Ο Προκόπης Αγαθοκλέους παραχώρησε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο περιοδικό DownTown και στον δημοσιογράφο Γιάννη Χατζηγεωργίου. Μεταξύ άλλων ο γνωστός ηθοποιός ρωτήθηκε για το τέλος του γάμου τη Μαρίνα Μανδρή.
Γιατί επιλέγεις την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια, ως βάση για την επαγγελματική σου καριέρα;
Μου δίνεις την ευκαιρία να πω ότι τα πράγματα αυτή τη στιγμή στην Κύπρο δεν είναι καθόλου καλά σε ό,τι αφορά στο καλλιτεχνικό κομμάτι, που αποτελεί και μέσο επιβίωσης για πολλούς συναδέλφους μου. Σκέψου πως αυτή τη στιγμή, στο νησί μας, παράγονται μόνο δύο τηλεοπτικές σειρές· μία στο κρατικό κανάλι και άλλη μία σε ιδιωτικό, και οι δύο με πολύ χαμηλά budget. Γι’ αυτό και παρατηρώ, με λύπη μου, πως οι περισσότεροι εκ των αξιόλογων συναδέλφων μου, κάνουν δύο και τρεις δουλειές, προκειμένου να επιβιώσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Κάποιοι άλλοι έχουν ήδη αλλάξει δουλειά. Από την άλλη, στο θέατρο, εμφανίζονται κάθε χρόνο κουτσουρεμένες οι επιχορηγήσεις, οι ομάδες που επιχορηγούνται περνούν μέσα από πάμπολλες και χρονοβόρες διαδικασίες, ενώ το επάγγελμά μας παραμένει ανοχύρωτο. Άρα, η ουσιαστική απάντηση στο ερώτημά σου «Γιατί εργάζομαι στην Αθήνα και γιατί επιμένω να δραστηριοποιούμαι και να δημιουργώ εκτός της Κύπρου μας», είναι πρώτα και κύρια γιατί θέλω να προσφέρω τη ζωή που ονειρεύομαι -καθώς και να προσφέρω τα απαραίτητα- στα παιδιά μου, κάτω από αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε τι σημαίνει η Αθήνα θεατρικά και πως πρόκειται για μια πολιτιστική «μητρόπολη» της Ευρώπης και όχι μόνο. Αν ρωτήσεις 20 Ελληνόφωνες ηθοποιούς σε ποια από τις δύο χώρες αισθάνονται πιο δημιουργικοί καλλιτεχνικά, και οι 20 θα απαντήσουν «Στην Αθήνα». Αυτό δεν σημαίνει ότι αποστρέφομαι τον τόπο μου και τους ανθρώπους του, αντίθετα, τον τόπο μου τον αγαπώ και θα ήθελα να προσφέρω σε αυτόν. Η προσφορά, όμως, αυτή πρέπει και οφείλει να είναι αμοιβαία.
Πρακτικά, όμως, το να ζεις σε μία ξένη χώρα, δεν σε φέρνει σε απόσταση από τα παιδιά σου;
Ποιος πατέρας ή ποια μητέρα μπαίνουν πλέον στο σπίτι τους πριν τις οκτώ το βράδυ, όταν πια τα παιδιά τους είναι ήδη κουρασμένα και έτοιμα να κοιμηθούν; Φροντίζω, βέβαια, σχεδόν κάθε βδομάδα, στα κενά μου, να βρίσκομαι στην Κύπρο και να περνώ ποιοτικό και αρκετό χρόνο μαζί τους – είμαι συνεχώς με μία βαλίτσα στο χέρι, αν θες· κάτι που δεν με ταλαιπωρεί καθόλου, όταν σκέφτομαι πως αυτό το κάνω, για να δω τα παιδιά μου. Κι αν το σκεφτείς, ίσως να περνώ και ποιοτικότερο χρόνο με τα παιδιά μου, από ό,τι ένας πατέρας που τα βλέπει για λίγα λεπτά, κάθε βράδυ, λίγο πριν πέσουν για ύπνο. Τι μεγάλη ευλογία, λοιπόν, τώρα που, με αφορμή την εξαιρετική αυτή παράσταση της Ελένης Ράντου -τι μεγάλη τιμή να συνεργάζομαι πρώτη φορά με μία τέτοια καλλιτέχνη!- με το έργο «Κατάδικός μου», θα βρίσκομαι συνεχώς στην Κύπρο για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.
Από την άλλη, αυτή η απόσταση δεν είναι και η κύρια αιτία που μπορεί να απομακρύνει και ένα ζευγάρι, το οποίο στο παρελθόν υπήρξε ερωτευμένο; Για να σ’ το θέσω ευθέως: Κάτι που ίσως να συνέβη μεταξύ εσένα και της πρώην -πια- συζύγου σου;
Όχι, δεν είναι η απόσταση. Αν και δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο, είναι γνωστό πια πως με τη Μαρίνα έχουμε χωρίσει. Νιώθω, όμως, ότι αυτό που καταφέραμε με τη Μαρίνα μετά τον χωρισμό μας, ενδεχομένως να είναι σπουδαιότερο από αυτό που είχαμε όσο ήμασταν μαζί ως ζευγάρι. Γιατί έχουμε καταφέρει να υπάρχουμε ως οικογένεια, για το καλύτερο δυνατό των παιδιών μας. Άρα, από τη στιγμή που νιώθω ότι τα παιδιά μου βρίσκονται στο σπίτι μαζί με τη μητέρα τους που υπεραγαπούν, με την οποία, εγώ κι εκείνη, έχουμε «χτίσει» μεταξύ μας μια σχέση απόλυτου σεβασμού και βαθιάς αγάπης, τότε νιώθω ότι η οικογένειά μου βρίσκεται σε πάρα πολύ καλό σημείο, όσον αφορά στο επίπεδο των αντίληψης των πραγμάτων και πώς αυτά μπορεί να έρχονται καμιά φορά στη ζωή. Πολλές φορές, άλλωστε, επειδή η ζωή μας τα φέρνει με τρόπο που δεν τα είχαμε υπολογίσει, πρέπει να βρίσκουμε τον τρόπο να βρισκόμαστε πάνω από αυτά, μακριά από εγωισμούς και μακριά από οτιδήποτε άλλο μπορεί να μας καταστρέφει.
Σήμερα, πάντως, η αρχισυντάκτριά μου, μου έλεγε πως, αν και συνήθως δεν στενοχωριέται για χωρισμούς αναγνωρίσιμων προσώπων, ειδικά για εσένα και τη Μαρίνα, λυπήθηκε ιδιαίτερα, γιατί ήσασταν ένα πιο τα πιο όμορφα και αγαπημένα ζευγάρια… Υποθέτω πως αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούς…
Τη γνωρίζω και προσωπικά την Τάνια και ξέρω πως αυτό που λέει είναι αυθεντικό – και, ναι, μου το λένε κι άλλοι αυτό, αλλά… Αγαπημένε μου Γιάννη, τις προσωπικές μας αποφάσεις δεν πρέπει να τις παίρνουμε με βάση τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων. Τις προσωπικές μας αποφάσεις και ό,τι μας ορίζει και μας καθορίζει ως ανθρώπους, πρέπει να τις παίρνουμε μόνο σε συνάρτηση με τα συναισθήματα και τα αισθήματα των ανθρώπων που τους αφορούν οι όποιες αποφάσεις, όχι με βάση του «Τι θα πει ο κόσμος». Αυτό πιστεύω και εγώ, αλλά και η Μαρίνα.
Στην αρχή μού είχες μιλήσει για «προσωπικές αποτυχίες». Ένας χωρισμός δεν είναι προσωπική αποτυχία, Προκόπη;
Όχι. Δεν είναι καν αποτυχία. Είναι μια εξέλιξη. Εννοείται πως δεν παντρεύεται κάποιος, για να χωρίσει. Αλλά, αποτυχία για μένα είναι άλλα πράγματα, όπως η αποξένωση από τον εαυτό μας και από τους ανθρώπους, όπως είναι οι πόλεμοι που ταλανίζουν πια την ανθρωπότητα και η δυστυχία του κόσμου – όχι, δεν είναι αποτυχία ένας χωρισμός. Ο άνθρωπος είναι γεμάτος λάθη και μόνο όταν αποδεχτούμε τη φύση μας και τα λάθη μας, μπορούμε να εξελιχθούμε, να πάμε παρακάτω.
Είσαι ευτυχισμένος με τις νέες συνθήκες της προσωπικής σου ζωής;
Είμαι συνειδητοποιημένος και πολύ αισιόδοξος.
