Το πρωί της Τετάρτης, 4 Νοεμβρίου, ανακοινώθηκε ο τραγουδιστής που θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision 2027, ο οποίος θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Μάιο στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας. Πρόκειται για τον Γιώργο Περρή, ο οποίος διαγράφει μακρά πορεία στον χώρο του τραγουδιού, έχοντας στο ενεργητικό του σημαντικές συνεργασίες με διεθνείς καλλιτέχνες.
Υπενθυμίζεται ότι ο πρώτος ημιτελικός της Eurovision 2027 έχει οριστεί για την Τρίτη 11 Μαΐου, ο δεύτερος για την Πέμπτη 13 Μαΐου, ενώ ο μεγάλος τελικός θα διεξαχθεί το Σάββατο 15 Μαΐου 2027.
Ποιος είναι ο Γιώργος Περρής, ο εκπρόσωπος της Κύπρου στη Eurovision 2026
Ο Γιώργος Περρής, ο οποίος εκπροσωπεί την Κύπρο στον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision 2026, είναι Έλληνας τραγουδιστής με διεθνή καριέρα και συνεργασίες με σημαντικούς δημιουργούς και ερμηνευτές της ελληνικής και ξένης μουσικής σκηνής.
Γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1983 στην Αθήνα, από Έλληνα πατέρα και Ελληνογαλλίδα μητέρα, τη συγγραφέα Ζοέλ Λοπινό-Μαστραντώνη. Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου σε ηλικία τεσσάρων ετών, ενώ στα 18 του τον ανακάλυψε ο Μίμης Πλέσσας, ο οποίος τον πήρε μαζί του σε περιοδεία στην Ελλάδα και την Κύπρο. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Γιάννη Σπανό, την Ελένη Βιτάλη και την Ελένη Δήμου.
Το 2005 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, «Καινούργια μου μέρα», από την EMI, με συνθέσεις του Στέφανου Κορκολή και τραγούδι που έγραψε ειδικά για εκείνον ο Μίμης Πλέσσας. Το 2008 ακολούθησε το άλμπουμ «Παίρνω ανάσα», ενώ την ίδια χρονιά συνεργάστηκε επί σκηνής με διεθνείς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων η Λάρα Φαμπιάν και ο Λούτσιο Ντάλα.
Η καριέρα του επεκτάθηκε σύντομα στο εξωτερικό, με εμφανίσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις. Το 2009 συμμετείχε στην ευρωπαϊκή περιοδεία της Λάρα Φαμπιάν, ενώ συνεργάστηκε επανειλημμένα με τον Μάριο Φραγκούλη, εμφανιζόμενος μεταξύ άλλων στο Jazz at Lincoln Center της Νέας Υόρκης και με την Boston Pops Orchestra.
- Διαβάστε ακόμη: Αυτός είναι ο εκπρόσωπος της Κύπρου στην Eurovision
Το 2012 κυκλοφόρησε στον Καναδά τον πρώτο του γαλλόφωνο δίσκο, «Un souhait», στον οποίο περιλαμβάνεται ντουέτο με τη Λάρα Φαμπιάν. Ακολούθησε περιοδεία σε μεγάλες καναδικές πόλεις, ενισχύοντας τη διεθνή του παρουσία.
Με ρεπερτόριο που εκτείνεται στην ελληνική και γαλλόφωνη μουσική και εμπειρία από εμφανίσεις με συμφωνικές ορχήστρες, ο Γιώργος Περρής διαθέτει μια πολυετή καλλιτεχνική διαδρομή πέρα από τα ελληνικά σύνορα.
Οι συνεργασία του Γιώργου Περρή με Μίμη Πλέσσα, Lara Fabian και Μάριο Φραγκούλη
Ο Γιώργος Περρής, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στη δημοσιογράφο Νταϊάννα Αζά και στον «Φιλελεύθερο», είχε μιλήσει για το ξεκίνημα της καριέρας του στο πλευρό του Μίμη Πλέσσα, τη συνεργασία του με τη Lara Fabian και τη στιγμή που τραγούδησε στο πλευρό του βραβευμένου με Όσκαρ Michel Legrand.
Σε ποια ηλικία κατάλαβες ότι η μουσική ήταν το κάλεσμά σου;
Τεσσάρων χρονών πήγα και είπα στη μαμά μου ότι «εγώ μια μέρα θα γίνω τραγουδιστής». «Αν θα γίνεις τραγουδιστής, πρέπει να γίνει καλός τραγουδιστής και ένας καλός τραγουδιστής πρέπει να ξέρει μουσική», ήταν η συμβουλή της. Έτσι, με πήγε την επόμενη μέρα στο ωδείο και ξεκίνησα τα μαθήματα πιάνου. Ήταν το μοναδικό μου όνειρο, αυτό που ήθελα από παιδί, δεν ονειρεύτηκα ποτέ, τίποτα άλλο και τίποτα περισσότερο και είμαι τόσο ευγνώμων που η ζωή μού τα έφερε έτσι.
Ήταν απλή υπόθεση να κρατήσεις τον πήχη στην πορεία σου τόσο ψηλά;
Δεν ήταν εύκολο, ακριβώς επειδή το ήθελα τόσο πολύ και απώτερός μου στόχος ήταν να τραγουδώ μέχρι τα γεράματά μου. Είχα γνωρίσει, θυμάμαι, τον σύζυγό και manager της Celine Dion, ο οποίος μου είχε πει κάτι που μου κόλλησε στο μυαλό. «Θα παίρνεις την κάθε απόφαση που αφορά στην καριέρα σου, σκεπτόμενος ότι έχεις 10 εκατομμύρια ευρώ στο λογαριασμό σου». Μια συμβουλή που ακολουθώ πιστά. Δεν θαμπώθηκα από τα χρήματα, δεν έπεσα σε παγίδες και δεν το είδα ποτέ ως προτεραιότητα στη δουλειά μου. Γι’ αυτό και δεν πήγα σε κέντρα και δεν τραγούδησα σε μαγαζιά. Και υπήρχε περίοδος που δεν έπαιρνα πίσω ούτε το ένα δέκατο από αυτά που είχα σπείρει, δεν υπήρχαν οι απολαβές και αυτό ήταν πιο απογοητευτικό από οτιδήποτε άλλο. Αλλά τώρα, όσο περνούν τα χρόνια, ακόμα και αυτό το δέχομαι. Ξέρω ότι η ζωή έχει τον τρόπο να σου τα φέρει όπως πρέπει κι εγώ δεν έχω παράπονο. Μου έφερε μεγάλες συνεργασίες, δίσκους και πάρα πολλά ταξίδια σε όλο τον κόσμο.
Η καριέρα σου στη μουσική, στην ουσία, ξεκινά όταν σε ανακαλύπτει ο Μίμης Πλέσσας. Τι έχεις διδαχθεί στο πλευρό του;
Καταρχάς, έμαθα πόσο σημαντικό είναι να δουλεύεις στην αγκαλιά μιας οικογένειας. Ο Μίμης Πλέσσας και όλοι οι συνεργάτες του τότε, που δεν είχα ακόμη κλείσει τα 18, με αγκάλιασαν σαν δικό τους παιδί και με φρόντισαν. Μου έμαθαν τι θα πει να είσαι τραγουδιστής και πώς πρέπει να φέρεσαι, γιατί δεν ήξερα τίποτα, ούτε πώς πιάνουν το μικρόφωνο. Αυτό το ακολουθώ μέχρι και σήμερα με τους δικούς μου συνεργάτες, με τους οποίους είμαστε μια δεμένη οικογένεια. Ο ένας στηρίζει τον άλλον, υπάρχει τρομερός σεβασμός, ειλικρίνεια και θάρρος στο να μπορεί ο καθένας να είναι αυτός που είναι. Και αυτά, πρωτίστως, τα διδάχθηκα από τον κύριο Μίμη.
Ποιες από τις συνεργασίες που ακολούθησαν έχουν χαραχτεί στη μνήμη σου;
Η απάντηση μου είναι κλισέ, αλλά πέρα για πέρα αληθινή. Από κάθε μου συνεργασία έμαθα κάτι. Δεν υπάρχει περίπτωση να σταθώ στο πλάι σε κάποιον άνθρωπο και να μην προσπαθήσω να πάρω από αυτόν όσα περισσότερα μπορώ. Υπάρχουν βέβαια κάποιες που είναι για εμένα πιο σημαντικές, όπως αυτή με τον Μάριο Φραγκούλη, ο οποίος στο ξεκίνημά μου με βοήθησε πολύ και μου επέτρεψε να βρω τον εαυτό μου. Λίγο αργότερα, η Lara Fabian, που από ίνδαλμά μου έγινε αδελφική μου φίλη και που χάρη σε αυτήν είδα πως ακόμα και κάποια απίθανα όνειρα, μπορούν να πραγματοποιηθούν. Και πιο πρόσφατα με τον Michel Legrand, τον πιο σπουδαίο εν ζωή κινηματογραφικό συνθέτη στον πλανήτη, που έχει κερδίσει τέσσερα Όσκαρ και έχει προταθεί για άλλα 12 ή 13. Το ότι ο άνθρωπος αυτός επέλεξε να με έχει μαζί του, ως ισάξιό του, στις συναυλίες και να μπει το όνομά του δίπλα στο δικό μου ήταν τεράστια τιμή και κάτι που θα το κουβαλώ για πάντα μαζί μου.
Πώς ξεκίνησε η διαδρομή σου στο εξωτερικό;
Δειλά-δειλά, βήμα-βήμα, το ένα έφερε το άλλο. Καταρχάς όταν η Lara Fabian μου ζήτησε να ανοίξω τις συναυλίες της στην ευρωπαϊκή της περιοδεία και τότε κάναμε 50-60 συναυλίες. Αυτό οδήγησε στην πρόταση για τον πρώτο μου γαλλικό δίσκο, που κυκλοφόρησε το 2012 στον Καναδά, ο οποίος μου έφερε μια πρόταση από την Αμερική και το πρώτο μου διεθνές συμβόλαιο με τη Universal που με ταξίδεψε σε πάρα πολλά μέρη του κόσμου. Μπορεί να ακούγονται λίγο ονειρικά όλα αυτά, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι τόσο glamorous, έχει πολλές στεναχώριες και πολλές θυσίες. Χάνεις πολύτιμες στιγμές από τις ζωές των ανθρώπων που αγαπάς, δεν μπορείς να είσαι δίπλα τους γιατί το καθήκον σε θέλει κάπου αλλού, κάπου μακριά. Είσαι συνεχώς με μια βαλίτσα.
Κατάφερες, παρόλα αυτά, να δημιουργήσεις ισχυρούς δεσμούς μέσα στα χρόνια;
Αλίμονο, αλλιώς θα ήμουν ρομπότ. Είμαι τυχερός που κρατάω φιλίες από τα παιδικά μου χρόνια, με ανθρώπους που με αγαπάνε ακριβώς για αυτό που είμαι, αποδέχονται τόσο εμένα όσο και τον τρόπο ζωής μου. Όταν βρισκόμαστε, ακόμα και μερικές φορές το χρόνο, είναι τόσο ζεστό και τόσο δυνατό αυτό που ζούμε, που είναι σαν να ήμασταν κάθε μέρα μαζί. Μέσα στα χρόνια, όμως, έχω δημιουργήσει και κάποιες υπέροχες φιλίες που αντέχουν στο χρόνο. Έτσι, όποτε γυρνάω στο σπίτι, είτε στην Ελλάδα είτε στην Αμερική, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι μεγάλα τραπέζια με όλους μου τους φίλους.
Πώς αποτυπώνεται ο συνδυασμός της γαλλικής και της ελληνικής κουλτούρας στη μουσική σου;
Πέρα από το ότι αποτυπώνεται στη μουσική μου, αποτυπώνεται και σε εμένα τον ίδιο. Υπάρχει μια διχοτομία στον τρόπο που μεγάλωσα. Από το πρωί μέχρι το μεσημέρι ήταν όλα ελληνικά, πήγαινα σε ελληνικό σχολείο, έκανα ελληνικά μαθήματα και είχα Έλληνες φίλους και με το που γυρνούσα σπίτι, ήταν όλα στα γαλλικά. Ακούγαμε γαλλική μουσική, τρώγαμε γαλλικό φαγητό, μιλούσαμε στα γαλλικά. Αυτό μπορεί φαινομενικά να σε κάνει έναν άνθρωπο χωρίς ρίζες, η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Σε κάνει να έχεις μεγαλύτερο πλούτο, γιατί έχεις την τύχη να επιλέξεις στοιχεία από δύο πολιτισμούς και να τους κάνεις δικούς σου. Βέβαια, πάντα, όταν ήμουν στην Γαλλία με θεωρούσαν Έλληνα και όταν ήμουν στην Ελλάδα, Γάλλο. Είναι η μόνιμη κατάρα.
