Η ηθοποιός-θρύλος που υπήρξε πάντα πρώτο όνομα και συνδέθηκε με τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές επιτυχίες.
Επιμέλεια Αφροδίτη Γεωργίου
Συμπληρώνεται ένας χρόνος που η αγαπημένη Δώρα Κακουράτου έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας φτωχότερο τον καλλιτεχνικό κόσμο της Κύπρου. Προς τιμήν της σπουδαίας ηθοποιού αλλά κυρίως ανθρώπου, θυμόμαστε τις στιγμές της επαγγελματικής πορείας μιας γυναίκας που έζησε όλη της τη ζωή με αξιοπρέπεια και μια έμφυτη ευγένεια που σπάνια συναντάς.
Ήταν βράδυ, 13 Δεκεμβρίου, όταν η Δώρα Κακουράτου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών, μετά από γενναία μάχη με τον καρκίνο, σκορπώντας τη θλίψη στους οικείους της, αλλά και σε συναδέλφους και κόσμο που την αγκάλιασε μέσα από τις δουλειές της όλα αυτά τα χρόνια.
Όταν η αγαπημένη ηθοποιός μιλούσε για τον θάνατο και πώς ήθελε να τη θυμούνται…
Πώς θα θέλατε να σας θυμούνται; Ως μία πολύ καλή ηθοποιό; «Θα ήθελα να με θυμούνται ως έναν καλό άνθρωπο. Το προτιμώ», ήταν η απάντηση που έδωσε σε συνέντευξη που παραχώρησε πριν από μερικά χρόνια στο περιοδικό «Down Town».
Σε συνεντεύξεις που παραχωρούσε κατά καιρούς στα έντυπα του Ομίλου «Ο Φιλελεύθερος», Down Town, Tv Mania και ΟΜΙΚΡΟΝ κάθε φορά αποκάλυπτε και πιο προσωπικές πτυχές του εαυτού της. Όπως δήλωνε, ήξερε από μικρή ηλικία ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός και μάλιστα στα 22 της κατάφερε να γίνει η πρώτη γυναίκα θιασάρχης.
Η ηθοποιός-θρύλος, που το όνομά της συνδέθηκε με τις μεγαλύτερες θεατρικές και τηλεοπτικές επιτυχίες, βίωσε την απόλυτη καταξίωση και αγαπήθηκε από το κοινό όσο καμιά άλλη στα χρονικά του νησιού.
Η πιο ανατρεπτική φωτογράφηση που είχε κάνει, ήταν αυτή στο περιοδικό Down Town τον Δεκέμβριο του 2017 σε μια εμφάνιση όπως δεν την είχαμε συνηθίσει, αφού άφησε για λίγο στην άκρη τα κλασικά συνολάκια της και φωτογραφήθηκε με δερμάτινο τζάκετ διακοσμημένο με τρουκς και biker μποτάκια.
«Γύρισα στην Κύπρο γιατί λάτρευα τον τόπο μου – εδώ ήθελα να με αγαπήσουν»
Στο περιοδικό Down Town δήλωνε ότι «Υπήρξα η πρώτη γυναίκα θιασάρχης στην Κύπρο και το πρώτο όνομα πάντα, για πολλά χρόνια – από τα 22 μου κιόλας, σε μία εποχή που δεν ήταν καθόλου εύκολο αυτό. Ήμουν, επίσης, η πρώτη γυναίκα ηθοποιός που έκανε αυτόγραφα. Γιατί μου τα ζητούσαν! Αλλά ήταν όλα σαν ήδη δρομολογημένα. Από παιδί ακόμη. Τότε που με ρωτούσαν στο νηπιαγωγείο “τι θέλεις να γίνεις, Δωρούλα, όταν μεγαλώσεις;” κι εγώ απαντούσα “ηθοποιός” με βεβαιότητα. Αρίστευσα στη σχολή μου, στο “Ελληνικό Ωδείο”, στην Αθήνα, είχα προτάσεις από αθηναϊκά θέατρα -ακόμη και από τον ΟΘΑΚ, αν και επέλεξα στη συνέχεια να μην κάνω ποτέ αίτηση για να προσληφθώ στον ΘΟΚ- γύρισα, όμως, στην Κύπρο γιατί λάτρευα τον τόπο μου – εδώ ήθελα να με αγαπήσουν και να με μάθει ο κόσμος. Μάλιστα, όταν έμαθαν οι καθηγητές μου στη σχολή πως είμαι πλέον στην επιθεώρηση ξαφνιάστηκαν – με προόριζαν για αρχαίο δράμα, λόγω φωνής ίσως, λόγω φιζίκ».
Κοσμοσυρροή από όλη την Κύπρο στις παραστάσεις της! Τόση που χρειαζόταν… αστυνομία!
«Το θέατρο μού έδωσε πολύ μεγάλες χαρές – και, ευτυχώς, είχα υποστήριξη από την οικογένειά μου σ’ αυτό. “Δώρα”, μου έλεγαν, “αυτό που θες, αυτό να κάνεις!”. Το θέατρο βέβαια, μου στέρησε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, κάποιες γιορτές, την οικογένεια – αλλά ήμουν τόσο αφοσιωμένη σ’ αυτό, που τίποτα δεν έκανα χωρίς χαρά, χωρίς απόλυτο δόσιμο. Ήταν, μάλλον, έξω από τα όνειρά μου η δημιουργία οικογένειας, η απόκτηση ενός παιδιού – γιατί, αν το ‘θελα πραγματικά, να ‘στε σίγουρος πως θα το ‘κανα. Όμως, πάντα θα είμαι ευτυχής γιατί επέλεξα να γίνω ηθοποιός – ναι, είμαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος!».
«Μου έχουν συμβεί πολλά, πολλά περιστατικά εκδήλωσης αγάπης του κόσμου, ακραία ίσως – ντρέπομαι να τα πω, θα φανούν εγωιστικά αλλά, ναι, ισχύει, πως ερχόταν κάποτε αστυνομία στους θιάσους μου για να μπορεί κάπως να κοντρολάρεται ο κόσμος. Μου λένε φίλοι μου: “Κανονικά, Δώρα, θα έπρεπε να ήσουν στο τρελάδικο με αυτά που γνώρισες!”. Και τους απαντώ, παραφράζοντας έναν στίχο της Νικολακοπούλου: “Η σωτηρία του μυαλού είναι πολύ μεγάλο πράγμα!”. Έχω δει παιδιά, σεμνά, που έρχονται ταπεινά στα πρώτα γυρίσματα και μόλις προβληθούν τα πρώτα επεισόδια αλλάζει το ύφος τους. Είναι κρίμα…».
Η ζωή και η πορεία της
Η Δώρα Κακουράτου γεννήθηκε ανήμερα των Χριστουγέννων στη Λεμεσό. Σε ηλικία 15 ετών άρχισε να παίζει στο Θίασο «Ηνωμένων καλλιτεχνών» μέχρι που έφυγε για σπουδές στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή Εθνικού Ωδείου. Οι καθηγητές της στη σχολή την προόριζαν για δραματικά έργα και τραγωδίες. Απόφοιτος πλέον, επιστρέφει στην Κύπρο και συνεργάζεται με τον Ο.Θ.Α.Κ για τέσσερα χρόνια. Ξεχωρίζει αμέσως για το χιούμορ της, τον αυτοσαρκασμό αλλά πάνω απ΄ όλα για το ταλέντο της στην υποκριτική. Συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους, όπως Βλαδίμηρου Καυκαρίδη, Θίασος Γέλιου με το μεγάλο Νίκο Παντελίδη και τη Μουσική σκηνή.
Με την ίδρυση του Θιάσου Παπαδημήτρη αρχίζει μαζί του μια συνεργασία μακράς διαρκείας με ένα εξαιρετικό επιτελείο που το αποτελούσαν τότε εκτός από τη Δώρα Κακουράτου, τα γνωστότερα ονόματα της εποχής, μέχρι που φτιάχνει το δικό της θίασο και αργότερα μαζί με τον Ηράκλη Γιωργαλλή ανεβάζουν αρκετές επιτυχείς επιθεωρήσεις.
Στην τηλεόραση, άφησε εποχή, αφού συμμετείχε στις πιο δημοφιλείς δουλειές, ενώ και οι ρόλοι της δεν θα ήταν το ίδιο πετυχημένοι χωρίς εκείνη. Μερικές σειρές που πρωταγωνιστούσε ήταν: «Κατωθκιόν της Μαδαρής», «Οι τρεις χάριτες», «Ιστορίες του Χωρκού», η διαχρονικότερη σειρά της Κυπριακής Τηλεόρασης, «Διπλάρες» σε σενάριο δικό της, «Την Πάτησα» και ακολουθεί η διάσημη «Μαλού» από τη σειρά-φαινόμενο της κυπριακής τηλεόρασης «Αίγια Φούξια» στον ΑΝΤ1. Το 2014, πρωταγωνιστούσε στη σειρά «Πρώτη Σταγόνα».
Οι δύο αρραβώνες και το δίλημμα «οικογένεια ή θέατρο»
«Το θέατρο ήταν στη ζωή μου πιο πάνω από το καθετί. Κι από έρωτες και απ’ όλα. Αρραβωνιάστηκα, άλλωστε, δύο φορές, αλλά χώρισα και τις δύο – την πρώτη φορά επειδή μου τέθηκε το δίλημμα περί οικογενειακής ζωής και θεάτρου. Αγαπώ, όμως, πολύ τη δουλειά μου! Και δεν θα την άφηνα για τίποτα στον κόσμο! Tα τελευταία χρόνια, που δεν έχω θίασο δικό μου, πρέπει να πω πως είμαι πιο ήρεμη – κάνω τις επιλογές μου, τα ταξίδια μου, βλέπω πολύ θέατρο, συναντώ φίλους. Και λέω πολλά “όχι” σε προτάσεις – πολλά! Το να μείνω εκτός τηλεόρασης για μία τηλεοπτική σεζόν, να ξέρετε πως είναι από δική μου επιλογή. Γιατί ο ηθοποιός δεν είναι ποδοσφαιριστής που κρεμάει τα παπούτσια του – μπορεί να παίζει, ακόμη κι αν γίνει 100 χρόνων».
Η Δώρα Κακουράτου, όταν την γνώριζες, σου έκανε εντύπωση πώς συνδύαζε αυστηρότητα, επαγγελματισμό αλλά ταυτόχρονα σεμνότητα, χιούμορ και πολλή, έμφυτη ευγένεια.
Με τι γελάτε, κυρία Κακουράτου;
Δεν γελώ εύκολα. Σέβομαι πολύ το χιούμορ για να γελώ με το καθετί.
Είστε ευαίσθητη;
Ναι. Μπορεί να τρέξουν τα μάτια μου για πολλά πράγματα – αν και το κλάμα είναι κάτι πολύ προσωπικό του καθενός. Ωστόσο, από τα πρώτα μου χρόνια, φορώ «πανοπλία» – δεν με αγγίζουν μικρότητες, κακίες, τα προσπερνώ αυτά. Δεν αφήνω τις ερινύες μέσα μου.
«Ο θάνατος δεν με φοβίζει … Θα ήθελα να με θυμούνται ως καλό άνθρωπο»
Με τον θάνατο είστε συμφιλιωμένη;
«Έχω χάσει πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα – η μητέρα μου πέθανε στα χέρια μου. Και, ως παιδί, έχασα την αδελφή μου στα 9 της χρόνια, όταν εγώ ήμουν 13. Όχι, ο θάνατος δεν με φοβίζει. Είναι κάτι φυσικό», δήλωνε.
Πώς θα θέλατε να σας θυμούνται; Ως μία πολύ καλή ηθοποιό;
«Θα ήθελα να με θυμούνται ως έναν καλό άνθρωπο. Το προτιμώ».
Περιοδικό TV Mania
