Μιλώντας μαζί της, δεν γίνεται να μην παρατηρήσεις ότι η ωριμότητά της είναι πέρα από την ηλικία της. Σε συνδυασμό με μια έμφυτη ευγένεια που σπανίζει στις μέρες της. Η Μαρία Τσιάκκα είναι ένα πλάσμα συγκροτημένο που θέλει να χαράξει τη δική του πορεία. Και είναι έτοιμη να εργαστεί πολύ σκληρά για να φανεί αντάξια να υπηρετήσει την τέχνη που ονειρευόταν να ακολουθήσει από μικρό παιδί.
Ενδεχομένως να κουράστηκες να απαντάς σε αυτή την ερώτηση, αλλά θεωρώ πως είναι εύλογη. Το να ακολουθήσεις τον δρόμο της υποκριτικής, ήταν για σένα μια φυσική εξέλιξη;
Από μικρή είχα την επιθυμία ή μάλλον καλύτερα την ανάγκη, να είμαι μέσα σε αυτό τον χώρο. Στα παρασκήνια, στις πρόβες, στα γυρίσματα. Μου άρεσε να χαζεύω τους ηθοποιούς, να μαθαίνω τα λόγια τους, τα τραγούδια, τις κινήσεις τους. Ήταν ουσιαστικά για μένα το πιο όμορφο παιχνίδι του κόσμου, οπότε βαθιά μέσα μου ήξερα ότι θα ακολουθούσα αυτόν τον δρόμο.
Μεγαλώνοντας όμως μέσα σε αυτόν τον χώρο, σίγουρα δεν θα είχες μια ωραιοποιημένη εικόνα. Ξέροντας λοιπόν τις δυσκολίες από πρώτο χέρι, δεν υπήρξαν ποτέ δεύτερες σκέψεις;
Βεβαίως ήξερα τις δυσκολίες. Τις έβλεπα και τις ζούσα. Συνάμα όμως, έβλεπα και τη χαρά της δημιουργίας. Τελικά, η ανάγκη μου να εκφραστώ ήταν μεγαλύτερη από τις όποιες δυσκολίες. Όσον αφορά τις δεύτερες σκέψεις, αυτές ήρθαν αργότερα. Αλλά είχαν να κάνουν με το κατά πόσο είμαι ικανή να υπηρετήσω αυτή την τέχνη και όχι για το εάν η ζωή μου θα είναι δύσκολη μέσα από αυτήν.
Όταν ανακοίνωσες στους γονείς σου πως είναι τελεσίδικο και ότι θέλεις να ασχοληθείς με την υποκριτική -παρόλο που για εκείνους ήταν αναμενόμενο- θυμάσαι ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σου είπαν;
Να είμαι ταπεινή. Το ότι έχω ένα δώρο, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί και πως είναι δική μου ευθύνη να δουλέψω σκληρά για να το εξελίξω.
«Οι γονείς μου είναι οι πιο αυστηροί μου κριτές. Δεν μου χάιδεψαν ποτέ τα αυτιά και μ’ αυτή τους τη στάση θεωρώ ότι έχουν συμβάλει και θα συνεχίσουν να συμβάλλουν, στην εξέλιξή μου. Πάντα όμως το κάνουν με αγάπη, χωρίς να με ακυρώνουν. Απλώς μου δείχνουν τον δρόμο προς τη βελτίωση».
Είναι αυστηροί ως κριτές;
Οι πιο αυστηροί. Δεν μου χάιδεψαν ποτέ τα αυτιά και μ’ αυτή τους τη στάση θεωρώ ότι έχουν συμβάλει και θα συνεχίσουν να συμβάλλουν, στην εξέλιξή μου. Πάντα όμως το κάνουν με αγάπη, χωρίς να με ακυρώνουν. Απλώς μου δείχνουν τον δρόμο προς τη βελτίωση.
Θεωρείς ότι το επίθετό σου είναι πιο εύκολο να σου ανοίξει ή να σου κλείσει πόρτες;
Η Κύπρος είναι μικρή. Ένα επίθετο, όποιο και αν είναι αυτό, μπορεί να σου ανοίξει πόρτες σε πολλούς τομείς, όχι μόνο στο θέατρο. Αν όμως εγώ δεν αποδείξω ότι είμαι άξια να προχωρήσω σε αυτόν τον χώρο που διάλεξα, το επίθετο δεν έχει καμία σημασία. Δεν μπορείς να σταθείς πάνω στη σκηνή μόνο με το επίθετο.
Αισθάνεσαι ότι χρειάζεται να αποδείξεις περισσότερο από κάποιους άλλους την αξία σου;
Πολλές φορές πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό μου. Για να είμαι ειλικρινής, ακόμα παλεύω με αυτήν. Πάντα όμως καταλήγω στο συμπέρασμα, ότι η αξία μου θα φανεί μόνο μέσα από τη δουλειά μου και τον χαρακτήρα μου.
Πώς ήταν να είσαι 17 χρονών μόνη σου στην Αθήνα, μακριά από το προστατευτικό περιβάλλον μιας κλασικής κυπριακής οικογένειας;
Καταρχας, η οικογένειά μου, σίγουρα δεν είναι μια κλασική κυπριακή οικογένεια (γέλια). Ακριβώς ένεκα της φύσης της δουλειάς των γονιών μας, εγώ και τα αδέλφια μου μάθαμε από μικροί να είμαστε ανεξάρτητοι. Βέβαια, είχα φίλους που με βοήθησαν να προσαρμοστώ στην Αθήνα πολύ γρήγορα, παρά το νεαρό της ηλικίας μου. Και γι΄αυτό, τους ευχαριστώ. Σίγουρα όμως στην αρχή ήμουν λίγο φοβισμένη, το ίδιο και οι γονείς μου.
«Η Κύπρος είναι μικρή. Ένα επίθετο, όποιο και αν είναι αυτό, μπορεί να σου ανοίξει πόρτες σε πολλούς τομείς, όχι μόνο στο θέατρο. Αν όμως εγώ δεν αποδείξω ότι είμαι άξια να προχωρήσω σε αυτόν τον χώρο που διάλεξα, το επίθετο δεν έχει καμία σημασία».
Παρά το νεαρό της ηλικίας σου, έχεις δώσει με τα μούτρα στη δουλειά, ενώ παράλληλα συνεχίζεις τις σπουδές σου στη θεατρολογία. Αισθάνεσαι ότι ενηλικιώθηκες απότομα;
Μπορεί να ενηλικιώθηκα απότομα, αλλά αυτό για μένα δεν είναι κακό. Πάντα περίμενα τη στιγμή που θα έμπαινα στη δουλειά, οπότε λέω: «Επιτέλους, ενηλικιώθηκα»!
Ωστόσο, αισθάνεσαι ότι χάνεις πράγματα; Ίσως αυτή την αναμελιά που έχουν άλλοι συνομήλικοί σου;
Μπορεί να χάνω τις εξόδους για τις πρόβες ή τα γυρίσματα, αλλά έχω καλούς φίλους που με καταλαβαίνουν απόλυτα, χαίρονται με τη χαρά μου και είναι πάντα εκεί να με στηρίξουν. Βέβαια, αν με ρωτάς, δεν με νοιάζει τόσο η έξοδος όσο η παρέα. Αν είμαι με τους φίλους μου στο σπίτι για παράδειγμα, αυτό μου αρκεί. Δεν χρειάζομαι κάποια τρελή έξοδο για να περάσω καλά.
Έχω την εντύπωση πως είσαι μια συγκροτημένη και χαμηλών τόνων προσωπικότητα, αλλά συνάμα βγάζεις και έναν δυναμισμό. Ισχύει;
Δε θα έλεγα πως είμαι χαμηλών τόνων. Γενικά όμως, προσέχω να είμαι συγκρατημένη μπροστά σε κόσμο που δεν με γνωρίζει. Όταν όμως είμαι με δικά μου άτομα, είμαι πολύ loud και υπερκινητική. Μου αρέσει να κάνω τους φίλους μου να περνούν καλά. Πολλές φορές μού έχουν πει ότι είμαι δυναμική προσωπικότητα, αλλά θεωρώ πως είναι και μια άμυνα να προστατεύω τον εαυτό μου και αυτούς που είναι γύρω μου.
Κοιτάζοντας τη μητέρα σου και τον πατέρα σου, σε ποιον βλέπεις περισσότερο τον εαυτό σου;
Ως προς την πορεία μου μέχρι τώρα, θα έλεγα πως βλέπω περισσότερο τον εαυτό μου στη μητέρα μου. Αλλά σίγουρα, έχω στοιχεία και από τον πατέρα μου. Νομίζω είμαι ένας συνδυασμός και των δύο.
Ποιο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου, θεωρείς πως θα σε βοηθήσει να επιβιώσεις σε αυτή τη δουλειά;
Νομίζω η ικανότητά μου να δέχομαι την κριτική. Μπορώ να διακρίνω την πρόθεση του κάθε ανθρώπου που μου ασκεί κριτική και έτσι πράττω ανάλογα. Επίσης, θέλω πάντα να βελτιώνω αυτό που κάνω, όποτε ακούω με σεβασμό όλες τις απόψεις και κρατάω αυτές που πιστεύω ότι θα με βοηθήσουν στην εξέλιξή μου.
Φέτος, συμμετέχεις στη θεατρική παραγωγή «Μητέρα», του ΘΟΚ. Αισθάνεσαι ευγνώμων για αυτή τη δουλειά;
Πολύ. Μου έχει δοθεί μια τόσο μεγάλη ευκαιρία μόλις βγήκα από τη σχολή. Η ευθύνη, βέβαια, είναι εξίσου μεγάλη. Προσπαθώ να βγάλω ασπροπρόσωπους τους ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν.
Πώς αισθάνεσαι που η πρώτη παράσταση στην οποία παίζεις, είναι σε μια σκηνή που φέρει το όνομα του Νίκου Χαραλάμπους;
Μεγάλη συγκίνηση! Ο Νίκος για μένα ήταν ο παππούς μου, ο αδελφός της γιαγιάς μου. Όσο περνά ο καιρός και μαθαίνω τι ήταν ο Νίκος και πόσα πρόσφερε στο κυπριακό θέατρο, στέκομαι απέναντί του με δέος. Και χαίρομαι που συνδέομαι, έστω και για λίγο, με το έργο του.
Σε έναν χρόνο από τώρα, πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου; Γενικότερα, κάνεις μακροπρόθεσμα πλάνα ή είσαι της φιλοσοφίας «ένα βήμα κάθε φορά»;
Νομίζω το επάγγελμά μου από μόνο του είναι αυτής της φιλοσοφίας. Πάντως, εύχομαι σε έναν χρόνο από τώρα να έχω το πτυχίο μου και να βρίσκομαι σε μια εξίσου όμορφη δουλειά.
Credits:
Της Αναστασίας Γεωργίου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Δημητρίου
Styling: Shona Muir
