Όταν συναντηθήκαμε, το 2011, με τον επί σαράντα (τότε) χρόνια «θρυλικό» δημοσιογράφο, Κώστα Χαρδαβέλλα για μία συνέντευξη για το περιοδικό «People» -της «ΙΜΑΚΟ», του Πέτρου Κωστόπουλου- και συνομιλώντας στο σαλόνι του σπιτιού του, στο Παλαιό Φάληρο, με την εκπληκτική ανεμπόδιστη θέα στη θάλασσα -ίσως από τις ωραιότερες της Αθήνας-, για τα προβλήματα του Alter (εκείνης της περιόδου), θα ήταν η πρώτη φορά που θα αποφάσιζε να μιλήσει «ανοιχτά» για τον καρκίνο από τον οποίο είχε διαγνωστεί (θεωρώντας πως είχε πλέον θεραπευτεί από αυτόν) αφού, μέχρι τότε, το πρόβλημα υγείας του κυκλοφορούσε ως «κοινό μυστικό», αν και ποτέ ως δημόσια δήλωση – ο ίδιος πίστευε πως ήταν τόσα πολλά τα προβλήματα του κόσμου, που το δικό του ήταν «κόκκος στην άμμο». Τελικά, αφέθηκε να αφηγηθεί όσα θα του έδιναν ταυτόχρονα και περίσσιο θάρρος για τη ζωή, μετέπειτα. Πέντε χρόνια μετά, θα κυκλοφορούσε και το βιβλίο του «Το ζεϊμπέκικο του νικητή» (Εκδόσεις Πατάκης), περιγράφοντας πια όλα όσα μέχρι τότε είχε βιώσει σε εκείνη την σκληρή περίοδο της ζωής του… Μία μέρα πριν από την κηδεία του κορυφαίου δημοσιογράφου, η οποία θα πραγματοποιηθεί αύριο Παρασκευή 20/12, στις 13:30, στην Παναγίτσα Παλαιού Φαλήρου, το LIKE του αποτίει φόρο τιμής με λόγια δικά του από εκείνη την πρώτη του συνέντευξη για το πρόβλημα της υγείας του, με την οποία πίστευε ενδόμυχα πως θα μπορούσε να «σώσει» κι άλλους ανθρώπους, πείθοντάς τους -τουλάχιστον- να σταματήσουν το κάπνισμα…
-Νομίζετε πως αργήσατε να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα υγείας από το οποίο -είναι γνωστό πια- διαγνωστήκατε πριν από λίγο καιρό;
-Το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισα ήταν ένα καθαρά δικό μου φταίξιμο. Εγκλημάτησα σε βάρος του εαυτού μου, αφού προερχόταν από το κάπνισμα. Κάπνιζα από 15 χρόνων – σχεδόν μισό αιώνα. Σκεφτείτε μόνο ότι, όταν έκανα εκπομπή, μέσα στο τρίωρο της εκπομπής, κάπνιζα ένα πακέτο τσιγάρα κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων και των βίντεο!
-Έχετε αναθεωρήσει πια κάποια πράγματα από τη ζωή σας;
-Πολλά! Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις κάτι τέτοιο, γίνεσαι πιο επιεικής με τους ανθρώπους και ανεβαίνεις πιο πάνω από τα ανθρώπινα και τα καθημερινά, από αυτές τις μιζέριες που μας απασχολούν του στυλ «ο τάδε δεν μου μίλησε καλά» ή «ο τάδε είπε πίσω από την πλάτη μου αυτό». Είδα ότι όλα αυτά είναι τόσο ανόητα και τόσο πολύ ασήμαντα.
-Φοβηθήκατε εκείνη την περίοδο;
-Ποτέ! Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να είσαι πολύ γενναίος -οποιαδήποτε αρρώστια κι αν είναι- και να βάζεις απέναντί σου την αρρώστια σαν έναν αντίπαλο που να θέλεις να τον κερδίσεις. Μέσα μας έχουμε απίστευτες ψυχικές δυνάμεις που δεν τις ξέρουμε, που έρχονται στην επιφάνεια σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, αρκεί να τις προκαλέσει ο εγκέφαλός σου και να υπάρχει συνεργασία εγκεφάλου και ψυχής. Ο δικός μου εγκέφαλος λειτούργησε: Είπα ότι πρέπει να αντιμετωπίσω μία κατάσταση με πολλή ψυχική δύναμη, με την αίσθηση του ότι θα νικήσω – να μην με πάρει από κάτω, να μην εγκαταλειφθώ, να μην κρεμάσω τα χέρια. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα απολύτως, είμαι πολύ καλύτερα ακόμη και πριν από το πρόβλημα. Είμαι πιο δυνατός.
- Διαβάστε επίσης: Ο Κούλλης Νικολάου στο LIKE: «Δεν κερδίσαμε χρήματα από την “Famagusta”! Το αντίθετο συνέβη!»
-Ποιο είναι το δυσκολότερο στάδιο; Το αρχικό της πληροφόρησης; Ή οι χημειοθεραπείες;
-Όλα αυτά. Γιατί τη μέρα που το μαθαίνεις αρχίζουν τα ερωτήματα: Πόσο θα ζήσω; Τι θα απογίνει η οικογένειά μου; Πόσο θα αντέξω; Θα πονέσω; Και μετά έρχεται η διαδικασία των χημειοθεραπειών και των ακτινοβολιών που διαλύουν τον ασθενή. Το αίμα γίνεται νερό, χάνεις βάρος… Δεν είχα γεύση, ζαλιζόμουν συνεχώς. Κατέρρεα μέρα με τη μέρα. Κι αυτό που μένει τότε, είναι η ψυχή – να είναι όρθια και δυνατή {…} Δυστυχώς, σχεδόν κάθε ελληνική οικογένεια γνωρίζει από κοντά μια περίπτωση ασθενούς με καρκίνο. Είναι πια συχνός σαν γρίπη, σαν συνάχι. Το θέμα είναι να μπορέσουμε να τον «πολεμήσουμε». Κι εκεί χρειάζεται κουράγιο. Οι γιατροί μού είπαν ότι το μισό της σωτηρίας μου οφείλεται στην ψυχή μου. Δεν ξέρω αν είναι εύκολο, λοιπόν, αλλά ξέρω ότι είναι απαραίτητο.
Φωτογραφίες-πορτρέτα: Πάνος Γιαννακόπουλος
