Την διάκριση που πρόσφατα της απένειμε η κριτική επιτροπή του Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου «…για την εντυπωσιακή ερμηνεία της στο συναρπαστικό δράμα του Άδωνι Φλωρίδη, Africa Star…», βραβεύοντας την ως μια «…λαμπρή, ευφυή ηθοποιό , με έντονο, βαθύ βλέμμα, που κουβαλάει μαζί της μια γυναικεία δύναμη, σαν να μπορεί να σηκώσει τον κόσμο στους ώμους της», την εκλαμβάνει ως ένα πολύ όμορφο και ωφέλιμο «δώρο». Η Μαρίνα Μακρή συνεχίζει με σεμνότητα, στοχοπροσήλωση και αγάπη, να παλεύει να δημιουργήσει μέσα από την τέχνη της. Που για την ίδια, αυτή η αγάπη για τη δουλειά της, αποτελεί και τη λύτρωσή της.
Της Αναστασίας Γεωργίου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Βαττής
Μια από τις 10 ανερχόμενες ηθοποιούς της Ευρώπης, λοιπόν. Πώς ένιωσες παραλαμβάνοντας τον «Διάττοντα Αστέρα»;
Πολύ τυχερή γιατί ανάμεσα σε τόσους ταλαντούχους ηθοποιούς που υπάρχουν στην Ευρώπη, έτυχε φέτος να συμμετέχω κι εγώ, χάρη στην ταινία του ‘Αδωνη Φλωρίδη και την πρωτοβουλία των Έλενα Χριστοδουλίδου και Μάριου Ψαρά. Ήταν ένα πολύ όμορφο και ωφέλιμο «δώρο».
Όταν ετοίμαζες τις αποσκευές σου για το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, πώς ανάμενες αυτή την εμπειρία και πώς ήταν στην τελική;
Είχαμε λάβει το πρόγραμμα εκ των προτέρων και ήταν βαρυφορτωμένο, με πολλές συναντήσεις. Με ανησυχούσε κυρίως η επαφή με τόσο κόσμο, στον οποίο θα έπρεπε να προωθούμε τους εαυτούς μας. Στην τελική, έτσι ακριβώς ήταν, όπως το περίμενα και όπως το φοβόμουν. Ήταν εξαντλητικό, αλλά συνάμα είχα πολύ όμορφες συναναστροφές. Το ίδιο όμορφη ήταν επαφή με τη διοργανωτική ομάδα και τους υπόλοιπους συμμετέχοντες.
Η κριτική επιτροπή των 28ων European Shooting Stars, σε χαρακτήρισε ως μια «μια λαμπρή, ευφυή ηθοποιό….που μεταφέρει μαζί της μια γυναικεία δύναμη, λες και μπορεί να σηκώσει τον κόσμο στους ώμους της». Αισθάνεσαι ένα «βάρος» από αυτά τα λόγια;
Με την έννοια να δικαιώσεις όσους πιστεύουν σε σένα;
Αυτοί που πιστεύουν σε μένα ως καλλιτέχνιδα, θα πιστεύουν, είτε κάνω κάτι που δεν τους αρέσει είτε κάνω κάτι που τυγχάνει διάκρισης. Και ισχύει και το αντίθετο. Είναι θέμα γούστου. Προσπαθώ να απεγκλωβίζομαι από τέτοιου είδους «βάρη».
Ένας από τους στόχους του προγράμματος Shooting Stars είναι να δοθεί ώθηση στην καριέρα των συμμετεχόντων μέσα από επαφές με επαγγελματίες του χώρου και παράγοντες της βιομηχανίας του θεάματος. Ισχύει αυτό στην περίπτωσή σου. Έκανες γνωριμίες ή είχες προτάσεις που θα σου ανοίξουν πόρτες στην καριέρα σου;
Δεν είχα καμία επαγγελματική πρόταση εώς τώρα, αλλά ακόμα και να μην έρθει κάτι, έκανα τόσο όμορφες γνωριμίες που η καθεμία έχει προσθέσει ένα λιθαράκι στην εξέλιξή μου. Πρώτα απ’ όλα ως άνθρωπος και έπειτα ως καλλιτέχνιδα. Εννοείται πως εύχομαι να έρθει κάτι σε διεθνές επίπεδο, είτε τώρα είτε στο μέλλον. Είμαι όμως ευχαριστημένη με ό,τι μου έχει δοθεί μέχρι σήμερα και με όσα παλεύω να δημιουργήσω στο μέλλον εγχώρια.
Γενικότερα η ερμηνεία σου στην ταινία του Άδωνη Φλωρίδη «Africa Star» άφησε μεγάλη αίσθηση, καθώς σου χάρισε και το βραβείο «Καλύτερης Ερµηνείας» σε κυπριακή ταινία στο Φεστιβάλ Κινηµατογραφικές Μέρες Κύπρος 2024. Πέραν από τις διακρίσεις, ο ρόλος της Πλουμούς να υποθέσω πως κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου;
Πάντα και για πάντα.
Αναζητώντας το βιογραφικό σου, θα έλεγα πως μέχρι τώρα κάνεις πολύ προσεγμένες και μελετημένες επιλογές. Θεωρείς όμως ότι είναι πολυτέλεια για έναν ηθοποιό στις μέρες μας να είναι επιλεκτικός;
Δεν ξέρω. Για τον καθένα είναι ένα πολύ προσωπικό θέμα. Έχει να κάνει με το οικονομικό κομμάτι, σε συνάρτηση με το καλλιτεχνικό. Και αυτό είναι πάντα πολύ οξύμωρο σχήμα.
Έχεις δηλώσει σε συνέντευξή σου πως «η πραγµατική σου λύτρωση είναι η αγάπη για τη δουλειά σου». Αυτό σημαίνει ότι δίνεσαι ψυχή τε και σώματι σε αυτό που κάνεις; Αυτό ισχύει σε ό,τι και αν κάνεις ή μόνο για την υποκριτική;
Ναι, λύτρωση είναι η αγάπη μου για τη δουλειά μου. Όχι, η δουλειά μου. Δεν δίνομαι ψυχή τε και σώματι. Πάντα κρατώ κάτι για μένα σε ό,τι αφορά τα επαγγελματικά. Η αγάπη όμως που έχω για τη δουλειά μου -με ανιδιοτέλεια- είναι αυτή που με λυτρώνει. Αυτή που στο τέλος της ημέρας όταν ματαιώνομαι, με προσανατολίζει.
Από μικρή ηλικία ήσουν κατασταλαγμένη ότι αυτό θες να κάνεις στη ζωή σου ή υπήρξε περίοδος που αμφιταλαντεύτηκες;
Ήμουν σίγουρη ότι ήθελα να ασχοληθώ με αυτήν την τέχνη. Όταν κοιτάξω πολύ πίσω, θυμάμαι τον εαυτό μου να ονειρεύεται ότι παίζει σε ταινίες. Ποτέ όμως δεν είπα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός, δεν ξέρω γιατί. Ίσως από φόβο. Ήταν κάτι πολύ άγνωστο. Γι’ αυτό και δεν το ακολούθησα σε ακαδημαϊκό επίπεδο και αντ’ αυτού σπούδασα Θεωρία της Τέχνης. Μπήκα δειλά-δειλά στον χώρο πριν από δέκα χρόνια, αλλά με απόλυτη σιγουριά αυτό θέλω να κάνω. Ποτέ δεν αμφιταλαντεύτηκα και εύχομαι κάθε μέρα αυτό να κάνω όσο ζω.
Παράλληλα, είσαι συνιδρύτρια της ομάδας θεάτρου enacttheatre, με την οποία περιοδεύεις σε Κύπρο και εξωτερικό. Απολαμβάνεις αυτόν τον «νομαδικό» τρόπο ζωής ή πάντα θες μια βάση στην οποία να μπορείς να επιστρέφεις;
Σαν την Κύπρο, δεν έχει!
Τι περιλαμβάνουν τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια;
Με την ομάδα μας, την enacttheatre, ανεβάζουμε το έργο «Ο Πολυέλαιος», τον Ιούνιο με το καλό. Με την ομάδα Παράσιτα, ανεβάζουμε την παράσταση «I Love Fuckou», σε σκηνοθεσία Φώτη Γεωργίδη, επίσης τον Ιούνιο. Ξεκινούν επίσης τα γυρίσματα μιας ταινίας μεγάλου μήκους τον Μάιο, στην οποία θα συμμετέχω. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε πρόβες για την παράσταση «Ο Μικρός Έγιολφ» του Ίψεν, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Στέφαν Λάρσον, που θα κάνει πρεμιέρα γύρω στα τέλη Μαρτίου στον ΘΟΚ.
Αλήθεια, γιατί δεν έχεις social media accounts; Σε έψαξα και δεν σε βρήκα…
Επειδή κατάλαβα ότι απορροφούν πολύ από τον χρόνο μου, αλόγιστα και άσκοπα, προκαλώντας μου μια ανησυχία. Είναι πιο ωραία έτσι. Χωρίς. Ξέρω ότι ειδικά για τη δουλειά μου είναι αναγκαία. Πολλοί casting directors μού είπαν ότι δεν γίνεται να μην έχω. Το καταλαβαίνω και έχουν δίκιο. Προφανώς, είναι πιο έυκολο να σε βρεί κανείς αν είσαι συνδεδεμένος με τα social media. Από τότε που τα απενεργοποίησα όμως, κωλύομαι να επανέλθω στα ΜΚΔ.
