Για όλους και για όλα μίλησε η Ζέτα Μακρυπούλια ως καλεσμένη στην πρεμιέρα της εκπομπής «Ενώπιος Ενωπίω», με τον Νίκο Χατζηνικολάου.
Μέσα από μια εξομολόγηση καρδιάς, η αγαπημένη ηθοποιός και παρουσιάστρια μίλησε για πολλά, όπως για το καμπανάκι της μητρότητας, την προσωπική της ζωή, τις κρίσεις πανικού, τους παπαράτσι και την επιλογή της για αποχή από τις συνεντεύξεις.
«Δεν χτυπάει το καμπανάκι της μητρότητας»
«Μέχρι τα 25 μου θεωρούσα ότι στα επόμενα δέκα χρόνια θα κάνω οικογένεια και παιδιά. Θεωρούσα ότι είμαι γεννημένη γι’ αυτό. Γιατί είμαι γεννημένη να φροντίζω. Κάτι, που χρειάζεται ένα παιδί, αλλά, δεν χρειάζεται μόνο αυτό. Στα 35 μου άρχισα να λέω “τι γίνεται; Γιατί δεν χτυπάει αυτό το καμπανάκι σε εμένα και μήπως θα πρέπει να το κάνω για να χτυπήσει;” Άρχισε μία πάλη εσωτερική, οπότε κατάλαβα ότι… κάτι μέσα μου κλωτσάει προς αυτή την κατεύθυνση. Στα 45 μου που είμαι αυτή τη στιγμή, ξέρω ότι δεν θα γίνουν αυτά τα πράγματα και είμαι πολύ “ΟΚ” με αυτό. Γιατί δεν πιστεύω ότι είναι και όλοι για όλα».
Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι «Δεν νομίζω ότι θα γίνει πια, ας μην γελιόμαστε μήπως και σταματήσουν να λένε συνέχεια ότι είμαι κάθε τρεις και λίγο έγκυος. Γιατί, πρώτον δεν χτυπάει αυτό το καμπανάκι, δεύτερον επειδή είμαι ένας άνθρωπος (…). Δεν λέω ότι δεν μπορεί να συμβεί. Λέω απλά ότι δεν είναι στόχος μου. Έχω περάσει από πολλά στάδια ειδικά με το θέμα της μητρότητας, γιατί ο γάμος είναι ένα θέμα που δεν με ενδιαφέρει και τόσο, απλώς θέλω να διαβεβαιώσω ότι τις σχέσεις μου τις σοβαρές, οι οποίες είναι ελάχιστες τις έχω ζήσει σαν παντρεμένη»
Το κυνηγητό των παπαράτσι, οι άσχημες συμπεριφορές
«Έχω ακούσει πολλά. Έχω περάσει πολλά σε αυτά τα 32 χρόνια. Είναι πολύ μεγάλο κεφάλαιο χρειάζομαι τη βοήθεια σου… Μπορώ να το ανοίξω. Απλώς επειδή έχουν περάσει και πάρα πολύ τα χρόνια πια, με θυμάμαι να ζω μια πολύ έντονη κριτική. Για μένα πολλές φορές άδικη. Φυσικά και κατανοώ την εργασία του οποιουδήποτε. Κατανοώ ότι πρέπει κάτι να γράψεις. Κατανοώ ότι πρέπει κάτι να πεις. Αλλά δεν γίνεται να κατανοεί μόνο η μία πλευρά.
Έχω περάσει λοιπόν πολλές σκληροπυρηνικές εποχές των μεσημεριανών εκπομπών, έχω ζήσει με πάρα πολλή παρακολούθηση. Κάθε μέρα με παρακολουθούσαν αυτοκίνητα, άνθρωποι, φακοί φωτογραφικοί… Έχω κάνει αυτό που μου ζήτησε ο Τύπος, να κλειστώ μέσα στο σπίτι μου και τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου και ειδικά της προσωπικής μου ζωής, έχω επιλέξει να τη ζω μέσα σε τέσσερις τοίχους. Αυτό όλο έχει κάποιο κόστος αλλά είναι και επιλογή. Θέλω να πιστεύω ότι είναι περασμένα – ξεχασμένα όλα αυτά.
Είναι τόση πολλή η πίεση και από παντού που δεν έχεις το περιθώριο να μην σε νοιάζει. Δεν μπορώ να πω ότι δεν είχα τον τρόπο να προστατεύσω κάπως τον εαυτό μου και κυρίως το μέσα μου. Ναι, νόμιζα ότι το διαχειρίζομαι, ναι, νόμιζα ότι δεν με αγγίζουν όλα αυτά τα πράγματα. Και κατά μία έννοια όντως δεν με αγγίζουν γιατί τα πολύ πολύ χοντρά πράγματα που έχουν ειπωθεί για μένα, δεν μπορούν να με αγγίξουν παραπάνω από το αίσθημα της αδικίας, γιατί ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια.
Αν κάπου αισθανόμουν μέσα μου ότι κάτι μπορεί να είναι αλήθεια, τότε μπορεί να είχα μεγαλύτερη συμμετοχή. Είναι πολύ δύσκολη η σιωπή, που είναι η δική μου στάση απέναντι σε όλο αυτό το πράγμα, γιατί είχα καταλάβει από πολύ νωρίς αν δώσεις το… παραμικρό αρκεί για να φουντώσει ακόμα περισσότερο. Οπότε είχα επιλέξει τη σιωπή όσο μπορούσα και όπως μπορούσα γιατί και αυτό έχει ένα κόστος -δεν είναι ότι δεν είχα να απαντήσω ή ότι συμφωνούσα με όλα αυτά τα πράγματα ή ότι δεν στεναχωριόμουν, αλλά απλώς περίμενα να τελειώσει», είπε αρχικά η Ζέτα Μακρυπούλια.
Η προσωπική ζωή
«Δεν συμπεριφέρομαι στην προσωπική μου ζωή σαν σταρ. Γενικά δεν ξέρω πως να το κάνω αυτό. Το ξέρω ότι ακούγεται περίεργο και δεν θέλω να φανώ ταπεινή. Είμαι ειλικρινής. Δεν ξέρω να το… παίξω σταρ. Ακόμα και στη δουλειά μου και σε στιγμές που χρειαζόταν, γιατί χρειάζεται, δεν είμαι ικανή να το κάνω. Πόσο μάλλον στην προσωπική μου ζωή. Έχω δώσει περισσότερο βάρος… με ένοιαζε πιο πολύ το σπίτι μου, οι άνθρωποι μου, παρά η δουλειά μου. Πιο πολύ βάρος έδινα στη ζωή μου την προσωπική» ανέφερε η Ζέτα Μακρυπούλια, σχετικά με το πώς είναι στην προσωπική της ζωή.
Η αποχή από τις συνεντεύξεις και οι κρίσεις πανικού
«Πάνω από τα πάντα πια έχει περάσει η ψυχική μου υγεία. Είναι πάνω απ’ όλα αυτή τη στιγμή για μένα γιατί χτύπησε ένα πολύ ισχυρό καμπανάκι σε μια περίοδο, προ κορονοϊού ακόμα, που πάλι ήμουν στη δίνη των συνεντεύξεων γιατί ξεκινούσε μια νέα χρονιά και έπρεπε να δώσω κάποιες συνεντεύξεις που είναι απαραίτητο γιατί είναι οι κανόνες της δουλειάς μας. Έπαθα πανικό. Η δεύτερη κρίση πανικού που έχω πάθει στη ζωή μου. Την πρώτη μου την έπαθα στα 27 μου πάνω στη σκηνή του θεάτρου παίζοντας. Δεν ήξερα τι είναι αυτό το πράγμα και ξαφνικά άκουσα εδώ μέσα ένα κρακ και άρχισα να τρέμω επάνω στη σκηνή.
Οπότε η πρώτη φορά που χρειάστηκε να ζητήσω βοήθεια ήταν αυτή. Η δεύτερη φορά που έπαθα κρίση πανικού, που πλέον όμως την αναγνώρισα και δεν με επηρέασε τόσο, ήταν αυτή την περίοδο που περιγράφω με αυτές τις συνεντεύξεις όπου πάλι ήμουν σε μια δίνη να δω τι θα με ρωτήσουν, τι θα πω, πως θα το πω για να μην σχολιαστεί αυτό που θα πω, “όχι, αυτή τη λέξη θα τη βγάλω” και να μπαίνω στη διαδικασία να ζητάω τις συνεντεύξεις για να τις διαβάσω. Να μπαίνω επίσης στη διαδικασία να διαπραγματεύομαι τους τίτλους, γιατί είναι ένα άλλο κεφάλαιο στις συνεντεύξεις ξέχωρο από αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή μεταξύ μας. Οπότε παθαίνω μια ωραιότατη κρίση, αντιλαμβάνομαι ότι όλο αυτό που είχα χτίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή – δηλαδή το τείχος που δεν με ακουμπάει τίποτα – δεν ισχύει και είναι ένα ψέμα και στον ίδιο μου τον εαυτό.
Αρχίζω και νιώθω ευάλωτη προς όλες τις κατευθύνσεις και δεν ξέρω τι να κάνω. Κάποια στιγμή με θυμάμαι να λέω: “Τέλος, τέλος. Είναι πολλά τα χρόνια, έχω δώσει πάρα πολλές συνεντεύξεις, έχω πει πολλά πράγματα, από ανούσια μέχρι και μη, δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος πια. Δόξα τω Θεώ υπάρχει και νέα γενιά και εγώ ό,τι έπρεπε να κάνω το έχω κάνει και από τότε είμαι πολύ πιο ήσυχη».
Ένα άλλο γερό σοκ που έπαθα είναι όταν αντιλήφθηκα πως η πραγματικότητα, όπως την έχω εγώ στο μυαλό μου, δεν είναι αυτή. Για τα πάντα γύρω από τη ζωή μας. Επίσης, μετά ήρθε η κρίση της εικόνας. Πόσο πολύ θυσιάζουμε κάποια πράγματα και πόσο πολύ καταπιεζόμαστε μόνο και μόνο για να μη χαλάσουμε την εικόνα μας» εξομολογήθηκε η Ζέτα Μακρυπούλια.
