Η φωνή της στο τηλέφωνο είναι ζωηρή, θερμή, οικεία – έχει μια νεανική ενέργεια που σε κατακτά. Αλλά και μια δύναμη, μια ώριμη, γοητευτική «σοφία», που δεν «φωνάζει», αλλά είναι πάντα παρούσα. Όσοι την ξέρουν λίγο, λένε πως η Μυρτώ μοιάζει πολύ στο ρόλο της: Είναι έντιμη, δυνατή, σαν την Ελένη, στη σειρά Ταμπού του Mega Ελλάδος – αφοσιώνεται στα πράγματα που αγαπάει.
Λυγίζει, αλλά δεν σπάει. «Η δύναμη», μου εξηγεί, «δεν είναι κάτι περισσότερο από το να είσαι αισιόδοξος, κι όταν είσαι στα “κάτω” σου να μπορείς να δεις το “φως” και να πιστεύεις πως όλα μπορούν -και πρέπει!- να αλλάξουν· ότι περνάνε από το χέρι σου για να αλλάξουν. Έτσι είμαι κι εγώ: Δεν μένω για πολύ “κάτω”, προσπαθώ να βρίσκω πάντα τη λύση στις δυσκολίες. Και το καταφέρνω, επειδή μπορώ να ξεχωρίσω και να ιεραρχήσω μέσα μου τα πράγματα. Για παράδειγμα, δεν ονομάζω “δύσκολα” όσα δεν είναι δύσκολα, όπως πολλοί άνθρωποι κάνουν, με αποτέλεσμα να γκρινιάζω και να ταλαιπωρούμαι άνευ λόγου ουσιαστικά. Η φύση μου είναι να μην μένω για πολύ στην “μαυρίλα”. Κι ένας τρόπος για να βγαίνεις από την όποια “μαυρίλα” -που μπορεί να σου τυχαίνει, κατά καιρούς, στη ζωή-, είναι να αποδέχεσαι την πραγματικότητα. Κάποια πράγματα είναι έτσι, έτσι ήταν και έτσι θα είναι, κι αυτό όλο πρέπει να το αποδεχτείς για να πας παρακάτω. Είναι αυτό που λένε οι εθισμένοι άνθρωποι, ώστε να απεξαρτηθούν από κάτι: Αποδέχομαι αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω και προσπαθώ να αλλάξω αυτά που μπορώ να αλλάξω. Έτσι πάει η ζωή!».
Εκείνη, πάντως, δεν χρειάστηκε να αλλάξει και πολλά. Γεννημένη στο Παρίσι -όπου έζησε ως τα τρία της χρόνια- και μεγαλωμένη από δύο γονείς απόφοιτους της Σχολής Καλών Τεχνών (σ.σ. ο πατέρας της ήταν αρχιτέκτονας, η μητέρα της -που, τελικά, δεν ασχολήθηκε με τα εικαστικά- ήταν για πολλά χρόνια διευθύντρια στο περιοδικό «Τηλέραμα»), η Μυρτώ Αλικάκη μεγάλωσε με ελευθερία και αυτονομία, σε ένα σπίτι που ενθάρρυνε την επαφή της με την Τέχνη. Ταξίδευε, οι γονείς της είχαν φίλους καλλιτέχνες, την πήγαιναν στο θέατρο, σε σινεμά, σε εκθέσεις, σε μουσεία. Η ίδια, ωστόσο, πιστεύει πως αυτό που την οδήγησε στην υποκριτική ήταν, τελικά, μια βαθύτερη ανάγκη – ως μοναχοπαίδι, της άρεσε πάντα να δραπετεύει σε κόσμους φανταστικούς. Στα 6 της, κιόλας, χρόνια, συμμετείχε σε μια εκπομπή της ΕΡΤ για παιδιά -το Έλα να παίξουμε- και στα 16 της, κρατούσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην παιδική σειρά Ο πρίγκηψ Μιχάλης. Στο Γυμνάσιο, στη Σχολή Μωραϊτη, μπλέχτηκε με θεατρικές ομάδες. Μαζί με τις Πανελλήνιες, όπου πέρασε στη Γαλλική Φιλολογία, στο Α.Π.Θ., έδωσε εξετάσεις και στο Θέατρο Τέχνης. Πέρασε και πήγε. Οι γονείς της, άραγε, δεν της έφεραν καμία αντίρρηση; «Όχι, υπήρξε πλήρης αποδοχή από το σπίτι μου, ως προς αυτό», μου λέει. «Έζησα, γενικά, μέσα σε ένα φιλότεχνο και προοδευτικό περιβάλλον, οπότε δεν δυσκολεύτηκα με τέτοια θέματα στη ζωή μου».
Και μετά, συνέβη το «λάθος». Δηλαδή, το casting για την Αναστασία. Της θυμίζω πως υπήρξε το μικρό «λάθος» πίσω από μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ιδιωτικής τηλεόρασης, έως και σήμερα. Διότι, στο πρωτότυπο σενάριο της Μιρέλλας Παπαοικονόμου, η Αναστασία ήταν μοντέλο πασαρέλας. Στην οντισιόν για το ρόλο, είχαν πάει όλες οι ψηλές, αδύνατες, όμορφες wannabes των δραματικών σχολών. Και μετά -όπως έχει πει σε ανύποπτο χρόνο η ίδια η Μιρέλλα- «χτύπησε το κουδούνι και ήρθε ένα κοριτσάκι, μικροκαμωμένο, που δεν είχε τελειώσει τη σχολή του Κουν: “Μήπως υπάρχει ένα ρολάκι για εμένα;”. Κάναμε ένα βίντεο, ένα κοντινό. Βλέπω το κοντινό και είχε “γραπώσει” την οθόνη. Όταν έφτασα στο κανάλι με το μικρό το κοριτσάκι, τρόμαξαν. Μου είπαν “Εδώ γράφεις ότι είναι ψηλή και όμορφη για πασαρέλα!”. Και λέω “Γιατί; Δεν μπορεί να κάνει διαφημιστικό για κρέμα;”».
Η Μυρτώ γελάει πολύ ακόμα μ’ αυτό. Αλλά όχι με την αγριάδα της ξαφνικής αναγνωρισιμότητας που βίωσε στα 19 και στα 20 της μόλις χρόνια. «Μέσα σε μία μέρα άλλαξε ολόκληρη η ζωή μου – και ήμουν πολύ μικρή, ηλικιακά, όταν συνέβη αυτό. Θεωρώ ότι η πολύ μεγάλη αναγνωρισιμότητα είναι κάτι αντικειμενικά βίαιο και κάτι παράλογο – δεν είναι φυσιολογικό, ούτε υγιές, να περπατάει ένας άνθρωπος κι όλοι να του μιλάνε, και να μην βρίσκει ποτέ την ησυχία του. Αλλά ανήκει κι αυτό σε αυτά που σου έλεγα στην αρχή της κουβέντας μας, πως αποδέχτηκα. Κι όταν αποδέχεσαι κάτι, μπορείς τότε να απολαύσεις και τις ωραίες του στιγμές -γιατί φυσικά και περιλαμβάνει ωραίες στιγμές αυτό, το να σου δείχνουν οι άνθρωποι την αγάπη τους και τον θαυμασμό τους- αλλά και να “τοποθετηθείς” στο δύσκολο κομμάτι που μπορεί να περιλαμβάνει».
Παραδέχεται, πάντως, πως δεν ήθελε ποτέ να την ορίζει η εικόνα που έχουν οι άλλοι γι’ αυτήν. Γι’ αυτό και μόλις προβλήθηκε το πρώτο επεισόδιο της Αναστασίας, πήγε κι έκοψε τα μαλλιά της κοντά. Ακόμα κι έτσι, ήταν παρούσα στο μεγάλο «μπαμ» της ιδιωτικής τηλεόρασης: «Αναστασία» και «Ανατομία ενός εγκλήματος». Και «10η Εντολή», «Απών», «Η αίθουσα του θρόνου», «Η ζωή μας μια βόλτα», φυσικά το υπέροχο Μητσάκι, στα «Υπέροχα Πλάσματα». Κι αργότερα «Κάρμα», «Τατουάζ», «Έτερος εγώ», «Σιωπηλός Δρόμος», το «Μαύρο Ρόδο», «Ήλιος», τώρα το «Ταμπού» των Βάνας Δημητρίου-Αντρέα Γεωργίου και Κούλλη Νικολάου (τα επεισόδια του οποίου θα μεταδοθούν, από τον Alpha Κύπρου, αυτή την εβδομάδα, την Τετάρτη και την Πέμπτη στις 00:00 και, από την μεθεπόμενη βδομάδα, κάθε Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη στις 00:00, μέχρι τα τέλη Μαΐου και το μεγάλο φινάλε της σειράς). Και άλλες, πολλές, μικρές, μεγάλες, σπουδαίες σειρές, guest και συμμετοχές, στο μεταξύ. Και, ταυτόχρονα, θέατρο – σε μεγάλες παραστάσεις, σε κλασικό ρεπερτόριο, σε νέα έργα, σε πειραματικές σκηνές. Και καμιά δεκαπενταριά ταινίες («Black Out», «Mαύρο Γάλα», «Επικίνδυνες Μαγειρικές» κ.α.).
Το παράξενο είναι πως η Μυρτώ επιμένει πως ούτε ήταν, ούτε είναι γυναίκα καριέρας. «Για μένα, η καριέρα είναι ένα μέρος της ζωής, δεν είναι η προτεραιότητά μου και το μόνο που με ενδιαφέρει, κι ούτε βρίσκεται στην κορυφή των πραγμάτων, στην ιεράρχηση της ζωής μου. Πιο πολύ με νοιάζουν οι σχέσεις με τους ανθρώπους – αν δεν έχω αυτό, δεν μπορώ να έχω τίποτ’ άλλο. Προφανώς, τα πράγματα αλληλοτροφοδοτούνται -γιατί και από τη δουλειά σου, και από τη δημιουργία, παίρνεις δύναμη- αλλά πρέπει να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα σε όλα».
Φαίνεται πως, με τα χρόνια, την πέτυχε αυτή την πολυπόθητη ισορροπία. Είναι -όπως μου ομολογεί και η ίδια- πιο εξωστρεφής, πια, στις συνεργασίες της και στη σχέση της με τα media, κατάφερε να απαλλαγεί από κάποια «βάρη», από ενοχές, από πράγματα που την ταλαιπωρούσαν ως άνθρωπο. Αυτό την κάνει να νιώθει πιο «φωτεινή», πιο επικοινωνιακή. Μεγαλώνοντας, άλλωστε, της αρέσει περισσότερο έτσι η καθημερινότητά της. «Μην σου πω πως μου αρέσουν κιόλας η ρουτίνα και η πρακτική ζωή – σκέψου πως κάνω και μία δουλειά που δεν έχει μια σταθερότητα, πως κάθε τόσο αλλάζεις ανθρώπους με τους οποίες συνεργάζεσαι, χώρους κ.λπ. Οπότε μου αρέσει το να υπάρχει και μια σταθερά στη ζωή μου».
Τι την ενοχλεί; «Νιώθω ότι, γενικά, δεν έχουμε καθόλου ελεύθερο χρόνο. Και αισθάνομαι πως αυτό βρίσκεται σε άμεση σύνδεση με το internet, τα smartphones κ.λπ. Κάποτε, γυρνούσες στο σπίτι σου και δεν μπορούσες πια να εργαστείς – τώρα μπορείς να εργάζεσαι συνεχώς· να στείλεις e-mail, να απαντήσεις σε ένα επαγγελματικό μήνυμα, να κανονίσεις κάτι στη δουλειά, ανά πάσα στιγμή. Κι έτσι ο εγκέφαλος δεν ξεκουράζεται. Γιατί είμαστε διαρκώς εκτεθειμένοι σε ερεθίσματα».
Εκείνη, εξηγεί, επέτρεψε στους γιους της («καρπούς» από το γάμο της με τον, επίσης ηθοποιό, Πέτρο Λαγούτη), τον Δημήτρη -που είναι πια 23 χρονών- και τον 19χρονο Γιώργη να πάρουν κινητά, μόνο όταν πια πήγαν στο Γυμνάσιο – «κι αυτό επειδή είχαν αρχίσει πλέον να κυκλοφορούν μόνοι τους». Σε κάθε περίπτωση, δεν πιστεύει στη διαπαιδαγώγηση, με απαγορεύσεις. «Γενικά, τα όρια στα παιδιά πρέπει να μπαίνουν νωρίς και για πολλά πράγματα. Μετά, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τους εμπνέεις. Πιστεύω, δηλαδή, πολύ περισσότερο στην έμπνευση και στο παράδειγμα που δίνεις, παρά στην απαγόρευση».
Η σχέση της με τους γιους της είναι ένα από τα πράγματα για τα οποία υπερηφανεύεται: «Υπάρχει εμπιστοσύνη και εκτίμηση μεταξύ μας – πέρα από την αυτονόητη και ατελείωτη αγάπη. Λειτουργώντας, παράλληλα, και οι τρεις μας, και ως αυτόνομοι και ανεξάρτητοι άνθρωποι», όπως μου λέει – κι αυτός είναι ο ένας από τους πυλώνες της ζωής της. Ένας άλλος είναι η γνώση πως είναι δυνατή, ικανή να επιβιώνει στα δύσκολα. Ακόμα και στα επαγγελματικά, δεν έχει άγχος πια -όπως παλαιότερα- για το αν θα χτυπήσει το τηλέφωνο, αν θα έχει προτάσεις την επόμενη σεζόν κ.λπ. Πιστεύει στο ταλέντο της, που το ορίζει, κατά βάση, ως μια δεξιότητα στην οποία «συναντιούνται» τρία πράγματα: Νοητική ευφυία, συναισθηματική ευφυία και εργατικότητα. «Η υποκριτική είναι μια πολύ δύσκολη δουλειά – κι όποιος πιστεύει το αντίθετο, κάνει πολύ μεγάλο λάθος. Θέλει πάρα πολλή αντοχή η δουλειά μας, είναι δουλειά ακριβείας -ειδικά στο θέατρο- πρέπει να είσαι ολόκληρος σε διαρκή εγγρήγορση, από την κορφή ως τα νύχια, από έξω προς τα μέσα και το αντίθετο, κάνοντας διαρκή και σοβαρή εργασία. Χρειάζεται μεγάλη αφοσίωση!».
Όσο για το ταλέντο στη ζωή; «Είναι το να ‘χεις λίγο μυαλό, συναισθηματική ευφυία και να ‘σαι αισιόδοξος. Χωρίς την αισιοδοξία όλα είναι πολύ πιο δύσκολα!», καταλήγει με την «σοφία» της πέμπτης -πια-, και απολύτως «γεμάτης», δεκαετίας της ζωής της.
Info:
Η σειρά «Ταμπού», στην οποία πρωταγωνιστεί η Μυρτώ, θα μεταδοθεί αυτή τη βδομάδα την Τετάρτη και την Πέμπτη στις 00:00, από τον Alpha Κύπρου, ενώ από την επόμενη βδομάδα θα προστεθεί σε αυτές τις μέρες και η Τρίτη στις 00:00, μέχρι το μεγάλο φινάλε που προγραμματίζεται για τα τέλη Μαΐου. Σκηνοθεσία: Αντρέας Γεωργίου. Σενάριο: Βάνα Δημητρίου. Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ραφαέλλος Γεωργίου, Στέλιος Ευτυχίου, Γιώργος Τσεριώτης. Executive Producer: Κούλλης Νικολάου. Εκτέλεση Παραγωγής: G&N Make it productions Ltd. Παραγωγή: Alter Ego Media S.A.-MEGA.
