Ο Θανάσης Φωτίου γράφει για τον πρώην ζεν πρεμιέ και νυν ευρωβουλευτή, με φόντο την καταγγελία για βιασμό και κακοποίηση και το αίτημα της εισαγγελίας των Βρυξελλών για άρση της βουλευτικής του ασυλίας.
Κάποτε, πάνε κοντά είκοσι χρόνια από τότε, μου είχε περιγράψει μια εικόνα – «την ωραιότερη» που είχαν δει ποτέ τα μάτια του, μου είχε πει. Ήταν καλοκαίρι, ήταν δεν ήταν δέκα – έντεκα χρόνων, στον Αγιόκαμπο. Είχε πάει με το κανό πολύ μακριά στη θάλασσα, ίσως και δυο χιλιόμετρα. Είχε ξεκινήσει κατά τις πέντε και επέστρεφε στην παραλία κατά τις επτά. «Ήταν η ώρα του δειλινού. Ο ήλιος, σε έντονο πορτοκαλί χρώμα, έπεφτε σιγά σιγά πίσω από το βουνό. Εξαιτίας του τα νερά είχαν πάρει ένα καταπράσινο χρώμα Μια θάλασσα λάδι, καταπράσινη, απόλυτη ησυχία, ένας πορτοκαλί ουρανός, εγώ και το μπλαφ-μπλαφ, ο ήχος που έκανε το κουπί. Μόνοι μας. Απόλυτη νιρβάνα!».
Επειδή τον είχα γνωρίσει την περίοδο της δόξας του, της υστερίας θαυμασμού που είχε αφετηρία εκείνη την τηλεοπτική εμφάνιση με το ελαφρώς ιδρωμένο γκρίζο t-shirt στο «Είσαι το ταίρι μου», την περίοδο δηλαδή που τα περιοδικά τον είχαμε βαφτίσει ως τον «πιο γοητευτικό ζεν πρεμιέ της γενιάς του» και είχα δει από κοντά την ηρεμία, την ψυχραιμία αλλά και την ντροπαλότητα μπορώ να πω, με την οποία αντιμετώπιζε αυτό που συνέβαινε γύρω του -σωστό νυφοπάζαρο- υπέθετα πως μέσα του είχε επιδράσει καταλυτικά εκείνη η στιγμή της απόλυτης γαλήνης που μου είχε περιγράψει και τον συντρόφευε από τα δέκα του. Έχουν να λένε, άλλωστε, ότι στο «μάτι» του τυφώνα, σε αντιδιαστολή με τον χαλασμό που συντελείται στο πέρασμά του, επικρατεί απόλυτη ηρεμία. Κάπως έτσι το σκεφτόμουνα… Και δεδομένου ότι αυτός ο τύπος, ήταν 103 κιλά μερικά χρόνια πριν γίνει «αντικείμενο του πόθου», μου προκαλούσε μεγαλύτερη εντύπωση η συμπεριφορά του.
Μάλιστα, μια καλοκαιρινή νύχτα που καθόμασταν σ’ ένα μπαλκόνι κάπου στα Πετράλωνα, με τα κοριτσόπουλα να συνωστίζονται από κάτω και να φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του, μού είχε πει ότι ήταν απόλυτα συνειδητοποιημένος, αντιλαμβανόταν ότι όλο αυτό που ζούσε είχε να κάνει – σε κάποιο βαθμό- και μ’ ένα παιχνίδι που τα media αρέσκονται να παίζουν, να αναφωνούν κατά διαστήματα: «Κορίτσια, ο νέος Μπάρκουλης!». «Οπόταν, γιατί να σηκώσω ψηλά τον αμανέ; Ίσως να έψαχναν ένα πρότυπο, έχοντας ένα πατρόν στο χέρι. Και βρέθηκα εγώ να φέρνω περισσότερο σ’ αυτό το πρότυπο. Αύριο μπορεί να εμφανιστεί ένα πιο πιστό αντίγραφο προς το πατρόν… Συνεπώς, η κορυφή είναι κάτι που μπορεί να έρθει κάποια στιγμή, να σου δώσει την αίσθησή της και αμέσως μετά, είτε αυτή θα πάει παραπάνω, είτε εσύ θα πας παρακάτω…».
Τα χρόνια πέρασαν, η όποια επαφή είχαμε διακόπηκε κάπου εκεί στο 2007, η «κορυφή» όντως έκανε το πέρασμά της, αν πήγε αυτή παραπάνω είτε αυτός παρακάτω δεν έχει και τόση σημασία, αν και είναι γεγονός πως έκτοτε η καριέρα του δεν κατέγραψε και πολλά θεαματικά επεισόδια, αν εξαιρέσουμε ίσως τη συμμετοχή του στο «The Durrells». Παραδόξως, μάλιστα, αν ανατρέξει κανείς στο βιογραφικό του θα δει πως, προ της «έκρηξης δημοφιλίας», πριν από τον «Εραστή», είχε να παρουσιάσει πολύ πιο αξιόλογες δουλειές – η «Φούσκα», το «Αύριο Θα είναι Αργά»….
«Σημασία, όμως, έχει πως τίποτα δεν πήγε χαμένο. Κοίτα να δεις τι μπορεί να κάνει στη ζωή σου ένα ελαφρώς ιδρωμένο γκρίζο φανελάκι», είπα το 2019, βλέποντάς τον να χαζοχοροπηδά σαν μαθητής σε πενταήμερη μπροστά από διάφορα αξιοθέατα των Βρυξελλών (όχι ό,τι καλύτερο σε εικόνα, η αλήθεια να λέγεται), όταν πλέον η αναγνωρισιμότητά του επιβραβεύτηκε στις ευρωεκλογές, χαρίζοντάς του μια θέση στο ευρωκοινοβούλιο.
Θυμάμαι, κάπου το 2005, που τον είχα ρωτήσει: Τι σου λείπει, απ’ τη ζωή; Τι θα ήθελες να έχεις, για να είσαι καλύτερα; Ήταν απ’ τις λίγες φορές που είδα το πρόσωπο του απόλυτα σοβαρό. «Ξέρεις, μωρέ… αυτό που αισθάνομαι να μου λείπει περισσότερο απ’ όλα είναι ένας μπούσουλας. Ένας… δάσκαλος, πώς να στο πω. Κάποιος να με καθοδηγήσει… Κάποιος να μου δείξει δρόμο… Θα ήθελα να είχα κάποιον να μπορώ να συζητάω αυτά τα πράγματα…». Δεν ξέρω αν είχε βρει τον μπούσουλα που έψαχνε – διάφορες κινήσεις και δηλώσεις έκτοτε, μάλλον το αντίθετο έδειχναν- αλλά τώρα πια φαίνεται πως τον χάνει οριστικά.
Ο Αλέξης Γεωργούλης βρίσκεται αντιμέτωπος με πολύ βαριές κατηγορίες. Όπως ήδη έγινε γνωστό, δεν πρόκειται για παρενόχληση, αλλά για βιασμό και κακοποίηση – ό,τι πιο άνανδρο δηλαδή μπορεί να εκδηλώσει το αντρικό είδος. Αν και ανεξήγητη για την ώρα η τόσο μακρά διάρκεια των ερευνών, οι Αρχές του Βελγίου αιτήθηκαν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την άρση της ασυλίας του, κίνηση που από μόνη της δηλώνει πολλά. Και θαρρώ πως η γαλήνη στο «μάτι» του κυκλώνα, στην οποία αναφερθήκαμε, δεν θα ισχύει αυτές τις μέρες. Η δικαιοσύνη, βεβαίως, είναι αυτή που θα αποφανθεί…
Περιοδικό Down Town
