Η Νίκη δεν είναι μία συνηθισμένη νέα γυναίκα, πόσο μάλλον μία ηθοποιός «φτιαγμένη» από τα ίδια περίπου υλικά των συναδέλφων της. «Γεννημένη» μέσα στην επιτυχία (ελέω Παπακαλιάτη), απομυθοποίησε γρήγορα «καριέρες» και «αναγνωρισιμότητα» και στράφηκε στον πιο ουσιαστικό και πιο βαθύ εαυτό της, αναγνωρίζοντας πολύ καλά το μέσα της, τα λάθη και τα σωστά της (όπως κι η Μελία της στο «Ταμπού» του Αντρέα Γεωργίου, οδεύοντας πια στο τέλος της σειράς). Καθόλου τυχαίο, ως ένα γνήσιο «μαθηματικό» μυαλό που ανέκαθεν ήταν, βουτηγμένο, ωστόσο, μέσα στο ταλέντο της.
Αναρωτιέμαι, καταρχήν, πόσα πολλά έχουν αλλάξει σ’ εσένα, από τότε που σε πρωτογνωρίζαμε, πριν από 10 χρόνια, από μια ιλιγγιώδη κινηματογραφική επιτυχία, μέχρι και σήμερα…
Αν και ξεκίνησα από κάτι όντως πολύ επιτυχημένο, την ταινία «Ένας άλλος κόσμος» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, εύλογα αναρωτιέσαι μετά «ποιο είναι το επόμενο βήμα;». Εγώ, τα έκανα, κατά κάποιο τρόπο, αντίστροφα στην πορεία μου. Οπότε μετά, το «χτίσιμο» δεν σου χαρίζεται. Δεν είχα ροή στη δουλειά μου, κι αυτό εξαρτιόταν και λίγο από την ανάγκη που είχα κι εγώ η ίδια σ’ εκείνη την ηλικία – και η ανάγκη μου εμένα, τότε, δεν ήταν η να γίνω «η διάσημη», να «εκμεταλλευτώ» την διασημότητα εκείνης της συνεργασίας.
Αλλά; Ποια ήταν η ανάγκη σου;
Να σπουδάσω κι άλλο, να «οικοδομήσω» κι άλλο τον χαρακτήρα και το ποιόν μου ως ανθρώπου. Αν και ήταν ένα από τα πιο ωραία πράγματα που έχω κάνει το να επενδύσω στην εκπαίδευσή μου και να πάω στο εξωτερικό, στην Αμερική, μετά την αποφοίτησή μου από την Δραματική Σχολή του Εθνικού, αυτό είχε το αντίτιμο του να μην βρίσκω μετά εύκολα δουλειά. Όμως, σημασία σε κάθε περίοδο της ζωής σου, έχει η μεζούρα – και, για μένα, εκείνη την εποχή, το σημαντικό ήταν οι σπουδές μου! Αγαπώ την πορεία μου, αλλά έχω κάνει κάποια βήματα που δεν μου το ‘χουν κάνει καθόλου εύκολο όλο αυτό. Και το να θες, επίσης, να κρατήσεις μια ποιότητα, δεν είναι εύκολο στο χώρο μας.
Στην Αμερική πότε πήγες;
Μετά την ταινία του Χριστόφορου και μετά τον «Αστέρα Ραχούλας» που ακολούθησε. Στα 26 μου.
Δεν ήταν ρίσκο; Σε μια περίοδο της καριέρας σου που ήδη προμηνύονταν, με τη «φόρα» που είχες, συνεχείς συνεργασίες σε δουλειές…
Δεν ξέρουμε για τι είναι έτοιμος ο καθένας. Εγώ, ούτε καν από το ξεκίνημα που έκανα ήξερα πώς να «επωφεληθώ» από αυτό. Οπότε πιστεύω πως αυτό που χρειάζεται μεγαλύτερο κουράγιο τελικά, για έναν ηθοποιό, είναι να εμπιστευτεί βαθιά τον εαυτό του, βαθιά την πορεία που ο ίδιος επιλέγει να διανύσει και να «χτίσει», και, πραγματικά, να έχει πίστη σε κάθε του βήμα. Γιατί, αν ήταν να με είχε «πετάξει» το σύστημα, αυτό θα είχε συμβεί. Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει. Μπορεί εγώ τότε να ένιωθα πιο έτοιμη να πάρω γνώσεις κινηματογράφου απ’ το παγκόσμιο κέντρο του κινηματογράφου, παρά να συνέχιζα να δουλεύω μόνο με το ένστικτο. Γιατί, αργά ή γρήγορα, μπορεί αυτό να τελείωνε. Ενώ την παιδεία δεν μπορεί κανείς να σου την πάρει! Τώρα νιώθω ότι διανύω αργά και σταθερά βήματα πια.
Τι περισσότερο σου έδωσαν οι επιπλέον σπουδές σου στην Αμερική, μετά από εκείνες στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου;
Αυτό που ήταν το πιο σημαντικό, είναι πως ξεκαθάρισα ποια ήταν η δουλειά μας. Κι η δουλειά μας δεν έχει σχέση με το τι νιώθουμε στη ζωή μας. Ούτε αν εγώ σήμερα έχω δραματικές σκηνές κι είμαι χαρούμενη δεν θα τις κάνω καλά, ενώ αν δεν είμαι χαρούμενη θα τις κάνω καλά. Έμαθα τεχνική: Ναι μεν να βουτάω σ’ αυτό που κάνω, αλλά αυτό να μην έχει σχέση με την δική σου ψυχοσύνθεση εκείνη τη στιγμή – όταν αποσύνδεσα αυτά τα δύο, κατάφερα να δώσω πολύ περισσότερα από όσα πιο πριν. Αυτό είναι κάτι που αποκτάς και με την εμπειρία. Απλώς, εγώ το απέκτησα σπουδάζοντάς το. Κι αυτό με απελευθέρωσε!
Πόσο έτοιμη ήσουν για το γεγονός πως ξεκίνησες την πορεία σου με δύο πολύ μεγάλες επιτυχίες -σε νεαρή ακόμη ηλικία-, μία κινηματογραφική και μία τηλεοπτική;
Η Σχολή δεν μας προετοιμάζει για κάτι τέτοιο – μας βοηθά να βρούμε τα «εργαλεία» μας. Οπότε βγαίνουμε εντελώς ανίδεοι στο χώρο. Το ξεκίνημά μου, με αυτές τις δύο πολύ επιτυχημένες δουλειές, με έκανε να πιστέψω ότι μπορώ. Ότι μπορώ να είμαι ηθοποιός. Πέρα από αυτό, νομίζω ότι δεν θα πάψω ποτέ να μαθαίνω πώς να διαχειρίζομαι και τον εαυτό μου και τη δουλειά μου προς όφελος, αλλά χωρίς να με κατατρώει το αν αξίζω ή όχι. Τότε δεν θυμάμαι καν αν είχα social media, και πλέον έχουμε περάσει στην εποχή του να πάρει κάποιος κάποιον σε μια δουλειά επειδή απλά έχει πολλούς followers (γελάμε).
Ποια ήταν και ποια είναι πλέον η σχέση σου με την διασημότητα-αναγνωρισιμότητα;
Δεν με τρόμαξε ποτέ. Πάντα τη χαίρομαι. Και ποτέ, ούτε στην αρχή, με πλησίασε κάποιος που να με κάνει να νιώσω άβολα – δεν μου ‘χει τύχει κάτι τέτοιο. Ακόμη έχω την ίδια σχέση μ’ αυτό: Ούτε την αποφεύγω, ούτε με τρομάζει, ούτε παθαίνω αγοραφοβίες κ.λπ. Είμαι πολύ cool μ’ αυτά.
Σε ενοχλούσε που, ξεκινώντας, ήσουν χαρακτηρισμένη ως «η μούσα του Χριστόφορου Παπακαλιάτη»;
Καθόλου. Ωραίο είναι να είσαι «μούσα» (γελάει).
Τα μαθηματικά, τα οποία αγαπούσες πολύ όσο ήσουν μαθήτρια, όπως σε άκουσα να λες σε μια συνέντευξή σου, σε βοήθησαν να αντιμετωπίζεις και τα καλλιτεχνικά με έναν «λογιστικό» τρόπο;
Ναι, μερικές φορές ψάχνω την «εξίσωση» που πρέπει να λύσω, γιατί άμα τα σκέφτεσαι όλα συναισθηματικά, τότε κάπου χαώνεσαι. Εν δυνάμει, όλοι μπορούμε να κάνουμε ή να είμαστε πολλά πράγματα – εγώ ακούω Κάλλας, αλλά και Μπέλλου π.χ. Δεν μπορείς να κρίνεις έτσι απλά. Κι επίσης, όλοι μπορούμε να τα ‘χουμε όλα. Οπότε, μερικές φορές, λέω: «Τι στοιχεία έχουμε εδώ; Τι ψάχνουμε; Ποιος είναι ο στόχος; Άρα το αποτέλεσμα της “εξίσωσης” ποιο είναι; Πάμε τώρα να βρούμε και το συναίσθημα…». Τρόπος σκέψης είναι τα μαθηματικά. Εγώ τον είχα καταλάβει και γι’ αυτό μου άρεσαν και πάρα πολύ. Όπως ξυπνάς και σου ‘χει έρθει να γράψεις κάτι, έτσι κι εγώ ξυπνούσα κι έλεγα «ξέρω πώς θα λύσω τώρα αυτό το πρόβλημα!». Μου άρεσε να παιδεύεται το μυαλό μου μ’ αυτό τον τρόπο.
Μετάνιωσες που τα παράτησες, και δεν σπούδασες τελικά μαθηματικά;
Με το που μπήκα στη Δραματική Σχολή και είδα ότι υπάρχει αυτός ο κόσμος, δεν ξανασκέφτηκα τις μαθηματικές σπουδές. Στην Δραματική Σχολή πήγα από ένστικτο – δεν ονειρευόμουν να γίνω ηθοποιός. Όταν μπήκα μέσα και είδα τα μαθήματα και τους καθηγητές, είπα: «Δεν γίνεται να υπήρχε τέτοια Σχολή και να μην το ‘ξερα!». Ευτυχώς, το βρήκα νωρίς. Και, στο τέλος της μέρας, δεν με νοιάζει που είναι δύσκολο – εγώ, αυτό θέλω να κάνω.
Οι γονείς σου πώς το αντιμετώπισαν;
Τρόμαξαν. Γιατί δεν είναι κάτι σταθερό, γιατί δεν ξέρεις αν θα τα καταφέρει κάποιος σ’ αυτό ή όχι – ούτε εγώ το ξέρω, απλά προσπαθώ. Όταν, όμως, πια πέρασα στη Σχολή και είδαν πως αυτό με ευχαριστεί πολύ, με εμπιστεύτηκαν.
Υπεραναλύεις τα πράγματα στη ζωή σου;
Τα υπεραναλύω όλα! Και, πολλές φορές, αυτό δεν μου κάνει καλό, αλλά αυτή είμαι! Προσπαθώ να μην με «πνίγει» αυτό.
Μήπως χάνεις και τον αυθορμητισμό σου μ’ αυτό τον τρόπο; Το ενστικτώδες;
Τα κάνω όλα. Και υπεραναλύω και ένστικτο έχω και λάθος επιλογές κάνω και πάω στα τυφλά και μου ‘ρχονται πράγματα που δεν καταλαβαίνω γιατί εγώ είμαι εκεί, και μου ‘ρχονται άλλα που καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά γιατί είμαι εκεί – και, εντέλει, μου συμβαίνει όλο αυτό που λέγεται ζωή!
Αποτυχία τι είναι για σένα, Νίκη; Στη ζωή και στη δουλειά σου;
Αποτυχία, για μένα, είναι να μην δέχεσαι τον εαυτό σου γι’ αυτό που είναι και να προσπαθείς να είσαι κάτι άλλο. Είναι σαν να είσαι ερωτευμένος με κάποιον, να μην είσαι ο εαυτός σου και να σε χωρίσει. Και λες: «Πώς τον αντιμετωπίζεις τώρα αυτό τον πόνο;». Ενώ όταν είσαι με κάποιον που είσαι ο εαυτός σου μ’ αυτόν και σε χωρίσει, λες: «Έτσι ήτανε να γίνει. Μέχρι εκεί ήταν. Πάμε παρακάτω!». Όταν δεν είσαι αυτό που είσαι, για όποιον λόγο, είτε είναι από ανασφάλεια, είτε είναι επειδή στο έχουν επιβάλει, είτε είναι επειδή στο έχουν «φορέσει», είτε επειδή φοβάσαι να είσαι αυτός που είσαι, το θεωρώ αποτυχία. Εμένα δεν με έχουν στενοχωρέσει τόσο αυτά που έχασα αν ήταν αυτά που ένιωθα, παρά εκείνα στα οποία δεν ήμουν αυτό που είμαι.
Αν γυρνούσες τότε πίσω το χρόνο, δέκα χρόνια πριν, στα 20 σου περίπου, τι θα άλλαζες σε σένα;
Θα είχα Instagram, θα είχα κάνει «ορατό» δηλαδή τον εαυτό μου, δεν θα τον έκρυβα -θα είχα πάρει ήδη απόφαση ότι η δουλειά έχει και αυτό το κομμάτι-, ενδεχομένως να είχα ταξιδέψει και λίγο περισσότερο με την ταινία… Θεωρώ, όμως, λίγο μάταιες αυτές τις σκέψεις, γιατί μπορεί αύριο να γίνει κάτι και να πω: «Όλα χρειαζόντουσαν, για να μου συμβεί αυτό που ζω τώρα». Τίποτα δεν πάει χαμένο. Ας κάνουμε, λοιπόν, focus σ’ αυτό που αγαπάμε και βρίσκουμε νόημα και ας έχουμε εμπιστοσύνη στο σύμπαν. Τα ωραία είναι αυτά που γίνονται στην ώρα τους!
Παραμένεις στον δικό σου κόσμο, όπως είχες πει κάποτε;
Ναι, αλλά δεν παραμένω πια μόνο στον δικό μου κόσμο. Όλα χρειάζονται. Και ο έξω και ο μέσα.
Πώς αποσυμφορίζεσαι;
Περπατάω -γιατί μένω σε μια πολύ ωραία περιοχή, στο Κουκάκι-, κάνω γιόγκα, διαβάζω, γράφω ενίοτε, ακούω μουσική, μ’ αρέσει να πηγαίνω στην Εθνική Πινακοθήκη και στο Μουσείο Γουλανδρή και να βλέπω πίνακες… Αγαπάω πολύ τη χώρα μου. Έχω πάει έξω, έχω ονειρευτεί το έξω, δεν μου ‘χουν λείψει τα ταξίδια, αλλά πάντοτε θέλω να γυρίζω πίσω, καλώς ή κακώς.
Για να έρθουμε και λίγο στο «Ταμπού», τι κοινό έχεις με την Μελία, έτσι όπως έχει εξελιχθεί πια ο ρόλος;
Πάλι καλά που έχει εξελιχθεί έτσι, γιατί παλιά δεν είχα και πολλά κοινά (γελάει). Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που αν αγαπάω κάποιον, αγαπάω αυτόν τον ένα! Μ’ αρέσει να μ’ αρέσει ένας άνθρωπος πιο πολύ απ’ όλους! Δεν έψαξα να ταυτιστώ με την Μελία στο γιατί κάνει κάποια πράγματα, πιο πολύ εστίασα στην ανάγκη της για οικογένεια. Κι εκεί, ο καθένας θυσιάζει ό,τι μπορεί. Απ’ την άλλη, όταν ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα και είδα ότι μόλις ηρέμησε κι έβαλε τον εγωισμό της στην άκρη, ήταν ένας άνθρωπος ειλικρινής, που τους ένωσε όλους, που πρότεινε την ιδέα να φύγουν όλοι στα Γιάννενα, που βοήθησε τη Μάρθα, τον αδελφό της, τη γυναίκα του αδελφού της, τον ανιψιό της. Ξαφνικά έγινε ένα κλικ μέσα της. Γιατί μέσα της είχε αγάπη. Όταν έβαλε τον εγωισμό της στην άκρη και ηρέμησε, ξαφνικά μπόρεσε να βοηθήσει και τους γύρω της, όχι μόνο τον εαυτό της. Γιατί, όταν νιώθεις ότι όταν το πρόβλημα του άλλου είναι και δικό σου, τότε ανοίγεις αυτή την αγάπη σε όλους.
Τι σε κάνει ευτυχισμένη;
Οι φίλοι μου και τ’ αγόρι μου, με κάνουν πολύ ευτυχισμένη! Το να περνάω και κάποιες στιγμές με την οικογένειά μου, επίσης με κάνει ευτυχισμένη – με ηρεμεί το να είμαστε κοντά. Το να μοιράζομαι αγάπη με ανθρώπους με τους οποίους είμαστε αυτοί που είμαστε, επίσης είναι κάτι που με κάνει ευτυχισμένη.
Η καριέρα;
Ναι, όταν πηγαίνει καλά και έχω δουλειά, είναι σίγουρα κάτι που μ’ ευχαριστεί, γιατί μου παίρνει και πάρα πολλά άγχη. Το οποίο είναι σίγουρα σημαντικό. Μ’ αρέσει, επίσης, να γνωρίζω ωραίους ανθρώπους στη δουλειά μου, να μην γίνονται όλα για την επιβίωση, μ’ αρέσει να υπάρχω και να ανακαλύπτω πράγματα μαζί με άλλους. Και να κάνω και λάθη και να γίνομαι καλύτερη!
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΛΑΝΙΔΗΣ
Info:
Η σειρά «Ταμπού» μεταδίδεται κάθε Σάββατο στις 23:20 από τον Alpha Κύπρου. Σκηνοθεσία: Αντρέας Γεωργίου. Σενάριο: Βάνα Δημητρίου. Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ραφαέλλος Γεωργίου, Στέλιος Ευτυχίου, Γιώργος Τσεριώτης. Πρωτότυπη Μουσική: Χρίστος Στυλιανού. Executive Producer: Κούλλης Νικολάου. Εκτέλεση Παραγωγής: G&N Make it productions Ltd. Παραγωγή: Alter Ego Media S.A.-MEGA.
