Ένας από τους πιο ταλαντούχους πρωταγωνιστές στην ελλάδα, με περγαμηνές και από την αμερική όπου έζησε για κάποια χρόνια, μας αφηγείται κομμάτια της ζωής και της κοσμοθεωρίας του, με αφορμή τον «μυστηριώδη» ρόλο που υποδύεται ως αστυνόμος ραγκούσης στη σειρά διαφανή αγάπη του alpha.
Όταν πρωτοδιάβασες το σενάριο της «Διάφανης Αγάπης», ξαφνιάστηκες κι εσύ -όπως θα συμβεί και με τους τηλεθεατές που παρακολουθούν τη σειρά- όταν έμαθες ποιος ήταν, τελικά, ο δολοφόνος του «κολλητού σου φίλου», Στέφανου Λεοντή;
Δεν ξαφνιάστηκα, γιατί όλα τα πρώτα επεισόδια με αυτό ασχολούνται: Για τον άδικο χαμό ενός έντιμου ανθρώπου που έψαχνε να βρει τη λύση σε ένα αδιανόητο κύκλωμα ναρκωτικών, ο οποίος, τελικά, χάνει τη ζωή του απ’ αυτό. Από το βλέμμα του Στέφανου, άλλωστε, φαίνεται ότι ξέρει πολύ καλά τον δολοφόνο του! Επειδή δε είχα παρακολουθήσει προηγουμένως και τα επεισόδια της ιταλικής σειράς, προτού ξεκινήσει η ελληνική της εκδοχή, γνώριζα από την αρχή ποιος ήταν ο δολοφόνος του Στέφανου, κι έτσι δεν είχα την αγωνία των τηλεθεατών που παρακολουθούν ένα επεισόδιο κάθε βδομάδα.
Πώς νομίζεις πως θα αντιδράσουν οι τηλεθεατές στην Κύπρο, όταν απόψε αποκαλυφθεί πια ο δολοφόνος;
Με τον ίδιο τρόπο που αντέδρασαν και στην Ελλάδα και στην Ιταλία, όταν προβλήθηκε η σειρά: Θα σοκαριστούν και -κυρίως- θα θυμώσουν! Γιατί, όποιος κι αν είναι ο λόγος που γίνεται μια δολοφονία, το να αφαιρείς αδίκως μία ζωή δεν πρέπει να συμβαίνει. Απλώς, οι άνθρωποι οι οποίοι είναι μπλεγμένοι σε βρόμικα συστήματα, σε βρόμικα κυκλώματα, έτσι έχουν μάθει να λειτουργούν. Στη σειρά, έχουμε να κάνουμε, δυστυχώς, με έναν άνθρωπο που έχει διπλή ζωή, που είναι μπλεγμένος σε πάρα πολλά πράγματα. Και που, τελικά, θα δολοφονήσει τον Στέφανο Λεοντή εν ψυχρώ.
Τι άνθρωπος είναι ο ήρωας που υποδύεσαι στη σειρά, ο αστυνόμος Νίκος Ραγκούσης;
Είναι ένας πατέρας, ο οποίος έχει μείνει χήρος πολύ νωρίς και νοιάζεται πολύ για το γιο του, τον οποίο προσπάθησε να μεγαλώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αλλά η δουλειά του και η Αστυνομία, οι υποθέσεις που αναλαμβάνει, κι ο χρόνος που δεν μπορεί να αφιερώνει στο γιο του, θα οδηγήσουν το παιδί του να μπλέξει με κακές παρέες και να «χαθεί» στο τέλος η μπάλα. Δεν είναι και πολύ ευχάριστο από τη μία να είσαι Αστυνόμος και, από την άλλη, ο γιος σου να είναι μέσα στην παρανομία. Ο Ραγκούσης προσπαθεί να προστατεύσει το παιδί του με κάθε τρόπο, αλλά η ίδια η ζωή, δυστυχώς, φεύγει μέσα από τα χέρια του πολύ γρήγορα.
Γενικά μιλώντας, σου έχει τύχει στη ζωή άλλο να δείχνουν ορισμένοι άνθρωποι κι άλλο να είναι στην πραγματικότητά τους;
Συμβαίνει πολύ συχνά. Αλλά, με το πέρασμα του χρόνου, αρχίζεις και καταλαβαίνεις τους ανθρώπους πιο εύκολα. Πάντοτε όταν πλησιάζουμε ανθρώπους -είτε επαγγελματικά, είτε φιλικά- έχουμε όλοι τις καλύτερες προθέσεις. Απλώς, στην πορεία, θα πρέπει να καταλάβουμε εγκαίρως αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος μπορεί να γίνει φίλος σου, αν μπορεί να γίνει συνεργάτης σου ή τίποτα από τα δύο. Αν δεν ταιριάζουν τα χνώτα σας, καλό είναι, πολύ σύντομα, να αποχωρείς. Γιατί η ζωή είναι μικρή! Και καλό θα κάνουμε να είμαστε μαζί με ανθρώπους που μας εκτιμούν και, κυρίως, που μας σέβονται!
- Διαβάστε επίσης: Οι σειρές μυθοπλασίας που θα δούμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, την επόμενη σεζόν
Με αφορμή και πάλι την «Διάφανη Αγάπη», το μετά τον θάνατο σε έχει απασχολήσει ποτέ;
Μας απασχολεί όλους. Γιατί όλοι μας θέλουμε να υπάρχει κάτι μετά. Κανείς μας δεν θέλει, όταν κλείσουμε τα μάτια μας, να εξαφανιστούμε και να γίνουμε απλώς «σκόνη» και χώμα. Με απασχολεί όλο αυτό. Ίσως γιατί, τα τελευταία δύο χρόνια, έχω χάσει και τους δύο μου γονείς – η μητέρα μου μάλιστα «έφυγε» 17 Νοεμβρίου, την περίοδο που είχα γυρίσματα με τη «Διάφανη Αγάπη». Και, πολλές φορές, πέρναγε από το μυαλό μου, στη διάρκεια των γυρισμάτων: «Τι ωραία που θα ήταν αν, δίπλα μου, εδώ, ήταν και η μάνα μου, όπως είναι ο Στέφανος…». Παρηγοριόμαστε, θέλει χρόνο να συμφιλιωθείς με το θάνατο και, κυρίως, με την απώλεια αγαπημένων ανθρώπων. Είναι πολύ εγωιστικό αυτό που θα σου πω, αλλά είναι πολύ επώδυνο να ξέρεις πως κάποιος που σε έφερε στη ζωή, κάποιος που λατρεύεις, που αγαπάς, δεν θα τον ξαναδείς ποτέ. Κι η μέρα που έρχεται που διαγράφεις το κινητό αυτού του ανθρώπου από το κινητό σου, καταλαβαίνεις ότι τέλειωσε – αυτή η κλήση δεν θα γίνει ποτέ ξανά.
Διαγράφεις τις επαφές ανθρώπων που έχουν φύγει απ’ τη ζωή;
Ναι. Δεν υπάρχει λόγος να κρατιούνται. Τελειώνουν. Μαζί με τους ανθρώπους.
Συγνώμη για το μακάβριο, αλλά εσένα πώς θα ήθελες να σε θυμούνται;
Ως έναν άνθρωπο δίκαιο, χαρούμενο, με χιούμορ, ως έναν άνθρωπο γεμάτο ζωή που οι άλλοι θέλανε να βρίσκονται κοντά του. Νομίζω πως όταν το καταφέρεις αυτό, τότε έχεις καταφέρει πολλά!
Στην ηλικία που είσαι πια, ποιο προηγείται ιεραρχικά, η φιλία ή η Τέχνη σου;
Η φιλία! Χωρίς δεύτερη σκέψη. Μοιραία, όταν ξεκινάς αυτή τη δουλειά, συνυπάρχεις με ανθρώπους που μπορεί να μην μιλάνε την ίδια «γλώσσα» με σένα, που να μην σου αρέσει ο τρόπος που σκέφτονται, ο τρόπος που φέρονται – αλλά, μοιραία, πρέπει να δουλέψεις. Όσο περνάνε τα χρόνια, έχεις μια πολύ μεγάλη πολυτέλεια: Μπορείς να διαλέξεις -θεατρικά, τουλάχιστον, γιατί στην τηλεόραση είναι πολύς ο κόσμος- να είσαι με ανθρώπους που εκτιμάς. Και, κυρίως, να συνυπάρχεις με ανθρώπους που να χαίρεσαι να τους βλέπεις στην παράσταση. Άλλωστε, η φύση της δουλειάς είναι δύσκολη και απαιτητική, για να έχεις κι άλλου είδους προβλήματα να αντιμετωπίσεις σ’ αυτήν. Οπότε, φροντίζω εγκαίρως να είμαι μαζί με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω – αυτό, για μένα, είναι πολύ σημαντικό.
Τι διαφορές βλέπεις στο Νίκο από τότε που ξεκινούσε στο θέατρο, πριν από 30 χρόνια, με τον σημερινό Νίκο;
Είμαι πιο απαιτητικός, δεν έχω ίσως τις αντοχές που είχα τότε, εκδηλώνομαι πιο εύκολα, μιλάω πιο εύκολα. Γιατί, για πολλά χρόνια, υπήρχα «σιωπηλός» και δεν αντιδρούσα στα πράγματα. Που μπορεί να μην συμφωνούσα μ’ αυτά, να μην μου άρεσαν, αλλά θεωρούσα πως είναι κομμάτι της δουλειάς – σκεφτόμουν πως «έτσι πρέπει να γίνονται κάποια πράγματα». Τώρα πια, επειδή σε πολλούς θιάσους είμαι ένας από τους ανθρώπους που ηγείται του σχήματος, προσπαθώ με τον τρόπο μου να τους δείχνω πώς πρέπει να είμαστε σε αυτή τη δουλειά, πώς πρέπει να φερόμαστε, πώς πρέπει να διεκδικούμε τα συμφέροντά μας, και πόσο σημαντικό είναι να φέρεσαι στους ανθρώπους όπως θέλεις να σου φέρονται.
Νομίζεις πως κέρδισες περισσότερα ζώντας στην Αμερική για έξι χρόνια, παρά αν ζούσες εκείνα τα χρόνια στην Ελλάδα;
Δεν ξέρω, για να σου πω την αλήθεια. Αλλά ξέρω πως γύρισα αλλιώτικος απ’ όσο έφυγα. Ξέρω πως εκεί ζορίστηκα πολύ, πως παιδεύτηκα πολύ, πως απορρίφθηκα πολύ. Χάρηκα πολύ, από την άλλη, όταν κέρδισα κάποια πράγματα ανάμεσα σε χιλιάδες συνυποψηφίους μου. Ξέρεις, είναι μεγάλο το «σχολείο» της Αμερικής – σε αλλάζει, ίσως σε σκληραίνει, σε ζορίζει, και σίγουρα βλέπεις τα πράγματα αλλιώτικα απ’ ότι όταν έφυγες.
Θα μπορούσες να το ξανακάνεις – αυτή τη φορά, μαζί με την οικογένειά σου;
Στην ηλικία που είμαι, όχι. Δεν είμαι για να παίρνω τέτοια ρίσκα πια, δεν θα το ‘θελα. Τότε η προτεραιότητά μου ήταν η καριέρα μου, αλλά υπάρχουν πράγματα πολύ πιο σημαντικά πια: Η οικογένειά μου και η ασφάλειά μου. Γιατί, η Αμερική, έτσι όπως είναι σήμερα, εμένα δεν με εκφράζει – δεν είναι η Αμερική που ξέρω εγώ, που αγαπώ και εκείνη στην οποία θέλω να βρίσκομαι. Δεν ξέρω καν πότε θα ξαναπάω ως τουρίστας εκεί, δηλαδή. Ενώ η ζωή μου πια στην Ελλάδα είναι τακτοποιημένη, είναι οργανωμένη και -κυρίως- δεν είμαι πια μόνος – που είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς θα ήταν η ζωή σου αν, τελικά, σπούδαζες Ιατρική, όπως ήθελε ο πατέρας σου;
Μπορεί να ήμουν ένας καλός επιστήμονας αλλά, ως άνθρωπος, δεν νομίζω να ήμουν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Γιατί θα έκανα μία δουλειά «για να κάνω τη δουλειά». Ενώ τώρα, αυτό που αγαπούσα, αυτό που είχα ως χόμπι, το έχω κάνει καθημερινότητα. Κι όταν αυτό συμβαίνει, νομίζω πως είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου!
Κι αν σκεφτεί κάποιος την οικογενειακή σου κατάσταση αλλά και το πού βρίσκεσαι στη δουλειά σου, η λέξη «ευτυχισμένος» μπορεί να ειπωθεί και για σένα πια, νομίζω…
Όχι πως δεν υπάρχουν προβλήματα, αγωνίες, άγχη, αλλά όλα αυτά γίνονται γύρω από μια σφαίρα πραγμάτων που οργανώθηκαν έτσι όπως θα ‘θελα κι έτσι όπως τα ονειρευόμουν. Τα πράγματα είναι ήρεμα και ήσυχα. Και νιώθω ικανοποιημένος!
Νομίζεις πως, λόγω Netflix και διεθνώς πλατφόρμων, είναι εφικτή σήμερα για έναν Έλληνα η διεθνής καριέρα; Και μιλάω με έναν άνθρωπο που είχε κάποτε γείτονές του, την Uma Thurman και τον Ethan Hawke…
Πλέον είναι πολύ πιο εύκολα τα πράγματα, σε σχέση με το 1999 που εγώ μετακόμισα στην Αμερική. Τότε δεν ήξεραν καθόλου πώς να σε χρησιμοποιήσουν εκεί, κι αν δεν είχες μια μεγάλη «βιομηχανία» για να σε στηρίξει, όπως η Ισπανική για παράδειγμα, τα πράγματα ήταν περιορισμένα. Το να πει κάποιος εκεί «παρατάω τα πάντα και κάθομαι και ασχολούμαι για ένα εξάμηνο, για να δούμε τι θα κάνουμε με τον Νίκο Ψαρρά» δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Τώρα, όμως, μετά την επιτυχία που είχε το «La casa de papel», όλα άλλαξαν – οι πρωταγωνιστές του, που ξεκίνησαν κάνοντας αρχικά μία μέτρια επιτυχία στην χώρα τους, πλέον με το που πήρε τη σειρά το Netflix, είναι διεθνείς σταρς! Αυτό, άνοιξε πολλούς δρόμους πια, κι όλα είναι πιθανά.
Ο γιος σου, τι σου λέει όταν σε βλέπει στην τηλεόραση; Νοουμένου ότι μεγάλωσε με έναν μπαμπά που πάντα τον παρακολουθούσε και μέσα από την μικρή οθόνη…
Η γυναίκα μου, η Έλενα Καρακούλη, εκτός από φιλόλογος-σκηνοθέτης, έχει γράψει 10 διηγήματα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, με τίτλο «Δέκα τρόποι να εκτεθείς». Η δεύτερη ιστορία από αυτά, λοιπόν, λέγεται «η κόρη του ηθοποιού». Εγώ δεν έχω κόρη, έχω γιο, αλλά μέσα από ένα 10χρονο κορίτσι, βλέπεις πάρα πολλά από το πώς αντιμετωπίζουν τα παιδιά αυτό το, κατά τα άλλα, φωτεινό επάγγελμα – πως είναι, για παράδειγμα, να βλέπουν τον μπαμπά τους να έχει πάθει ρήξη τυμπάνου στην πρόβα, να είναι με μελανιές συνέχεια από φυσικοθεραπείες ή με μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια απ’ την αυπνία. Νομίζω όπως αυτό το κεφάλαιο δίνει πολλές απαντήσεις από το πώς αντιμετωπίζει ο γιος μου και εμένα, όλα αυτά τα χρόνια.
Κάτι τελευταίο, πώς φροντίζεις αυτή τη φωνή που έχεις, η οποία είναι πολύ χαρακτηριστική πια -μέρος της καθημερινότητάς μας-, είτε αφηγούμενος βιβλία, είτε και μέσα από διαφημίσεις;
Η φωνή, όπως και το σώμα μας, θέλουν άσκηση. Κι η φωνή, σ’ έναν ηθοποιό, είναι το βασικό του εργαλείο. Από την άλλη, η χροιά της φωνής, είναι κάτι που είτε έχεις είτε δεν έχεις. Κάποτε, στο Εθνικό Θέατρο, είχα μία δασκάλα στο θεατρικό τραγούδι, η οποία καταγόταν μάλιστα απόν την Κύπρο, την Έλλη Χαβά-Βάγια, η οποία, μαζί με τον σύζυγό της τον Δημήτρη τον Βάγια, φρόντιζαν, πρώτον, να μην ακουγόμαστε «Θεσσαλονικείς», αλλά, κυρίως, πώς θα δυναμώσουμε το διάφραγμά μας, ώστε να μην φθαρεί ποτέ αυτή η φωνή και να είναι πάντα προστατευμένη. Κι αυτό, μάλλον, λειτουργεί ακόμη.
Info:
Τα τελευταία δύο επεισόδια του Α’ κύκλου της αισθηματικής σειράς μυστηρίου «Διάφανη Αγάπη», που προβάλλεται κάθε Σάββατο και Κυριακή βράδυ από τον Alpha Κύπρου, θα μεταδοθούν απόψε στις 23:00. Από την επόμενη βδομάδα θα ξεκινήσει να προβάλλεται ο Β’ κύκλος της σειράς. Εκτός από τον Νίκο Ψαρρά, πρωταγωνιστούν σε αυτήν οι: Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Χαρά Μάτα Γιαννάτου, Μέγκι Σούλι, Μιχάλης Σαράντης, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Μιχάλης Οικονόμου κ.α.
