Η Μαρία Φιλίππου παραχώρησε συνέντευξη στον Γιάννη Χατζηγεωργίου για το περιοδικό Tv Mania, το οποίο κυκλοφορεί αυτό το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου. Στη συνέντευξή της, μίλησε για τον ρόλο που υποδύεται στη σειρά Άγιος Παΐσιος, αλλά και για τη σχέση της με τη Θρησκεία.
Άλλαξε κάτι στη γενικότερη σχέση σου με την πίστη, η μελέτη σου στη ζωή και στα θαύματα του Αγίου Παϊσίου;
Ο Άγιος Παΐσιος μου ξαναέδειξε πόσο σημαντικό είναι να είμαστε κοντά στο Θεό. Αυτή η βαθιά του πίστη, ο αγώνας Του…
Ποια είναι η Αικατερίνη Ρούση, που υποδύεσαι στη σειρά;
Η οικογένεια Ρούση ήταν προύχοντες στην Κόνιτσα, ευεργέτες στον τόπο τους, έχτισαν το Γυμνάσιο και το Λύκειο, και είναι μεγάλο το φιλανθρωπικό τους έργο. Ο γιος της Αικατερίνης Ρούση ήταν ο Δήμαρχος της πόλης, κι η μητέρα του βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα, η οποία γνωρίζει τον Άγιο Παΐσιο, από παιδί. Όταν ο Άγιος βλέπει όραμα την Παναγία, το οποίο αποκρύπτει από ταπείνωση, και λέει πως το «είδε» ο πνευματικός Του, και τον παρακινεί να πάει στην Μονή Στομίου, να αναστηλώσει το Μοναστήρι της, του λέει πως θα τον βοηθήσει η μητέρα του Δημάρχου. Η Αικατερίνη προσπάθησε και μόνη της στο παρελθόν να φτιάξει το Μοναστήρι που κατέστρεψαν οι Γερμανοί, αλλά μόνο δύο κάμαρες κατάφερε να χτίσει. Και από τότε, προσευχόταν να αξιωθεί, να βοηθήσει στην αναστήλωση του Μοναστηριού. Ό,τι βοήθεια μπορούσαν να Του δώσουν -και εκείνη και ο γιος της- Του την παρείχαν. Το συγκλονιστικό δε με αυτή τη γυναίκα είναι πως ο μοναχογιός της, ενεπλάκη σε αυτοκινητικό δυστύχημα, σε ηλικία 39 ετών, και πέθανε. Όμως, αυτό δεν την πτόησε: Συνέχισε το μεγάλο φιλανθρωπικό της έργο, μαζί με την νύφη της, μέχρι το τέλος της ζωής της. Βλέπεις, λοιπόν, ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι θρησκόληπτοι, αλλά είναι βαθιά θρησκευόμενοι, και πιστεύουν βαθιά και ουσιαστικά – αυτό ήταν και η Αικατερίνη.
Πώς είναι να υποδύεσαι ένα υπαρκτό πρόσωπο, όπως είναι η Αικατερίνη;
Η διαδικασία μπορεί να είναι ίδια με έναν οποιοδήποτε άλλο ρόλο αφού, στο μυαλό μας, ακόμη και να μην υπήρξε ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας, εμείς πρέπει να του δώσουμε ζωή. Όμως, όταν ο άνθρωπος που υποδύεσαι είναι υπαρκτός, σου δίνει πολύ μεγαλύτερη ευθύνη – πόσο μάλλον να έχει ζήσει και δίπλα σε έναν Άγιο.
Εσύ, σε τι είδους οικογένεια μεγάλωσες; Θρησκευόμενη;
Η μητέρα μου ήταν η Νίκη Λαδάκη Φιλίππου, η πανευρωπαϊκώς βραβευμένη Κύπρια ποιήτρια. Ο πατέρας μου ήταν ο Ευάγγελος Φιλίππου. Και εγώ και η μικρότερη αδελφή μου, ευτυχήσαμε να μεγαλώσουμε σε μια πολύ δεμένη και αγαπημένη οικογένεια. Οι γονείς μου πίστευαν πολύ, κι ας μην πήγαιναν κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Ήταν όμως, επί της ουσίας, καλοί άνθρωποι. Θεωρώ πάντως πως την πίστη του μπορεί να την χειριστεί ο καθένας όπως ο ίδιος πιστεύει. Εκείνο το οποίο δεν θεωρώ εγώ σωστό, είναι να «μετακινήσω» κάποιον από την πίστη του ή να χλευάσω κάποιον γι’ αυτό που πιστεύει ή για εκείνο που δεν πιστεύει.
Έχεις πνευματικό;
Βέβαια. Ευτύχησα να έχω πολύ σπουδαίους πνευματικούς -γιατί οι δύο έφυγαν από τη ζωή- και τώρα απευθύνομαι στον τρίτο – τον οποίο αισθάνομαι ως φίλο μου· έναν φίλο που με συμβουλεύει και τον εμπιστεύομαι. Είναι αυτός που ξέρει τα πάντα για σένα και έχεις ένα σημαντικό στήριγμα από εκείνον. Είναι πολλοί που ενοχλούνται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, όμως ο Θεός είναι μέσα μας. Κι αν ψάξουν, θα βρουν τον πνευματικό που τους ταιριάζει.
Έχεις, προσωπικά, και κάποιον φύλακα-άγγελο;
Όλους τους Αγίους. Επικαλούμαι, ωστόσο, συχνά την Παναγία την πογυριστιτζιή -αυτή που πογυρίζει το κακό, δηλαδή- στον Άγιο Κασσιανό, στην Λευκωσία. Είναι η Παναγία στην οποία προσεύχομαι συχνά…
