Έγιναν viral μέσα από το podcast τους, όπου με αφοπλιστική αμεσότητα, υποδέχονται μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής showbiz, σε συνεντεύξεις που συχνά ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα. Λίγο πριν από το παρθενικό τους dragshow σε Λεμεσό και Λευκωσία, οι Rainbow Mermaids δίνουν την πρώτη τους συνέντευξη σε κυπριακό Μέσο και μιλούν στο Down Town για τους ανθρώπους πίσω από τις διάσημες πλέον περσόνες και για μια σχέση ζωής που μετρά περισσότερα από 20 χρόνια.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΟΛΓΑ ΔΕΪΚΟΥ, ΑΡΕΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗ
Τις Rainbow Mermaids τις παρακολουθώ ανελλιπώς σχεδόν από το πρώτο τους podcast. Έχω γελάσει μαζί τους και έχω μείνει πολλές φορές να σκέφτομαι όσα ειπώθηκαν στον καναπέ τους, ίσως γιατί πίσω από τις περούκες, το μακιγιάζ και το χιούμορ, υπάρχει πάντα κάτι βαθιά ανθρώπινο. Κάποια στιγμή στη συζήτησή μας, η Mystic μού λέει πως όταν γνωρίσεις αυτό που φοβάσαι, αρχίζεις να το καταλαβαίνεις και, τελικά, παύεις να το φοβάσαι. Κάπως έτσι λειτουργούν και οι ίδιες: Σε προσκαλούν στον πολύχρωμο κόσμο τους και, σχεδόν ανεπαίσθητα, αυτό που κάποτε έμοιαζε «διαφορετικό», γίνεται οικείο…
Το ότι, τόσα χρόνια μετά, δεν έχουμε δει ακόμη τα πραγματικά σας πρόσωπα είναι συνειδητή επιλογή. Γιατί επιμένετε να κρατάτε κρυφή αυτή την πλευρά σας;
Mystic: Είναι συνειδητή απόφασή μας. Όχι γιατί ντρεπόμαστε -το αντίθετο- είμαστε πολύ περήφανοι για αυτό που κάνουμε. Πιστεύουμε ότι δεν είμαστε διαφορετικοί επειδή φοράμε περούκες, μακιγιάζ και φαντασμαγορικά ρούχα. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να κρίνονται από την εμφάνιση, από τη σεξουαλική τους ταυτότητα ή από το από πού προέρχονται. Θέλαμε να δείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, ανεξάρτητα από το ποιοι είμαστε. Και, για να είμαι ειλικρινής, εμένα μου αρέσει πολύ να υπάρχει κι ένα πέπλο μυστηρίου. Θεωρώ ότι είναι και λίγο υγιές να μην γνωρίζει ο κόσμος τα πάντα για σένα.
Τώρα, όμως, που ο κόσμος αρχίζει να σας αναγνωρίζει ακόμη και πίσω από τις περσόνες, μέσω της φωνής σας, νιώθετε ότι αυτό το πέπλο αρχίζει σιγά – σιγά να σηκώνεται;
Mystic: Ναι, αλλά ακόμη είναι διαχειρίσιμο. Ξέρεις, αυτό το μυστήριο γύρω από την πραγματική μας ταυτότητα, έχει και μια πρακτική πλευρά, τουλάχιστον για εμένα. Είμαι αρκετά αγοραφοβικό άτομο και δεν νιώθω πάντα άνετα με πολύ κόσμο. Το ότι μπορώ να κυκλοφορώ χωρίς να με αναγνωρίζουν, λειτουργεί προστατευτικά. Ως Mystic και Katina, πλέον μας αναγνωρίζουν, μας πλησιάζουν και μας μιλούν – και ο κόσμος είναι απίστευτα γενναιόδωρος μαζί μας. Την αγκαλιά του την έχουμε νιώσει πολύ έντονα τελευταία. Όσο περνά από το χέρι μας, όμως, θέλουμε να κρατήσουμε ένα κομμάτι της ζωής μας μόνο για εμάς.
Τι μπορούν να πουν ή να κάνουν η Mystic και η Κατίνα, που ίσως δεν τολμούν το ίδιο εύκολα τα αγόρια πίσω από τις περσόνες;
Mystic: Όταν φοράς τη «στολή», δεν αλλάζει ο χαρακτήρας σου, αλλά το εξωτερικό σου περίβλημα – κι αυτό σου δίνει μια άλλη δύναμη. Το παρομοιάζω πάντα με τον Superman και τον Clark Kent. Η περσόνα μάς χαρίζει μεγαλύτερη ελευθερία και αυτοπεποίθηση, ενώ ακόμη και ο λόγος μας αποκτά διαφορετικό βάρος. Αν βγει το αγόρι πίσω από τη Mystic και πει κάτι, μπορεί να μην έχει την ίδια απήχηση. Αν το πει, όμως, η Mystic έχει άλλο αντίκρισμα. Κι αυτή τη δύναμη θέλουμε να τη χρησιμοποιούμε όχι μόνο για εμάς, αλλά και για ανθρώπους που δεν μπορούν ακόμη να μιλήσουν ανοιχτά. Υπάρχουν παιδιά στην επαρχία που φοβούνται ή που δεν ξέρουν σε ποιον να στραφούν. Το να βλέπουν εμάς να μιλάμε ανοιχτά, έχει σημασία.
Και αυτή η δύναμη μάλλον ήταν ακόμη πιο απαραίτητη όταν ξεκινούσατε, πριν από 15 χρόνια, όταν το drag ήταν σχεδόν άγνωστο…
Mystic: Όταν ξεκινήσαμε, μας κοιτούσαν περίεργα και έπρεπε συνεχώς να εξηγούμε τι είμαστε και τι κάνουμε. Χρειαζόταν γερό στομάχι και πίστη για να κρατηθούμε. Το ίδιο συνέβη αργότερα και με το podcast. Κανείς δεν πίστευε ότι τόσο σημαντικοί άνθρωποι θα κάθονταν δίπλα μας για να μιλήσουν ή ότι θα μας αγκάλιαζε ένα τόσο ευρύ κοινό. Σήμερα μάς παρακολουθούν οικογένειες, γυναίκες 40 και 50 ετών, άνθρωποι που ίσως δεν γνώριζαν καν τι είναι το drag. Για μένα, αυτό είναι από τα μεγαλύτερά μας κέρδη. Για να φτάσεις στη συμπερίληψη, πρέπει πρώτα να περάσεις από την ορατότητα. Όταν βλέπεις κάτι, αρχίζεις να το καταλαβαίνεις κι όταν το καταλαβαίνεις, παύεις να το φοβάσαι.
Πώς κερδίσατε την εμπιστοσύνη ανθρώπων που σπάνια δίνουν συνεντεύξεις;
Mystic: Τους περισσότερους καλεσμένους μας τους παρακολουθούμε εδώ και χρόνια. Γνωρίζουμε τη δουλειά και την πορεία τους, οπότε όταν έρχονται απέναντί μας, υπάρχει ήδη μια σύνδεση. Θυμάμαι, για παράδειγμα, την Ελένη Ράντου. Πριν από περίπου 20 χρόνια, όταν είχαμε μόλις μετακομίσει στο πρώτο μας σπίτι, μας είχαν απομείνει 50 ευρώ, για να βγάλουμε τον μήνα. Κι όμως, αποφασίσαμε να δώσουμε αυτά τα χρήματα, για να πάμε να δούμε την παράστασή της. Όταν, χρόνια αργότερα, βρέθηκε στον καναπέ μας και της διηγηθήκαμε αυτή την ιστορία, συγκινήθηκε. Κατάλαβε ότι απέναντί της είχε δύο ανθρώπους που αγαπούσαν πραγματικά τη δουλειά της. Αυτό θέλουμε να υπάρχει στις συζητήσεις μας, κάτι αληθινό, όχι φορετό ή κατασκευασμένο. Δεν θα καλέσουμε ποτέ κάποιον, απλώς για να κάνουμε νούμερα.
Αυτή η αλήθεια φαίνεται να περνά και στην άλλη πλευρά, γιατί συχνά οι καλεσμένοι σας, λένε πράγματα που ακούγονται για πρώτη φορά…
Mystic: Ισχύει. Ξέρεις, δεν στήνουμε ποτέ μια συνέντευξη με στόχο να βγάλουμε είδηση και σπάνια ασχολούμαστε με την επικαιρότητα. Θέλουμε οι συζητήσεις μας να είναι διαχρονικές και να σκιαγραφούν ένα πορτρέτο του ανθρώπου. Ξεκινώ από τα παιδικά του χρόνια και, στο τέλος, επιστρέφω πάλι εκεί, στον μικρό του εαυτό. Υπάρχει, λοιπόν, μια ψυχολογική διαδρομή που δημιουργεί έναν διαφορετικό χώρο για να μιλήσει. Ίσως γι’ αυτό, πολλές φορές, οι καλεσμένοι καταλήγουν να μας λένε πράγματα που δεν τους έχουμε καν ρωτήσει.
Συνέβη ποτέ το αντίθετο; Να περιμένατε πολύ μια συνάντηση και, όταν άναψαν οι κάμερες, να μην υπήρχε τελικά χημεία;
Mystic: Ειλικρινά, όχι, και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Φυσικά, δεν συνδεθήκαμε με όλους στον ίδιο βαθμό, ενώ υπήρξαν και κάποιες άβολες στιγμές. Ποτέ, όμως, δεν φύγαμε από μια συνέντευξη απογοητευμένοι. Αντίθετα, μέσα από το podcast γεννήθηκαν πολύ όμορφες φιλίες που κρατούν μέχρι σήμερα. Υπάρχουν καλεσμένοι που μας έχουν πει «Αν έρθετε στην Αθήνα, μείνετε σπίτι μου» και μας έχουν προσφέρει ακόμη και τα κλειδιά του σπιτιού τους. Εκεί καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει συμβεί που ξεπερνά πια τα όρια μιας συνέντευξης.
Υπήρξαν, όμως, και άνθρωποι που πριν καθίσουν απέναντί σας σάς προκάλεσαν πραγματικό άγχος;
Mystic: Φυσικά. Όταν έχεις απέναντί σου ανθρώπους που θαυμάζεις βαθιά, όπως την Τάνια Τσανακλίδου, τη Δήμητρα Γαλάνη ή τη Νένα Μεντή, υπάρχει ένα δέος. Αυτό που έχω καταλάβει, όμως, μέσα από αυτές τις συναντήσεις, είναι ότι όσο μεγαλύτερη είναι η διαδρομή ενός ανθρώπου, τόσο πιο απλός, προσιτός και γενναιόδωρος είναι συνήθως απέναντί σου. Και κάπως έτσι, το άγχος πολύ γρήγορα εξαφανίζεται.
Η αμεσότητα με τους καλλιτέχνες είναι και ένα από τα κριτήρια, όταν αποφασίζετε ποιος θα καθίσει στον καναπέ σας;
Mystic: Σίγουρα. Πλέον, δεχόμαστε συνεχώς προτάσεις από καλλιτέχνες, managers και εταιρείες, αλλά ο χρόνος έχει 52 Τετάρτες – άρα περίπου 50 εκπομπές και 50 ανθρώπους που μπορούν να καθίσουν στον καναπέ μας κάθε χρόνο. Η επιλογή δεν γίνεται με βάση τη δημοφιλία, αλλά με βάση το αν εκτιμούμε τη δουλειά κάποιου και αν ταιριάζει στη φιλοσοφία της εκπομπής. Έχουμε καλέσει νέους καλλιτέχνες χωρίς μεγάλη αναγνωρισιμότητα, επειδή πιστεύαμε πραγματικά σε αυτό που κάνουν. Δεν θέλουμε να κάνουμε εκπτώσεις στις επιλογές μας, μόνο και μόνο επειδή κάποιος είναι δημοφιλής.
Και πόσο εύκολα χάνεται αυτή η αμεσότητα, όταν ανάμεσα σε εσάς και τον καλλιτέχνη μπαίνουν managers και εταιρείες;
Mystic: Πολύ εύκολα. Προτιμώ να επικοινωνώ απευθείας με τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Όταν μεσολαβούν πολλοί άνθρωποι και κάθε βήμα πρέπει να περάσει από εγκρίσεις, χάνεται κάτι από την αυθεντικότητα που χρειάζεται μια τέτοια συζήτηση. Αν νιώσω ότι για να φτάσω στον άνθρωπο, πρέπει πρώτα να περάσω από δέκα φίλτρα, είναι πολύ πιθανό η συνέντευξη να μην γίνει ποτέ.
Με τόσο αυστηρούς όρους, μπορεί να χωρέσει το project σας στη συμβατική τηλεόραση;
Mystic: Έχει υπάρξει συγκεκριμένη συζήτηση για τηλεόραση, η οποία τελικά δεν προχώρησε. Αν συμβεί κάποια στιγμή, για μένα υπάρχει μία βασική προϋπόθεση, να μην χαθεί η ουσία του project. Προφανώς θα χρειαστούν κάποιες προσαρμογές, αλλά θέλω να διατηρήσουμε την ελευθερία να επιλέγουμε τους καλεσμένους μας και τον τρόπο με τον οποίο κάνουμε τις συνεντεύξεις. Δεν θα ήθελα να δημιουργήσουμε μια τηλεοπτική εκδοχή των Rainbow Mermaids, που δεν θα αναγνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι.
Μιλήσατε πριν για τη δύναμη που σας έδωσε η ορατότητα. Αυτή η ορατότητα, σας έκανε ποτέ να νιώσετε ευάλωτες ή ακόμη και να φοβηθείτε;
Mystic: Είμαστε πολύ τυχερές, γιατί ως drag queens δεν έχουμε δεχτεί ποτέ λεκτική ή σωματική επίθεση. Ξέρουμε, όμως, ότι δεν είμαστε ο κανόνας. Ίσως και η αναγνωρισιμότητα που έχουμε πλέον, να λειτουργεί σαν μια μορφή ασπίδας. Θυμάμαι μόνο ένα περιστατικό στο Thessaloniki Pride, όταν βρισκόμασταν πάνω σε άρμα και μας ενημέρωσαν ότι παρακάτω υπήρχαν άτομα που πετούσαν πέτρες. Μας είπαν να σκύψουμε για να προστατευτούμε. Επέλεξα να μην το κάνω. Όχι γιατί δεν φοβόμουν – δεν υπάρχει τίποτα κακό στον φόβο. Απλώς εκείνη τη στιγμή δεν ήθελα να κρυφτώ. Κατά τα άλλα, μπορεί να έχουμε δεχτεί βλέμματα ή άβολες αντιδράσεις, αλλά τίποτα αντίστοιχο με όσα έχουν βιώσει άλλοι άνθρωποι.
Ως gay αγόρια, ήσασταν το ίδιο τυχεροί;
Mystic: Ναι, και σε αυτό ήμασταν τυχεροί. Είμαστε μαζί από τα 18 και δεν κρύψαμε ποτέ αυτό που ήμασταν. Δεν σημαίνει ότι βγαίναμε και το φωνάζαμε αλλά ζούσαμε τη ζωή μας, χωρίς να την προσαρμόζουμε στον φόβο ή στις απαιτήσεις των άλλων. Ξέρουμε, όμως, ανθρώπους που έχουν δεχτεί επιθέσεις και έχουμε δει περιστατικά να συμβαίνουν σχεδόν μπροστά μας. Το ότι δεν συνέβη σε εμάς, είναι θέμα τύχης. Θα μπορούσαμε απλώς να βρεθούμε στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή. Η ομοφοβία και το μίσος υπάρχουν. Θέλω, όμως, να πιστεύω ότι όσο περισσότερο μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτά, κάτι μπορεί να αλλάξει.
Πώς γίνεται η νέα γενιά να μοιάζει ταυτόχρονα πιο ανοιχτή, αλλά και πιο συντηρητική;
Mystic: Είναι ένα διχαστικό φαινόμενο και νομίζω πως, αν το δεις ιστορικά, δεν είναι κάτι καινούριο. Όταν υπάρχει πρόοδος και αλλαγή, γεννιέται ταυτόχρονα και μια αντίδραση απέναντί της. Είναι μια περίεργη και κακή ισορροπία. Ειδικά στα νέα παιδιά, δεν πιστεύω πάντα ότι αυτή η στάση είναι πυρηνική. Πολλές φορές είναι μια επιφανειακή αντίδραση και μια συλλογική κατασκευή τύπου, βλέπω τον φίλο μου να συμπεριφέρεται έτσι, το κάνω κι εγώ για να ανήκω στην ομάδα. Φυσικά, υπάρχει και το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο. Όταν υπάρχουν οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες, ιστορικά ο κόσμος στρέφεται πιο εύκολα στα άκρα και αναζητά έναν πιο αδύναμο «φταίχτη» πάνω στον οποίο μπορεί να ξεσπάσει.
Τι έφερε στη ζωή σας η καλλιτεχνική σας περσόνα, που ίσως δυσκολευόταν να εκφράσει το αγόρι πίσω της;
Katina: Νομίζω πως όλα υπάρχουν ήδη μέσα μας, απλώς περιμένουν τη σωστή στιγμή για να εκφραστούν. Η Mystic δημιούργησε την Katina Bella, έφτιαξε τον σκελετό και την ιστορία της και, κατά κάποιον τρόπο, μου παρέδωσε ένα σπίτι. Εγώ μπήκα σε αυτό το σπίτι και άνοιξα τα παράθυρα. Μέσα από την Katina μπορώ να λέω πράγματα που ίσως ως αγόρι δεν θα τολμούσα, με ένα «ευγενικό θράσος», χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς να προσβάλλω.
Με τη Mystic είστε μαζί «Μια αιωνιότητα και κάτι μέρες», όπως έχεις πει. Πώς επιβιώνει ένα «μαζί» για πάνω από 20 χρόνια, χωρίς να χάνεται το «εγώ»;
Είμαστε μαζί από πολύ μικροί, ουσιαστικά μεγαλώσαμε μαζί. Μέσα σε αυτά τα χρόνια χρειάστηκε να αλλάξουμε και να επαναπροσδιορίσουμε πολλές φορές και τους εαυτούς μας και τη σχέση μας. Για μένα, το σημαντικό είναι να υπάρχει χώρος για τον καθένα, χωρίς αυτό να απειλεί το «μαζί».
Αυτή η ανάγκη για χώρο, είναι που σας οδήγησε και σε μια ανοιχτή σχέση; Όταν το μοιραστήκατε δημόσια, φοβηθήκατε την κριτική και τα σχόλια;
Η αντίδραση του κόσμου ήταν πολύ όμορφη. Δεν δεχτήκαμε προσβλητικά σχόλια. Ακόμη και άνθρωποι που μας είπαν «Δεν το καταλαβαίνω», συμπλήρωναν «αφού λειτουργεί για εσάς, χαίρομαι». Δεν χρειάζεται κάποιος να καταλαβαίνει ή να επιλέγει τον τρόπο που ζεις, για να τον σέβεται. Εμείς ξέρουμε τι λειτουργεί στη δική μας σχέση, χωρίς να σημαίνει ότι αυτό είναι ένα μοντέλο που ταιριάζει σε όλους.
Μια ανοιχτή σχέση χρειάζεται όρια ή υπάρχει απόλυτη ελευθερία;
Χρειάζεται όρια και αμοιβαίο σεβασμό. Εμείς έχουμε βάλει τους δικούς μας κανόνες, με βάση όσα λειτουργούν στη σχέση μας. Και οι δύο γνωρίζουμε πως ό,τι συμβαίνει έξω από αυτήν, παραμένει σαρκικό. Δεν υπάρχει έρωτας ή συναίσθημα που να μπορεί να αντικαταστήσει αυτό που έχουμε μεταξύ μας.
Μπαίνουν το ίδιο εύκολα τα όρια στη δουλειά, ώστε να αποφεύγονται οι εντάσεις και οι διαφωνίες;
Εκεί οι διαφορές μας έχουν να κάνουν κυρίως με τον χαρακτήρα μας και με το πώς αντιμετωπίζει ο καθένας μια κατάσταση. Μπορεί να διαφωνούμε στον τρόπο, αλλά όχι στην ουσία. Στα βασικά θέλουμε τα ίδια πράγματα. Αγαπάμε την ίδια τέχνη, έχουμε κοινές αναφορές και, σε μεγάλο βαθμό, κοινή αισθητική.
Τι δεν αντέχει η μία στην άλλη και τι, κατά βάθος, δεν θα άλλαζε ποτέ;
Katina: Δεν αντέχω την ανάγκη της να είναι όλα σωστά και τέλεια. Την ίδια στιγμή, όμως, λατρεύω την ικανότητά της να κάνει τους ανθρώπους να ανοίγονται. Το είχε πάντα, όχι μόνο ως Mystic. Οι άνθρωποι την πλησιάζουν γιατί ξέρουν ότι θα τους ακούσει, θα τους βοηθήσει, θα είναι εκεί.
Mystic: Εγώ δεν αντέχω το πόσο χαοτική είναι. Μπορεί να πηδά από το ένα θέμα στο άλλο, και με τρελαίνει όταν διακόπτει. Αυτό που θαυμάζω, όμως, είναι τον αυθορμητισμό και τον επαγγελματισμό της. Εγώ είμαι πολύ συγκεκριμένη και οργανωμένη, ενώ εκείνη μπορεί να με βγάλει από αυτόν τον κόσμο, κάτι που πολλές φορές το χρειάζομαι και το έχω ανάγκη.
