Από τον Νάσο Σιδέρη
Πώς είναι να ανοίγεις τα μάτια σου, έπειτα από μια πολύ επικίνδυνη χειρουργική επέμβαση, αλλά να μην βλέπεις τίποτα; Πώς είναι να προσπαθείς, δίνοντας έναν μεγάλο αγώνα, ώστε να ανακτήσεις την χαμένη σου κινητικότητα, για να επιστρέψεις στο μερικών μηνών παιδί σου; Η Κύπρια ερμηνεύτρια με τις σημαντικές συνεργασίες σε Ελλάδα και Κύπρο, κάνει για το Down Town μία σπαρακτική εξομολόγηση ψυχής-φωτεινό παράδειγμα για όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν θέλουν να χάσουν την ελπίδα τους στη ζωή.
Ξεκινάω την κουβέντα μας με το πρόσφατο τραγούδι σου, «Δεν υπάρχεις πουθενά», που έντυσαν μουσικά και στιχουργικά οι Αντώνης Σκόκος και Γρηγόρης Βαξαβανέλης, το οποίο ακολουθεί του single «Για μία ζωή», που αγαπήθηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Πως αισθάνεσαι για την ανοιχτή «αγκαλιά» και αποδοχή που έχεις λάβει από το κοινό τα τελευταία δύο χρόνια;
Να σας πω την αλήθεια, μετά την αποχή που είχα από τον κόσμο της μουσικής -ηθελημένα- και όλο αυτό το πείσμα τού να επανέλθω, αισθάνομαι δικαιωμένη που ακολούθησα το ένστικτό μου. Συγκινούμαι με τα σχόλια του κόσμου, και ιδιαίτερα στα live μου όταν ζητούν να ερμηνεύσω ένα από τα τραγούδια μου. Αυτή την «αγκαλιά» την καταλαβαίνεις στα live!
Γεννήθηκες στην Λάρνακα και ουσιαστικά από την ηλικία των τεσσάρων ετών ο κόσμος της μουσικής κατέκλυσε τη ζωή σου. Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μουσική;
Το «μικρόβιο» υπήρχε ήδη μέσα μου, από τις πρώτες μελωδίες της Disney (χαμογελάει). Δεν ήταν εύκολη επιλογή του να ασχοληθώ αποκλειστικά με το τραγούδι, καθώς ακολουθούσα συγκεκριμένη ακαδημαϊκή πορεία. Αφού ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, ακολούθησα πλέον συνειδητά τον δρόμο της μουσικής όταν πήγα στη Αθήνα
Τη δεκαετία του 2000 ζούσες στην Ελλάδα και συνεργάστηκες με μία σειρά από πολύ επιτυχημένους καλλιτέχνες. Ξεχωρίζω τους: Πασχάλη Τερζή, Νατάσα Θεοδωρίδου , Χρήστο Δάντη, Έλενα Παπαρίζου, Πέγκυ Ζήνα και Γιώργο Μαζωνάκη. Τι θυμάσαι από τις παραπάνω συνεργασίες σου, αλλά και από τον κάθε καλλιτέχνη ξεχωριστά;
Θαύμασα την ηρεμία του Πασχάλη Τερζή και το μεγαλείο της φωνής του. Θυμάμαι πώς καθόμουν και τον χάζευα να τραγουδά στα παρασκήνια του χώρου όπου εμφανιζόμασταν… Η Νατάσα Θεοδωρίδου, απ’ την άλλη, είναι μεγάλο ταλέντο και πολύ φωτεινή προσωπικότητα. Με τον Χρήστο Δάντη ακούγαμε τα ίδια είδη μουσικής, γεγονός που βοήθησε πολύ την συνεργασία μας. Η Έλενα Παπαρίζου είναι, επίσης, μοναδική στο είδος της, πρωτοπόρος για την εποχή μιας και απογείωσε το show στις αθηναϊκές πίστες. Η Πέγκυ Ζήνα είναι μια γλυκιά αγκαλιά για νέους καλλιτέχνες, κι η αγάπη της γι’ αυτό που κάνει ήταν πηγή έμπνευσης για εμένα. Ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι star, με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται…
Παρά το γεγονός ότι προς στα τέλη του 2000 εντάχθηκες στην ομάδα των τραγουδιστών δύο πολύ επιτυχημένων τηλεοπτικών προϊόντων, των εκπομπών «Θα πεις κι ένα τραγούδι» και «Amstel live», αποφάσισες συνειδητά να εγκαταλείψεις την Ελλάδα και να επιστρέψεις στην Κύπρο. Ποιος ήταν ο λόγος
Μέσα σ’ όλη αυτή την διαδρομή μου στον χώρο της αθηναϊκής μουσικής σκηνής, οι γονείς μου ήταν διπλά μου και με στήριζαν σε κάθε μου βήμα. Έτσι κι εγώ δεν θα μπορούσα να παραβλέψω την επιθυμία τους να είμαι κοντά τους, όταν με χρειάστηκαν, για κάποιες οικογενειακές υποθέσεις. Το αρχικό πλάνο, βέβαια, ήταν να επιστρέψω στην Αθήνα. Ωστόσο, αποφάσισα να μείνω στην Κύπρο και να φτιάξω την δική μου οικογένεια.
Συνεργάστηκες, μάλιστα, εκείνη την εποχή, με δύο εξαιρετικά ταλαντούχους παρουσιαστές, τον Ανδρέα Μικρούτσικο και το Νίκο Αλιάγα. Τι έχει μείνει στη μνήμη σου από την συνεργασία σας, και από στιγμές που έζησες μαζί τους;
Ο Ανδρέας Μικρούτσικος είναι μοναδικός στο είδος του. Είναι πολύ όμορφο ένας καταξιωμένος παρουσιαστής να δίνει χώρο και να δείχνει κατανόηση σε νέα παιδιά που δεν έχουν πείρα στις ζωντανές εκπομπές. Αυτό ήταν μεγάλο σχολείο για εμένα. Με τον Νίκο Αλιάγα συνεργαστήκαμε σε ένα project που ετοίμασαν με τον Αντώνη Σκόκο. Ήταν επαγγελματίας, πολύ φιλικός στις πρόβες και παρότι διαμένει στο εξωτερικό δεν σταματούσε να εκφράζει την αγάπη του για τους Έλληνες και την Ελλάδα.
Από το 2015 κι έπειτα ήρθες αντιμέτωπη με μία περιπέτεια υγείας που διαχειρίστηκες με τεράστιο σθένος ψυχής. Αρχικά διαγνώστηκες με αιμαγγείωμα στο στέλεχος του εγκεφάλου, κοντά στο χίασμα των ματιών, το οποίο κάθε φορά που αιμορραγούσε σου δημιουργούσε μικρά εγκεφαλικά επεισόδια. Θα ήθελα να μου διηγηθείς βήμα -βήμα αυτή τη μεγάλη «μάχη» που κλήθηκες να κερδίσεις…
Κάπου στο τέλος του 2015 χάνω το πρώτο μου παιδάκι και αρχίζουν τα μάτια μου να βλέπουν θολά και να παθαίνω μικρά επιληπτικά επεισόδιά. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να τσεκάρω τα μάτια μου. Οι γιατροί μου είπαν συγκεκριμένα να κάνω μαγνητική εγκεφάλου «εχθές». Η μαγνητική έδειξε, όπως αναφέρατε, ένα αιμαγγείωμα στο στέλεχος του εγκεφάλου, κοντά στο χίασμα των ματιών εξού και το θόλωμα στα μάτια. Το αιμαγγείωμα αυτό αιμορραγούσε και, κάθε φορά που συνέβαινε αυτό, είχα μικρά εγκεφαλικά επεισόδια. Το αιμαγγείωμα βρίσκεται στο στέλεχος του εγκεφάλου πάνω στον αγωγό του εγκεφαλικού υγρού, με αποτέλεσμα να μου προκαλέσει υδροκέφαλο. Μετέβηκα άμεσα στην Λειψία, όπου εγχειρίστηκα ενδοσκοπικά για επίλυση του υδροκέφαλου.
Αντιλαμβάνομαι ότι μετά το πρώτο χειρουργείο σου στην Λειψία, για την επίλυση του υδροκεφάλου, έπρεπε να προσαρμοστείς σε μια νέα πραγματικότητα, η οποία ήταν αρκετά σκληρή. Ουσιαστικά έπρεπε να μάθεις να ζεις βλέποντας τα πάντα διπλά… Πως ήταν αυτό το διάστημα της προσαρμογής;
Ναι, μετά το χειρουργείο αρχίζω να βλέπω διπλά και εκεί ξεκινά ο αγώνας μου, ώστε να προσαρμοστώ στην νέα μου πραγματικότητα – να μάθω να ζω την ζωή μου βλέποντας διπλά. Να οδηγώ, να μαγειρεύω, να διαβάζω… Δεν ήταν εύκολη η προσαρμογή. Η καθημερινότητά μου είχε αλλάξει ριζικά, είχα όμως της στήριξη της οικογένειας μου και των γιατρών μου και μαζί βρήκαμε μηχανισμούς, έτσι ώστε να μπορέσω σιγά σιγά να φτιάξω την δική μου κανονικότητα.
Από την διήγησή σου αντιλαμβάνομαι την τεράστια γενναιότητα που έδειξες στα όσα συνέβησαν. Μάλιστα, λίγους μήνες αργότερα, έμεινες έγκυος και έφερες στον κόσμο το πρώτο σου παιδί…
Οι προκλήσεις και οι περιορισμοί που είχα, λόγω της υγείας μου, δεν στάθηκαν εμπόδιο στην έντονη επιθυμία μου να κάνω παιδί. Αυτή η λαχταρά που είχα με έκανε αψηφήσω τους κινδύνους και έτσι μετά από μια πολύ όμορφη και ομαλή εγκυμοσύνη, ήρθε στον κόσμο η Χριστίνα μου. Τυχερή, σαββατογεννημένη, ήρθε αβίαστα, χωρίς πολλή «θόρυβο», λες και ήξερε και δεν ήθελε να με «ταλαιπωρήσει».
Έπειτα από αυτό το τόσο συγκινητικά όμορφο γεγονός, όταν η κόρη σου ήταν μόλις οκτώ μηνών, απαιτήθηκε για δεύτερη φορά να χειρουργηθείς. Τι κρατάς στη μνήμη σου, από εκείνη την περίοδο;
Προέκυψαν ακόμα δύο εγκεφαλικά, οπότε έπρεπε αμέσως να φύγω για Γερμανία για αφαίρεση του αιμαγγειώματος με κρανιοτομή. Ήταν, για μένα, ό,τι πιο δύσκολο έπρεπε να κάνω στην ζωή μου: Να αφήσω το 8 μηνών βρέφος μου και να πάω στο εξωτερικό για μια πολύ επικίνδυνη επέμβαση, χωρίς να ξέρω ποτέ πώς θα γυρίσω πίσω ή αν ποτέ θα γυρίσω. Κρατάω όλες τις φορές που έστελνε η μαμά μου βίντεο του μωρού μου και δεν μπορούσα να δω απ’ τη θολούρα… Αλλά, πείσμωνα! Ήθελα να γίνω καλά το συντομότερο, για να επιστρέψω στο παιδί μου.
Κινδύνευσε η ζωή σου κατά τη διάρκεια της επέμβασης;
Ναι, μου είπαν αργότερα ότι αιμορραγούσα την ώρα του χειρουργείου, και πάλευαν αρκετές ώρες για να διαχειριστούν την αιμορραγία.
Αντιλαμβάνομαι πόσο επώδυνο είναι να γνωρίζεις πως πρέπει να υποβληθείς σε μία επέμβαση μη γνωρίζοντας εάν θα επιστρέψεις ξανά στην κανονικότητα της ζωής σου… Από που αντλούσες την δύναμη σου εκείνο το διάστημα;
Η πρώτη σκέψη μου ήταν η κόρη μου! Όταν ήμουν στο εξωτερικό έδωσα τον αγώνα μου για να ανακτήσω την χαμένη κινητικότητα στο σώμα μου και την όραση μου, έτσι ώστε να επιστρέψω στο παιδί μου. Όταν πήρα το παιδί μου ξανά στα χεριά μου, ο αγώνας ενισχύθηκε. Συνέχισα την αποκατάσταση μου για να έχω ένα δυνατό σώμα, γιατί δεν ήθελα να της λείψει τίποτα. Ήθελα να της μαγειρεύω και να την πηγαίνω βόλτες, όπως όλες οι μαμάδες.
Ποια ήταν η πιο δύσκολη ημέρα εκείνου του μήνα, στο νοσοκομείο της Λειψίας;
Η πιο δύσκολη μέρα ήταν όταν ξύπνησα στην εντατική και άνοιξα τα μάτια μου, αλλά δεν έβλεπα τίποτα.
Είπες σε στιγμές «γιατί συνέβη σε μένα αυτό»;
Δεν είπα ποτέ «γιατί σε μένα».
Τι σου δίδαξε αυτή η δαιδαλώδης περιπέτεια της υγείας σου, Στέφανη;
Έμαθα ποσό εύθραυστη είναι η ζωή μας, οπότε ας την χαιρόμαστε, ας κάνουμε πράγματα που γεμίζουν την ψυχή μας…
Το 2021 και αφού έφερες στον κόσμο και το δεύτερο παιδάκι σου, αποφάσισες να ξαναμπείς ενεργά στο μονοπάτι της μουσικής. Αλήθεια, πόσο φώτιζε η μουσική τις «θολές» ημέρες της ζωής σας;
Η αλήθεια είναι πως η μουσική πάντα έδινε φως στη ζωή μου! Χρειάστηκε να μου το υπενθυμίσει η κόρη μου με τον θαυμασμό της προς το τραγούδι που έγραψα για την Αμμόχωστο, σα να μου έλεγε «συνέχισε μαμά, πολύ καλά ξεκίνησες». Λίγο αργότερα, έγινε και πρωταγωνίστρια στο βιντεοκλίπ για το τραγούδι μου «Για μια ζωή» (χαμογελάει).
Πως ονειρεύεσαι τα επόμενα βήματά σου στην μουσική;
Ονειρεύομαι να δημιουργώ, να φτιάχνω τραγούδια που θα αγαπάει ο κόσμος όσο τα αγαπώ κι εγώ. Βρίσκομαι σε πολύ δημιουργική περίοδο όπου ετοιμάζω τα νέα μου τραγούδια, τα οποία θα ακούσετε πολύ σύντομα
Τις Τετάρτες, μάλιστα, στο «Mint Bar» του Hilton Nicosia, μας ταξιδεύεις στο παρόν αλλά και στο παρελθόν, μέσα από τα ωραιότερα κομμάτια της ελληνικής αλλά και ξένης μουσικής σκηνής…
Πράγματι, στο ατμοσφαιρικό «Mint Bar», στο Hilton Nicosia, έχουμε δημιουργήσει εδώ και δύο χρόνια ένα πολύ όμορφο καλλιτεχνικό στέκι, κάθε Τετάρτη, στις 20:30. Στο πιάνο με συνοδεύει ο ταλαντούχος Τάσος Παπαμιχαήλ και μαζί διαμορφώνουμε, σε κάθε live, ένα ρεπερτόριο που ταιριάζει στο κλίμα και επιτρέπει στους θαμώνες -πελάτες του ξενοδοχείου και μη- να απολαύσουν το ποτό, το φαγητό τους και την ανθρώπινη επαφή, με μουσική που τους ταξιδεύει. Θα είναι χαρά μας να σας δούμε εκεί.
