Γιορτάζοντας σε λίγους μήνες τα 20 χρόνια του στην μουσική και στο τραγούδι, ο αγαπημένος μας ερμηνευτής, Κώστας Μαρτάκης κάνει την αυτοκριτική του για όσα πέρασαν, μιλά εξομολογητικά για τα λάθη και τα σωστά του, για όσα θα ήθελε να αλλάξει αλλά και για εκείνα που τον κάνουν τόσο πολύ ευτυχισμένο και πλήρη στη ζωή!
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΤΡΥΦΩΝΑΣ ΝΑΚΗΣ
Είμαστε πια στην «καρδιά» του Καλοκαιριού, με ξεσηκωτικό mood -χάρις σ’ εσένα-, με το ρυθμικό «Γεια μας» που κυκλοφόρησες πριν από λίγες εβδομάδες από την «Minos-EMI, a Universal Music Company». Αυτή είναι και η διάθεση σου αυτή την περίοδο; «…Απόψε έχασα και γη και ουρανό / Θα σε πάρω και θα φύγουμε από ‘δω…»;
Αφού «Τα καλοκαιρινά τα σ’ αγαπώ θα είναι δικά μας θα είναι πάντα εδώ», γιατί απλά «Θέλω επειγόντως διακοπές…» (Γελάμε). Αυτά τα δύο τραγούδια, νομίζω, τα λένε όλα! Έχω ζήσει πολύ ωραία καλοκαίρια -και επαγγελματικά και συναισθηματικά- στη ζωή μου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν δυσκολίες και ότι όλα ήταν ρόδινα. Άνθρωπος είμαι, τα πράγματα δεν έρχονται πάντα έτσι όπως τα θέλω. Σημασία, όμως, έχει πως τα αντιμετωπίζω με ψυχραιμία και έχω πάντα ως γνώμονα στη ζωή μου το να κοιμάμαι ήρεμος, χωρίς να βλάπτω κανέναν. Φέτος, μιας και κάνω και μια ανακαίνιση στο σπίτι και έχω κουραστεί όσο δεν μπορείς να φανταστείς πόσο, αυτό που τραγουδάω είναι ακριβώς αυτό που θέλω να κάνω! Σε καμία δύο βδομάδες θα με πάρω και θα φύγω από εδώ! Όχι ότι έχω κάτσει και καθόλου! Μια με τις συναυλίες, μια κάτι απρόσμενα Σαββατοκύριακα – δεν έχω κάτσει και καθόλου σπίτι!
Γενικά, τι αναμνήσεις έχεις από Καλοκαίρια σου, Κώστα μου; Έζησες ωραία, ανέμελα, Καλοκαίρια στη ζωή σου; Ή υπήρχαν και δύσκολα που θα έπρεπε να διαχειριστείς;
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα καλοκαίρια μύριζαν ευτυχία και ξεγνοιασιά… Κι αν και καμιά φορά θέλει προσπάθεια -γιατί, μεγαλώνοντας, δεν έχεις τα ίδια προβλήματα με την παιδική σου ηλικία-, προσπαθώ να κρατάω το ίδιο μοτίβο! Τα καλοκαίρια, λοιπόν, για να μην χαλάσω την παράδοση, μυρίζουν θάλασσα, ήλιο, ωραίο φαγητό και φίλους. Και, λόγω ηλικίας, έχουν και μια αύρα δουλειάς αλλά, χωρίς αυτήν, πώς θα μπορούσαμε να ζούμε αυτά τα καλοκαίρια;
Συνήθως εσείς, οι τραγουδιστές, δεν απολαμβάνετε τις διακοπές, τα Καλοκαίρια, όπως ο υπόλοιπος κόσμος, αλλά δουλεύετε για να μας διασκεδάζετε. Αυτό σου κακοφαινόταν στην αρχή ή ήσουν «στρατιώτης» και σε αυτό, όπως τότε που σε πρωτογνωρίσαμε;
Δεν το σκέφτηκα ποτέ, για να σου είμαι ειλικρινής. Η δουλειά είναι πάνω απ’ όλα! Δεν σκέφτηκα ποτέ «αχ πού πάω τώρα; Καλά είμαι και εδώ που είμαι», από την στιγμή που έπρεπε να φύγω ή να μην κάνω διακοπές για να δουλέψω. Πιστεύω ότι έχω έρθει στον κόσμο αυτόν για να δίνω χαρά στους ανθρώπους. Και τι μπορεί να ευχαριστήσει περισσότερο το κοινό μας από το να μας βλέπει χαρούμενους και όμορφους επάνω στο stage να τραγουδάμε; Για εμένα αυτό που κάνω είναι μια ψυχική ανάταση, είναι το οξυγόνο μου, οπότε ακόμα κι αν για κάποια χρόνια δεν έκανα διακοπές το ότι διασκέδαζα τον κόσμο με ξεκούραζε. Τα τελευταία χρόνια έχω καταφέρει να τα συνδυάζω: Και δίνω χαρά στον κόσμο και, παράλληλα, φορτίζω μπαταρίες με ολιγοήμερες αποδράσεις.
Πάντα έδινες πάντως την εντύπωση πως ήσουν ανέκαθεν ένα καλομαθημένο παιδί -«με την καλή έννοια», που θα έλεγε ο Ψινάκης-, πειθαρχημένος, ένα νέο παιδί που δεν δημιουργούσε ποτέ προβλήματα και ίντριγκες – ένας νέος άνδρας που προτιμούσε να υπομείνει τυχόν αδικίες, παρά να εμπλακεί σε καβγάδες και τσαμπουκάδες. Έτσι ήταν, πράγματι, η ιδιοσυγκρασία σου ή «έπνιγες» για μεγάλο χρονικό διάστημα τα πραγματικά σου «θέλω»;
Δυστυχώς ή ευτυχώς, γιατί θα φανεί στον τερματισμό αυτό! Εγώ, δεν έμαθα ούτε να δημιουργώ ούτε να συμμετέχω σε ίντριγκες και τσαμπουκάδες, οπότε τα αποφεύγω, και αν και τα τελευταία χρόνια έχω βρεθεί στο επίκεντρο ενός άνισου «πολέμου» που με έχει πληγώσει καλλιτεχνικά και σε επίπεδο καριέρας, εγώ πιστεύω πως το πλήρωμα του χρόνου θα έρθει και πως ο καθένας θα πάρει αυτό που του αξίζει. Επειδή στην ζωή ό,τι δίνουμε παίρνουμε, εγώ προσωπικά έχω υπάρξει πολύ γαλαντόμος με πολύ κόσμο που ευεργέτησα – και αυτοί προτίμησαν να με βλάψουν. Δεν πειράζει όμως! Καλή καρδιά!
Πότε νομίζεις πως άλλαξες; Πότε έκανες την «επανάστασή» σου και έπαψες να είσαι το «πάντοτε ευγενικό και υπάκουο παιδί»;
Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω αλλάξει. Μου αρέσει να ανήκω σε ομάδες και να εμπιστεύομαι ανθρώπους. Το επάγγελμά μου είναι τόσο ατομικό όσο και ομαδικό. Νομίζω ότι στην ζωή μου έχω κάνει δύο αλλαγές – και αυτές πάντα αφορούσαν άτομα ή σύνολα από την ομάδα μου που θεώρησα ότι ή μου ‘κάναν βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα κακό. Κάποιοι το δέχθηκαν και προχώρησαν την ζωή τους. Κάποιοι άλλοι, από την άλλη, προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμα να μου κάνουν κακό. Αλλά, όπως σου είπα και προηγουμένως, καλή καρδιά, και ο χρόνος θα ξεπλύνει και θα ξεπληρώσει την όποια αδικία!
Ακούγοντας πάντως το -καινούργιο σου- «Γεια σου», αλλά και το προηγούμενό σου τραγούδι, το «Λόγια καρφιά», οφείλω να παρατηρήσω πως βγάζεις δύο εντελώς αντίθετους εαυτούς σ’ αυτά: Στο ένα είναι ο εξωστρεφής Κώστας και στο άλλο ο ρομαντικός -που τόσο αγαπάμε- και κάπως εσωστρεφής. Είσαι και τα δύο ως προσωπικότητα; Αυτή την περίοδο, ποιος εαυτός σου υπερτερεί;
Γενικά, έχω την τάση να πειραματίζομαι! Ο Κώστας ως Κώστας έχει όντως δύο πλευρές. Είμαι και δίδυμος με δίδυμο, μην το ξεχνάμε αυτό (γελάει)! Τη μία στιγμή μπορεί να ακούω Afro Beat και να περνάω τέλεια και την άλλη να ακούω Χαρούλα και να κλαίω! Αλλά, νομίζω, ότι όλοι οι πραγματικοί καλλιτέχνες έχουμε αυτή την εσωστρέφεια. Όπως καταλαβαίνεις, ναι, είμαι και τα δύο: Και χαρούμενος και παιχνιδιάρης, και από την άλλη εσωστρεφής, μαζεμένος και μελαγχολικός.
Σε «εγκλώβισε» ποτέ στα πρώτα σου βήματα εκείνη η εικόνα του «Έλληνα Alain Delon» με τα μπλε μάτια, «επιβάλλοντάς» σου ουσιαστικά να βγάζεις μία συγκεκριμένη εικόνα προς τα media αλλά και στην δισκογραφία;
Κοίτα, δεν μπήκα ποτέ σε καλούπια, γι’ αυτό και η συνεργασία μου με τον Ηλία Ψινάκη τελείωσε άδοξα! Ο τότε manager μου θεωρούσε πως ό,τι και να μου πει πρέπει να εκτελεστεί αυτή την στιγμή χωρίς ένα «γιατί», χωρίς να αντιληφθώ το τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό για εμένα. Οπότε, για να μην τσακωθούμε και κόψουμε και την «καλημέρα», το αφήσαμε. Σπάσαμε το συμβόλαιό μας και τράβηξα για αλλού! Εκεί, είχα ελευθερία αλλά τα ψέματα ήταν πολλά και οι μηχανορραφίες περισσότερες… Εκεί άρχισα να δείχνω το ποιος είμαι πραγματικά, χωρίς να έχω μια ομάδα που ήθελε να μένει μόνο στην εικόνα. Απλά, μάλλον, δεν ήμουν έτοιμος να επιλέξω τους σωστούς συνεργάτες! Τώρα, με την ομάδα μου, νιώθω και είμαι πολύ καλά! Παρουσιάζω αυτό που θέλω χωρίς λογοκρισία και χωρίς να νιώθω ανασφάλεια για το τι θα γίνει «υπόγεια» από πίσω μου. Aλλά, να σου πω, παράπονο δεν έχω, όλα για κάποιο λόγο γίνονται!
Εγώ, θυμάμαι, πάντως ένα νέο τραγουδιστή -κούκλο και με ωραία φωνή- να δίνει, από τις πρώτες του κιόλας συνεργασίες, συνέντευξη στο «E! Entertainment». Τι σε εμπόδισε, ενώ είχες όλο το «πακέτο» να τα αφήσεις όλα στην Ελλάδα και να τολμήσεις να ξεκινήσεις μία καριέρα στο εξωτερικό; Να έκανες μια «ανατροπή», όπως έλεγε κι ένα από τα αγαπημένα μου δικά σου τραγούδια…
Εγώ, ήθελα -και θέλω- να είμαι πρώτος και καλύτερος στον τόπο μου. Θέλω να με αγαπούν οι συμπολίτες μου, να με ακούν και να γεμίζει η ψυχή τους συναισθήματα. Δεν είχα την φιλοδοξία -ή την μισαλλοδοξία- να πάω έξω να μεγαλοπιαστώ και να γίνω κάποιος άλλος, κάποιος «ξένος» για εμένα! Μπορεί στο σπίτι μου να μεγάλωσα με μια μαμά από το εξωτερικό, αλλά στο δικό μου το αίμα κυλάει ο ήχος του μπουζουκιού και της καψούρας. Αν έφευγα από την Ελλάδα για να κυνηγήσω το όνειρο του εξωτερικού, θα έχανα τον εαυτό μου!
Μαζί είχαμε κάνει την πρώτη σου συνέντευξη. Εργαζόμουν τότε στο ελληνικό «Down Town» και είχα μπει μέσα στο «Dream Show: The Music» -με τις κάμερες στραμμένες επάνω μας- προκειμένου να κάνουμε την κουβέντα μας, να σε μάθουμε – η οποία μάλιστα θα ήταν και το πρώτο σου εξώφυλλο. Ξαφνικά, σήμερα, με ένα γρήγορο search για τη σημερινή μας κουβέντα, συνειδητοποιώ πως ήδη πέρασαν 20 χρόνια από τότε κι εσύ -το τότε «παιδί»- μόλις «πάτησες» τα 40. Πόσα άλλαξαν από τότε, σε σένα, Κώστα; Είσαι ένας άλλος πια;
(Γελάει). Δυστυχώς -ή ευτυχώς- αυτό θα το δείξει ο χρόνος – δεν είμαι πάντως «Άλλος άνθρωπος», όπως λέει και το τραγούδι μου. Είμαι ο ίδιος Κώστας, από τότε μέχρι τώρα, απλά πιο ώριμος και κατασταλαγμένος. Και, ίσως, και κάπως πληγωμένος, αλλά οι «μάχες» είναι και αυτές μέρος της πραγματικότητας! Θυμάμαι, τότε, στο «Down Town Ελλάδας» δύο βδομάδες -σε δύο διαφορετικά τεύχη- είχατε εμένα στο εξώφυλλο: Ένα με μπλε μάτια και ένα με πράσινα (γελάει). Στα 41 μου, λοιπόν -κάπως μεγαλύτερος και με 20 χρόνια δισκογραφία-, με βρίσκεις ίδιο σαν άνθρωπο: Χαρούμενο, γελαστό, απλό, να προετοιμάζω τον εορτασμό για τα 20 μου χρόνια, θέλοντας να ευχαριστήσω όποιον με πίστεψε και με πιστεύει!
Έκανες, νομίζεις, όσα ήθελες σε αυτή την δύο δεκαετιών πορεία σου; Ή έχεις «απωθημένα»; Πράγματα που ονειρεύτηκες να είχες κάνει, αλλά ή δεν μπόρεσες να κάνεις ή δεν κατάφερες να κάνεις ή δεν σε άφησαν να κάνεις;
Δεν έχω και παράπονο – θα ήταν ντροπή! Απωθημένο έχω και το λέω κάθε φορά: Αν και έχω τραγουδήσει με όλες και όλους τους Έλληνες τραγουδιστές η μόνη που δεν είχα την τιμή να συνεργαστώ ποτέ μαζί της είναι η αγαπημένη μου, και δική σας, Άννα Βίσση, οπότε στην λίστα με τα απωθημένα μου εγώ λέω να βάλω αυτό. Κατά τ’ άλλα, δόξα τω θεώ!
Σήμερα, τι θα συμβούλευες τον 20χρονο εαυτό σου, που μόλις ξεκινούσε την πορεία του στο χώρο της μουσικής;
Να προσέξω με ποιους συνεργάζομαι και να μην τους δώσω τόσο χώρο όσο έδωσα στο παρελθόν! Όλα τα άλλα τα έκανα όπως ήθελα, οπότε πάλι με τον ίδιο τρόπο θα τα έκανα. Και, μεταξύ μας, πάλι τα ίδια λάθη θα ήθελα να κάνω, αλλά με ανθρώπους που πραγματικά να θέλουν να με δουν να ανθίζω! Όχι να μαραζώνω! Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί εκεί έξω και θέλει πολλή πολλή προσοχή!
Θα ήθελες να ασχοληθείς ξανά με την τηλεόραση, στον τομέα της παρουσίασης ή ως μέλος μιας τηλεοπτικής παρέας, όπως ήδη έχεις κάνει στο παρελθόν;
Όπως έχω πει πολλές φορές, θεωρώ -και λόγω του ξεκινήματος μου- πως είμαι, κατά κάποιον τρόπο, ένα τηλεοπτικό πρόσωπο και η αλήθεια είναι πως η τηλεόραση μου λείπει, αλλά, όπως και με τα μπουζούκια, έτσι και με την τηλεόραση, θέλω να ενταχθώ σε κάτι που να με κάνει να νιώθω ωραία. Δεν θέλω να κάνω κάτι απλά για να το κάνω ή μόνο για τα λεφτά.
Αν και δοκίμασες στο παρελθόν να εκπροσωπήσεις την Ελλάδα στην Eurovision, πλέον στην φάση καριέρας και ζωής που βρίσκεσαι, θα σε ενδιέφερε να το δοκιμάσεις ξανά;
Εάν έβρισκα το σωστό τραγούδι και με το δεδομένο ότι πιστεύω πολύ στην σημερινή μου ομάδα, ναι, θα το τολμούσα… Αν και νομίζω είμαι λίγο μεγάλος πια!
Μπα, μην το λες! Αλήθεια, πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια; Και επαγγελματικά, αλλά και προσωπικά;
10 χρόνια ε; Πολύ μακριά κοιτάς! Εγώ, θα ευχηθώ σε 10 χρόνια να είμαστε και οι δύο εδώ να μιλάμε, και να σου δίνω συνέντευξη, και να συζητάμε για τα 30 χρόνια μου στην ελληνική δισκογραφία. Να μοιραζόμαστε νέες και παλιές επιτυχίες!
Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου απωθημένο σήμερα;
Δεν έχω! Έχω την θεωρία ότι πρέπει πάση θυσία να μην έχουμε απωθημένα, οπότε ό,τι μου μπαίνει στο μυαλό το κάνω! Και δέχομαι τις συνέπειες της τρέλας μου μετά, φυσικά.
Απωθημένα στην προσωπική σου ζωή, έχεις;
Nop! Τι άλλα; (Γελάμε).
Και, για το τέλος, συμπλήρωσέ μου τη φράση: «Ο Αύγουστος για μένα είναι….»;
Ύδρα, Καλαμάτα, Μύκονος, μυρωδιά από τηγανητά κεφτεδάκια, γεύση από τσίπουρο, αγάπη, ήλιος και πολύ τραγούδι!
Info:
Το τελευταίο single του Κώστα Μαρτάκη «Γεια μας», σε μουσική, στίχους και παραγωγή του Teo Tzimas, κυκλοφορεί από την «Minos EMI, a Universal Music Company».
