της, είναι το πάθος της για τα παπούτσια. Μπορεί να είναι η πιο ισχυρή γυναίκα πολιτικός στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα τελευταία 50 χρόνια, μπορεί η θέση της για τη μετανάστευση να κάνει τους ευρωπαϊστές να σηκώνουν τα φρύδια (σ.σ. δηλώνει σταθερά πως η Βρετανία πρέπει να μειώσει τον αριθμό των ξένων που υποδέχεται σε λιγότερο από 100.000 το χρόνο), όμως στο μυαλό των περισσότερων συμπολιτών της το όνομά της ανακαλεί ένα πράγμα: παπούτσια!
Παπούτσια κάθε είδους, φανταχτερά, εξωτικά, επώνυμα: λεοπάρ γόβες, ροζ και κόκκινα peep-toes, brogues με χρυσές αγκράφες, over the knee μπότες (σ.σ. όπως αυτές, που φορούσε όταν χαιρέτησε τη βασίλισσα Ελισάβετ και την πρόεδρο της Δημοκρατίας της Κορέας, κατά την επίσκεψη της τελευταίας, το 2013), γόβες από φίδι με kitten heels και πάει λέγοντας. Παπούτσια που «φωνάζουν», πως η κάτοχός τους είναι ικανή για την έκπληξη.
Παρότι οι αντίπαλοί της γκρινιάζουν πως το γούστο της κυρίας May «παραείναι φανταχερό για τη θέση της», η άλλη πλευρά υποστηρίζει πως η νέα πρωθυπουργός, θα δώσει «επιτέλους μια πινελιά fashion glamour και χρώματος» στη θάλασσα των γκρίζων κοστουμιών της Βουλής. «Δεν την ενδιαφέρει να φορέσει κάτι, που θα “αιφνιδιάσει” αυτούς που θα την δουν», δηλώνει ένας πρώην στενός συνεργάτης της. «Δεν επιδιώκει να τραβήξει την προσοχή – είναι περισσότερο μια στάση, που αψηφά τα σχόλια . Στην πραγματικότητα, είναι σαν να λέει: Έχω μυαλό, ικανότητες, είμαι σοβαρή, άρα μπορώ να φοράω ωραία παπούτσια, εφόσον μου κάνει κέφι».
Το μόνο πρόβλημα είναι πως στο μέλλον, δεν θα μπορεί να πάει πουθενά χωρίς αυτά – εκτός αν θέλει, οι δημοσιογράφοι να πάψουν να ασχολούνται με το Brexit και να κοιτάζουν απορημένοι τα πόδια της…
