Ο Σάββας Κωνσταντίνου και ο παππούς του, Μιχάλης Κυριάκου, παραχώρησαν κοινή συνέντευξη στον δημοσιογράφο Ανδρέα Κάτσιη για τις ανάγκες του περιοδικού DownTown. Παππούς και εγγονός μίλησαν για την όμορφη σχέση τους και μοιράστηκαν στιγμές από το κοινό τους ταξίδι στη ζωή, από τις δυσκολίες που βίωσαν μέχρι το φως που χαρίζουν σήμερα μέσα από τα βίντεο που δημοσιεύουν στην πλατφόρμα TikTok. Μεταξύ άλλων, ο νεαρός δημιουργός περιεχομένου μίλησε για τον χωρισμό των γονιών του, όταν ήταν περίπου έξι ετών, και το πώς αυτό διαμόρφωσε τη σχέση του με τον παππού του.
Ακολουθεί σχετικό απόσπασμα:
Η σχέση μεταξύ σας ήταν από πάντα αυτή που βλέπουμε σήμερα ή αρχίσατε να έρχεστε πιο κοντά τα τελευταία χρόνια;
Μιχάλης: Για πολλά χρόνια ο Σάββας ήταν ο μικρός μας εγγονός και ο γείτονας. Παρότι όλη η οικογένεια μένουμε στην ίδια περιοχή, ο Σάββας μένει στο σπίτι από πάνω μας και λόγω και της κατάστασης τότε, ήταν συνέχεια μαζί μας. Από μωρό, μέχρι σήμερα που έχει μεγαλώσει.
Αν δεν γίνομαι αδιάκριτος, σε ποια κατάσταση αναφέρεστε;
Σάββας: Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν ακόμη πολύ μικρός, νομίζω γύρω στα πέντε ή έξι, οπότε μεγάλωσα ουσιαστικά με τον παππού και τη γιαγιά, γιατί η μαμά μου δούλευε μέχρι αργά. Οπότε, η σχέση μας ήταν από πάντα στενή. Πήγαιναν διακοπές ο παππούς και η γιαγιά, ήξεραν πως θα έπαιρναν μαζί τους ακόμη ένα άτομο. Ό,τι και να έκαναν, εγώ ήμουν μαζί τους, plus one. (γελάνε).
Σήμερα που το βλέπεις από κάποια απόσταση, θεωρείς ότι ο παππούς σου γέμισε το κενό της πατρικής φιγούρας, που δεν υπήρχε στο σπίτι;
Η πατρική φιγούρα, ο πατέρας μου βασικά, δεν υπήρχε πουθενά. Θέλω να πω, δεν είχαμε αυτή τη σχέση που θα μας έπαιρνε τα Σαββατοκύριακα με την αδερφή μου ή που τα καλοκαίρια θα κάναμε μαζί διακοπές. Με τον πατέρα μου, μετά που χώρισαν οι γονείς μου, δεν υπήρχε επαφή. Ο παππούς ήταν πάντα εκεί για όλα. Με περίμενε έξω από το σχολείο για να με πάρει, με πήγαινε στα φροντιστήρια, στα πάρτι. Ήταν ουσιαστικά το στήριγμα της οικογένειας και φυσικά η πατρική φιγούρα που δεν υπήρχε.
Παρόλα αυτά, το κενό του πατέρα υπήρχε; Ή έστω ένα παράπονο που δεν τον είχες στη ζωή σου;
Πολλοί φίλοι και παλαιότερα συμμαθητές μου, παιδιά χωρισμένων γονιών επίσης, θυμάμαι να κάνουν παράπονο για το πόσο τους έλειπε η πατρική φιγούρα και ότι η απουσία του πατέρα από τη ζωή τους είτε στην καθημερινότητα είτε σε γιορτές και γενέθλια, ήταν έντονη. Προσωπικά, ποτέ δεν ένιωσα κάτι τέτοιο ως παιδί ή ακόμη και μεγαλύτερος. Ποτέ δεν ένιωσα ότι κάτι μου λείπει ή ότι στη δική μου οικογένεια κάτι πάει διαφορετικά από τις υπόλοιπες. Γιατί αυτή την εικόνα και όλα τα κενά που υπήρχαν, τα κάλυπτε ο παππούς μου, με έναν τόσο όμορφο και φυσικό τρόπο.
Ξέρεις, θίγεις κάτι πολύ σημαντικό αυτή τη στιγμή, καθώς περιγράφοντας την ιστορία σου, απαντάς με τον καλύτερο τρόπο σε όλους εκείνους που θεωρούν πως οικογένεια είναι μόνο ένα πράγμα, χωρίς να αντιλαμβάνονται πως η ουσία της είναι η αγάπη και η στήριξη και όχι τα άτομα που τη συνθέτουν…
Σάββας: Λίγο πριν ξεκινήσουμε, μιλούσα με τον παππού και σχολιάζαμε το πόσο δεμένη είμαστε όλη η οικογένεια. Με τα ξαδέρφια, τις θείες μου, όλοι μας και σκεφτόμουν πως έτσι θα έπρεπε να είναι όλες οι οικογένειες. Να στηρίζουν ο ένας τον άλλον, χωρίς αστερίσκους. Αυτό θα ήταν το ιδανικό και ξέρω πως δεν το έχουν όλοι και είναι κρίμα. Νιώθω τυχερός που η δική μου κανονικότητα ήταν και παραμένει αυτή.
Κύριε Μιχάλη, αυτή η συνθήκη, το ότι σε μία φάση της ζωής σας που ιδανικά θα έπρεπε να ξεκουραστείτε, χρειάστηκε να μεγαλώσετε από την αρχή ένα μωρό, ήταν δύσκολη;
Ήταν χαρά μου. Κι εμένα και της γυναίκας μου, της μακαρίτισσας της Βασιλικής. Όχι μόνο με τον Σάββα, αλλά με όλα τα εγγόνια μας. Όλους τους έπαιρνα από τα σχολεία και τους φροντίζαμε, όταν χρειαζόταν, απλώς με τον Σάββα επειδή έμενε και μαζί μας, ήταν πιο έντονο. Έτσι μεγάλωσα, και έτσι ήμουν κι εγώ με τα αδέρφια μου, δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό.
