Η πανέμορφη ηθοποιός -ίδια η Ναυσικά της, η κόρη του βασιλιά Αλκίνοου που υποδύεται στην παραγωγή «ζ-η-θ, ο ξένος»- μπορεί να αισθάνεται ήδη «ευλογημένη» αφού, στα 28 της μόλις χρόνια, κατάφερε να βρεθεί με πολλή δουλειά και αφοσίωση, στα «σαλόνια» της Τέχνης της: Τηλεοπτικά, στην πρώτη μεγάλη ελληνική παραγωγή σήριαλ που «φιλοξένησε» το Netflix, το «Maestro», του Χριστόφορου Παπακαλιάτη και θεατρικά, σήμερα, στην μεγαλεπήβολη αυτή παραγωγή του Μιχαήλ Μαρμαρινού και στην Επίδαυρο – πραγματοποιώντας, έτσι, το πιο υψηλού οράματος όνειρο κάθε ηθοποιού.
Αν και η συγκεκριμένη συνέντευξη έγινε με αρκετή δυσκολία, λόγω της απαιτητικής αυτής παραγωγής προκειμένου να τελειοποιηθεί το όραμα του σκηνοθέτη της, του κορυφαίου στο θέατρο, Μιχαήλ Μαρμαρινού, η Κλέλια, καθώς βρισκόταν ήδη στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, κατάφερε τελικά να βρει λίγα λεπτά ώστε να μιλήσει για την Κύπρο, «στην οποία έζησα για τρία χρόνια», όπως θα μου πει. Άλλωστε, ο ΘΟΚ είναι συμπαραγωγός στην παραγωγή «ζ-η-θ, ο ξένος», μαζί με το ΚΘΒΕ.
Είναι η τρίτη φορά που κάνουμε μαζί συνέντευξη, αλλά αυτή -η έξω από την τηλεοπτική συνθήκη του διεθνούς και μαζικού «Maestro», του Χριστόφορου Παπακαλιάτη- ήταν διαφορετική – αντιλαμβανόμουν ήδη από τις ανάσες της στο τηλέφωνο, από τις σιωπές της ανάμεσα στις λέξεις, από το «τόσο όσο» θα ήθελε να απαντήσει προσεκτικά και μετρημένα («μέτρο αρχαίο…»), την αγωνία της να ανταπεξέλθει ταυτόχρονα σε κάτι ιδιαίτερα δύσκολο· κάτι, όμως, στο οποίο -στα 28 της μόλις χρόνια- τόλμησε να συμφωνήσει για να συμμετάσχει και να αναμετρηθεί. Και να του αφοσιωθεί απολύτως τους τελευταίους μήνες!
Η υπόθεση της παράστασης «ζ-η-θ, ο ξένος» βασίζεται στις τρεις ραψωδίες -ζ, η και θ- από την «Οδύσσεια», που αφηγούνται την ιστορία του ξένου από τη στιγμή που φτάνει στο νησί των Φαιάκων, λίγο πριν από την επιστροφή του στην Ιθάκη. Η Κλέλια υποδύεται τη Ναυσικά, την κόρη του βασιλιά Αλκίνοου, που βρίσκει τον ξένο στο ποτάμι και γίνεται η πρώτη που τον εμπιστεύεται και τον κατευθύνει προς το παλάτι, για να τον βοηθήσει, προσπαθώντας να υλοποιήσει το αίτημά του: Να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του. «Είναι μια επιστροφή στις πηγές: Επίσκεψη σε τρεις ραψωδίες της Οδύσσειας του Ομήρου», μου εξηγεί, προσπαθώντας να φέρω την μορφή της στο μυαλό μου καθώς άκουγα τη φωνή της – «ίδια με θεά!», όπως θα έλεγε κι ο Οδυσσέας για εκείνην.
Η συνέντευξη αυτή πραγματοποιείται πέντε μόλις μέρες πριν από την μεγάλη πρεμιέρα της παράστασης στην Επίδαυρο, οπότε μπορώ να αντιληφθώ απολύτως το άγχος σου. Εσύ, αλήθεια, πώς το διαχειρίζεσαι; Προσπαθείς να παραμένεις… ήρεμη;
Προσπαθώ να διατηρώ ένα πρόγραμμα σταθερό πριν την πρόβα, που με κάνει να αισθάνομαι όσο πιο προετοιμασμένη γίνεται.
Δηλαδή;
Να κοιμάμαι γεμάτα, να κάνω την πρωινή μου γυμναστική, να με φροντίζω τρώγοντας θρεπτικά και -φυσικά- να κάνω ζέσταμα πριν την πρόβα. Όλα αυτά με καθησυχάζουν – προς το παρόν.
Θυμάσαι, αλήθεια, ποια ήταν η πρώτη φορά που είχες πάει στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, ως επισκέπτης του;
Ναι, φυσικά. Το 2017. Μόλις είχα μπει τότε στη Δραματική Σχολή. Θυμάμαι πως σταμάτησαν όλα, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση, και άκουγα μόνο την νύχτα – μια νύχτα με ένα παράδοξο μέγεθος.
Σήμερα, που πατάς πλέον αυτά τα «ιερά χώματα» της Επιδαύρου, όπως τα χαρακτηρίζετε εσείς οι ηθοποιοί, ως επαγγελματίας πια, πως νιώθεις;
Κοίτα, η αίσθηση είναι τόσο διαφορετική τώρα… Χθες (σ.σ. Κυριακή) ήταν η πρώτη πρόβα και ένιωσα σα να μου είπε κάποιος: «Καλωσόρισες!». Σα να αγκαλιάστηκα τρυφερά και με φροντίδα. Σα να ξέρει κάποιος ότι υπάρχει φόβος και αγωνία, και γι’ αυτό σε χαϊδεύει…
Όταν σπούδαζες υποκριτική, είχες στο βάθος του μυαλού σου την πραγματοποίηση ενός τέτοιου ονείρου; Να βρεθείς, δηλαδή, και εσύ, κάποια στιγμή, ως μέλος ενός θιάσου που θα παρουσιάσει τη δουλειά του στην Επίδαυρο; Ή σου φαινόταν «μακρινό», ακόμη και να τολμούσες να το ονειρευτείς;
Συνεχώς ονειρεύομαι! Και θέλω να ονειρεύομαι χωρίς όριο! Νομίζω πως αξίζει να επιμένουμε στους μικρούς «ήρωες» που φτιάχνει η φαντασία μας.
Πώς ήταν, για σένα, λοιπόν, να ξαναδιαβάζεις Όμηρο -αυτή τη φορά, όμως, ως μία ώριμη γυναίκα και επαγγελματίας- σε σχέση με τα σχολικά σου χρόνια και με την προοπτική μίας σπουδής επάνω σε τρεις ραψωδίες του; Θέλω να πω, πως ξανα-ανακάλυψες τα Ομηρικά Έπη και τι σου «είπαν» στην ηλικία που βρίσκεσαι σήμερα;
Δυστυχώς, οι σχολικές γνώσεις είναι πολύ θολές. Μελετώντας, όμως, ξανά το κείμενο, κάποια χρόνια μετά, μπορώ να πω ότι τώρα αρχίζω και καταλαβαίνω – αλλά διαβάζοντας ξανά και ξανά. Θέλει ένα κόπο για να εμβαθύνεις και να «επισκεφθείς» το υλικό και, κάπως, σιγά σιγά, νιώθεις να το πλησιάζεις. Έχω εντυπωσιαστεί πάντως με το πόσο επίκαιρο είναι το έπος.
Η συμβολή του Μιχαήλ Μαρμαρινού σε αυτή την -νέα- μελέτη του Ομήρου, υπήρξε καθοριστική;
Ο Μιχαήλ είναι σαν μια σχολή ακόμη. Και το λέω ειλικρινά. Οι γνώσεις του, η ευφυΐα του, το πνεύμα του, η απόλυτη αφοσίωση του είναι βαθιά εκπαιδευτική. Γίνεσαι κάτι άλλο – αφήνει ένα αποτύπωμα επάνω σου. Τον θαυμάζω πάρα πολύ ως καλλιτέχνη! Όταν συναντηθήκαμε ένιωσα, πώς να στο πω, ότι τώρα θα «βουτήξω» σε κάτι πολύ ιδιαίτερο και δύσκολο που θα αξίζει, που θα με εξελίξει. Ο τρόπος που χειρίζεται ο ίδιος το υλικό, η μέθοδός του, ο σεβασμός στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται είναι πολύ ιδιαίτερος και κάνει τόσο πολύτιμη αυτήν την εμπειρία. Και κάθε μέρα μαθαίνω κάτι καινούριο. Σε αυτήν την παράσταση, ο θίασος είναι πολύ μεγάλος – κάποιοι ηθοποιοί προέρχονται από το Κρατικό Βορείου Ελλάδος, άλλοι έχουν έρθει από την Κύπρο, από τον ΘΟΚ, άλλοι από την Αθήνα. Ο καθένας μας έχει διαφορετική αφετηρία, κι αυτό είναι κάτι που προκαλεί εξίσου εξαιρετικό ενδιαφέρον. Αισθανόμαστε, όμως, ότι όλοι βρισκόμαστε στο ίδιο μήκος κύματος, ανεξαρτήτως ηλικίας ή εμπειρίας. Όλοι έχουμε μια λαχτάρα να ανταπεξέλθουμε!
Υποθέτω πως και λόγω της Επιδαύρου αλλά και λόγω του Μιχαήλ Μαρμαρινού, θα έχεις δουλέψει ιδιαίτερα και ίσως διαφορετικά για την συγκεκριμένη παράσταση. Απομονώθηκες, λοιπόν; Έκανες απολύτως focus σε αυτό;
Το καλό ήταν ότι γι’ αυτήν την δουλειά χρειάστηκε να μετακομίσω στη Θεσσαλονίκη. Αυτό, από μόνο του, δημιουργεί μια συνθήκη. Η απόσταση απομονώνει και αυτή η δουλειά το χρειάζεται αυτό. Όλη η ζωή μου, αυτούς τους μήνες, ήταν γύρω από την πρόβα…
Κι όλα τα υπόλοιπα;
Όλα τα υπόλοιπα σταμάτησαν! Από επιλογή. Γιατί δεν γινόταν κι αλλιώς. Η καθημερινότητα ήταν πολύ απαιτητική για να χωρέσει το οτιδήποτε άλλο.
Πόσο «κοντά» σου αισθάνεσαι πλέον την Ναυσικά; Με την μελέτη που έκανες στην πανέμορφη κόρη του βασιλιά των Φαιάκων, του Αλκινόου, νομίζεις πως την «ξέρεις» πολύ καλά πια, ως ιδιοσυγκρασία;
Δεν ξέρω τι σημαίνει «την ξέρω». Νομίζω πως μου αποκαλύπτονται πράγματα συνεχώς. Ακόμη και σήμερα. Έπειτα από τόση μελέτη, έπειτα από τόσες πρόβες.
Πες μου μια ατάκα της Ναυσικάς, η οποία σου αρέσει ιδιαίτερα – ή μπορεί κιόλας να ταυτίζεσαι μαζί της;
«Αν κάτι τέτοιο πουν, θα ήταν για μένα όνειδος…».
Όταν είχαμε ξανακάνει συνέντευξη, θυμάμαι την μεγάλη σου συγκίνηση επειδή τελείωνε το «Maestro» – ήσουν στους Παξούς κι είχες συνεχώς ένα κόμπο στο λαιμό καθώς μιλούσαμε τηλεφωνικά. Παραμένεις τόσο ευσυγκίνητη ή, στο μεταξύ, η συγκεκριμένη δουλειά σε έκανε να αποκτήσεις «γερό στομάχι»;
Η κάθε δουλειά με δυναμώνει, αλλά το ένα είναι ανεξάρτητο από το άλλο. Θεωρώ υγιές το να μπορείς να συγκινηθείς και να είσαι ανοιχτός συναισθηματικά – το χρειάζομαι, άλλωστε.
Γενικά, νιώθεις πως είσαι μία πολύ τυχερή ηθοποιός – αν σκεφτούμε πως και στο θέατρο και στην τηλεόραση, συνεργάζεσαι με κορυφαίους του είδους;
Είμαι και τυχερή, μάλλον. Τι να πω; Αλλά, μάλλον, για να με εμπιστεύονται οι συνεργάτες μου, συναντιόμαστε με ένα τρόπο που έχει παρονομαστή την δουλειά, τον κόπο και την αλήθεια.
Το ίδιο τυχερή αισθάνεσαι και στη ζωή σου; Ή εκεί τα πράγματα είναι λίγο πιο ζόρικα;
Τα καταφέρνω με ηρεμία (χαμογελάει).
Επειδή ξέρω πως δημιούργησες σχέσεις ζωής μέσα από το «Maestro», ποιος ήταν ο πρώτος/η από τους συνεργάτες σου εκεί, στον οποίο/α ανακοίνωσες την συμμετοχή σου στην Επίδαυρο;
Η Μαρία Καβογιάννη. Αλλά το τι είπαμε, τουλάχιστον σε αυτό το στάδιο, προτιμώ να το κρατήσουμε μεταξύ μας.
(Ακούγονται κάποιοι να την φωνάζουν για να επιτρέψει στην πρόβα της). Κάτι τελευταίο, Κλέλια. Αμέσως μετά από αυτή την μεγαλεπήβολη παραγωγή ποια θα είναι τα επόμενά σου σχέδια; Ή θα προτιμήσεις ένα διάστημα απόλυτης… ξεκούρασης πια;
(Γελάει). Ξεκούραση; Όχι, δεν έχει ξεκούραση. Έχει πολύ ωραία κούραση, όμως!
Info:
Μετά την πρεμιέρα που πραγματοποιήθηκε προχθές, Παρασκευή 11/7, στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, η παραγωγή «ζ-η-θ, ο ξένος», μία συμπαραγωγή του ΚΘΒΕ και του ΘΟΚ, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού, παρουσιάζεται και στην Κύπρο στις 18/7 και 19/7 στο Αμφιθέατρο Σχολής Τυφλών και στις 25/7 και 26/7 στο Αρχαίο Θέατρο Κουρίου. Για εισιτήρια και πληροφορίες: tickets.thoc.org.cy, 77772717. Δωρεάν μεταφορά με λεωφορείο από Πάφο προς το Αρχαίο Θέατρο του Κουρίου, μετ’ επιστροφής.
