Καθώς μιλάμε στο τηλέφωνο, αργά το βράδυ της προηγούμενης Παρασκευής, εκείνος βρίσκεται στο ξενοδοχείο του, στη Μαδρίτη, έπειτα από άλλη μία μέρα εξαντλητικών προβών με το team της κυπριακής ομάδας, με επικεφαλής τον κορυφαίο σκηνοθέτη, Segio Jaen, ώστε να εκπλήξουν -όπως μου υπόσχεται- το κοινό της Eurovision, αλλά ακόμη και τους πιο δύσπιστους Κύπριους fans του Διαγωνισμού, με το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει φέτος την Κύπρο στην Eurovision, το «Shh». Αυτή πάντως θα είναι η πρώτη φορά, από το 2017 -έπειτα από «απαίτηση» πολλών-, που η Κύπρος εκπροσωπείται στον Πανευρωπαϊκό Διαγωνισμό, από Κύπριο πολίτη (τον «Βαγγέλη», όπως συνεχίζουν να τον φωνάζουν οι γονείς του και οι παιδικοί του φίλοι, στη Λευκωσία)…
Τι vibes λαμβάνεις, έως σήμερα, για το τραγούδι μας;
Παίρνω πολλά θετικά μηνύματα. Ο κόσμος ανταποκρίνεται πολύ έντονα -και με αγάπη- απέναντί μου. Το κομμάτι μου, εξάλλου, με αντιπροσωπεύει απόλυτα, επειδή είναι ένα electronic dance τραγούδι, είναι ένα «τραγούδι-πρόταση» – μου δημιουργεί πολύ ωραία συναισθήματα το γεγονός πως άρεσε στο κοινό τόσο πολύ το «Shh», ενώ είναι ταυτόχρονα και ένα άκουσμα πολύ κοντά σε μένα.
Από παιδί είχες αυτά τα ακούσματα; Δεν ήσουν το παιδί που θα άκουγε στο σπίτι του π.χ. Οικονομόπουλο, Βίσση, Βέρτη κ.λπ.;
Ακούω πολλά ελληνικά κομμάτια· ιδιαίτερα μου αρέσουν οι ελληνικές μπαλάντες. Ακόμη και στο γυμναστήριο, μπορεί να βρίσκομαι στο διάδρομο, να τρέχω με ένταση, και να ακούω ελληνικές μπαλάντες (γελάει). Από μικρός πάντως είχα ποικίλες επιρροές: Όταν ξεκίνησα π.χ. τον χορό, στα 6 μου χρόνια, άρχισα να βιώνω την μουσική με έναν διαφορετικό τρόπο, αφού ο χορός που έκανα τότε ήταν το hip hop – σιγά σιγά αυτό εξελίχθηκε στο commercial hip hop, το οποίο είναι πιο κοντά και στην pop μουσική και κουλτούρα. Θέλω να πω, δεν είμαι μόνο ένα πράγμα στη μουσική.
Με τον χορό πώς ξεκίνησες, και μάλιστα σε τόσο μικρή ηλικία;
Δοκίμαζε η αδελφή μου κάποια είδη χορών, οι γονείς μου την είχαν στείλει σε μία νέα σχολή χορού hip hop που είχε ανοίξει τότε, στη Λευκωσία -ήταν το «καινούργιο άκουσμα» για την Κύπρο, εκείνη την εποχή-, κι εγώ είχα πάει εκεί τυχαία μία μέρα που τελείωνε το μάθημά της. Κάπως έτσι ξεκίνησα. Με θυμάμαι να πηγαίνω στα παιδικά parties και να κερδίζω όλους τους παιδικούς διαγωνισμούς χορού, να είμαι το παιδί που θα χόρευε σε όλες τις σχολικές παραστάσεις -οι δάσκαλοί μου να μου λένε πως «έχω ταλέντο σ’ αυτό και να μην το αφήσω»-, και γενικά να παθιάζομαι με τον χορό καταλαβαίνοντας, στην πορεία, πως είναι κάτι που αγαπώ πολύ – ήδη, στα 16 μου χρόνια, είχα λάβει μέρος σε μιούζικαλ, στην Κύπρο. Νομίζω πως ήταν κάτι σαν προδιαγεγραμμένη πορεία αυτό που συνέβη: Ήμουν ένα παιδί που άκουγε πάρα πολλή μουσική στο σπίτι, που είχε πάθος μ’ αυτή την Τέχνη, που ήμουνα μέλος της χορωδίας του σχολείου μου -στην οποία ξεχώριζα, από όσα έλεγαν οι δάσκαλοι στους γονείς μου- και ο χορός ήρθε μετά να με βοηθήσει ώστε να εκφράσω όλα αυτά τα συναισθήματα που μου προκαλούσε το κάθε τραγούδι. Ο χορός λειτούργησε ως μία είδους ελευθερία για μένα.
Τι μουσική άκουγες στο σπίτι σου, ως παιδί;
Michael Jackson -ο οποίος ήταν και παραμένει το ίνδαλμά μου-, Άννα Βίσση, Σάκη Ρουβά, Beyonce, Usher, Ne-Yo, Justin Timberlake… Ό,τι έπαιζε το ραδιόφωνο εκείνη την περίοδο και -παράλληλα- ό,τι άκουγα και στο σχολείο μου.
Σε ποια πόλη μεγάλωσες;
Στη Λευκωσία, στον Άγιο Ανδρέα. Εκεί πήγα Δημοτικό σχολείο, και μετά φοίτησα στο English School.
Πώς σε αντιμετώπιζαν οι συμμαθητές σου, που δεν ήσουν το κλασικό παιδί που θα πήγαινε να παίξει τα απογεύματα ποδόσφαιρο με τους φίλους του, αλλά θα έκανε μαθήματα… hip hop;
Πέρασα πολύ ωραία παιδικά χρόνια -στο Δημοτικό, στα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου- αλλά, σίγουρα, μεγαλώνοντας, διαπίστωνα κι εγώ πως δεν ήταν «σύνηθες» ένα αγοράκι να χορεύει, να ασχολείται τόσο πολύ και με τόσο μεγάλο πάθος με την μουσική, να του αρέσει η Eurovision -και να ονειρεύεται μάλιστα, από τότε, να εκπροσωπήσει, στο μέλλον, τη χώρα του στον Διαγωνισμό!-, και, γενικά, να ασχολείται με καλλιτεχνικές δραστηριότητες που δεν αφορούσαν τα περισσότερα παιδιά: Έγραφα τα δικά μου κομμάτια από τότε, έκανα τις δικές μου χορογραφίες, αφιέρωνα αμέτρητες ώρες στο πιάνο μου προσπαθώντας να πειραματιστώ σε καινούργια ακούσματα κ.λπ. Πιστεύω πως όλες οι επιρροές που είχα σε εκείνη την ηλικία, με έφεραν σε αυτό που ζω σήμερα. Ειδικότερα, σε σχέση με το πιάνο, με θυμάμαι προτού ακόμη η αδελφή μου τελειώσει ένα κομμάτι που έπαιζε εκείνη την ώρα η ίδια, να επιδιώκω να καθίσω δίπλα της, ως μικρότερος που ήμουν, για να το παίξω εγώ. Για πολλά χρόνια ήμουν αυτοδίδακτος στο πιάνο – έγραφα μάλιστα και τα πρώτα δικά μου κομμάτια, αν και ήμουν παιδί.
Ήταν υποστηρικτικοί απέναντί σου οι γονείς σου, στο να ακολουθήσεις τον καλλιτεχνικό δρόμο για το μέλλον σου;
Ναι, πολύ. Αλλά, παράλληλα, με κρατούσαν και γειωμένο. Ποτέ δεν με «κακόμαθαν», ποτέ δεν μου είπαν «είσαι ο καλύτερος» -παρόλο που ήταν δύσκολο και για τους ίδιους, στην αρχή, να καταλάβουν τις δικές μου φιλοδοξίες και τα δικά μου όνειρα- αλλά, αντίθετα, από ένα σημείο κι έπειτα, ήταν πάντοτε, αθόρυβα, δίπλα μου, και με αντιμετώπιζαν όπως ένα οποιοδήποτε άλλο παιδί που ίσως να διαπίστωναν οι δικοί του πως είχε κάποιο ταλέντο: Βοηθώντας το να αναπτυχθεί, χωρίς όμως να πιστέψει ούτε μία στιγμή πως είναι κάτι σημαντικότερο από άλλους ανθρώπους. Αν δεν είχα την στήριξη από τους γονείς μου, είναι βέβαιο πως σήμερα δεν θα μιλούσαμε.
Το καλλιτεχνικό σου όνομα, το «Theo Evan», πώς το εμπνεύστηκες;
«Δημιουργήθηκε» την περίοδο που σπούδαζα στην Αμερική, στο «Berklee College of Music» της Βοστώνης, γιατί με βοηθούσε να συστηθώ στους συμφοιτητές μου και στους ανθρώπους με τους οποίους ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε. Όλοι με έλεγαν «Evan», κι εγώ πρόσθεσα και το «Theo» ώστε να έχει αναφορά και στο επώνυμό μου, στην καταγωγή μου.
Τι σου έμαθαν οι σπουδές σου στην Βοστώνη;
Με άλλαξαν! Ήμουν τυχερός που φοίτησα στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, όχι μόνο για τις γνώσεις που έλαβα, αλλά για τους φίλους που απέκτησα εκεί, για τις συνεργασίες που πραγματοποίησα στη συνέχεια. Τα χρόνια στο «Berklee» με έκαναν πιο τολμηρό με την μουσική μου, με την μουσική που γράφω ο ίδιος, με την Τέχνη μου γενικότερα, με έβαλαν σε ένα τρόπο σκέψης που «λέει» πως «όταν γράφεις ή όταν δημιουργείς, δεν πρέπει να υπάρχουν περιορισμοί!». Γι’ αυτό και θεωρώ πως ωρίμασε αρκετά η μουσική μου από τότε πήγα στην Βοστώνη, ενώ με βοήθησε να επεξεργαστώ και όλα όσα έμαθα αφότου αποφοίτησα. Ομολογώ, πως ήταν πολύ ωραίο αυτό το «ταξίδι» αναζήτησης της καλλιτεχνικής μου «ταυτότητας».
Μέσα από αυτό το «ταξίδι» προήλθαν και δύο από τα τραγούδια σου, το «Save me from myself» και το «Dark side»;
Ναι. Μου αρέσει να πειραματίζομαι με την μουσική μου. Είχα ξεκινήσει, το 2021, με το «The wall», το οποίο ακολουθούσε πιο dance-electronic-reggaeton ρυθμούς, αλλά στη συνέχεια θέλησα να πειραματιστώ με τον στίχο μου, με την μουσική μου – ήθελα να ψάξω πιο βαθιά μέσα μου και να βιώσω την μουσική μου πιο έντονα. Κι έτσι προέκυψαν αυτά τα δύο singles.
Αν και είσαι μικρός ηλικιακά, παρακινούμενος από τους τίτλους των δύο αυτών τραγουδιών σου, πέρασες δύσκολα σε περιόδους της ζωής σου;
Έδωσα μικρές «μάχες». Αλλά είναι «μάχες» που θεωρώ πως όλοι πρέπει να δώσουμε, σε κάποια περίοδο της ζωής μας, προκειμένου να βρούμε τους εαυτούς μας.
Πώς και δεν σε γνωρίζαμε έως σήμερα στην Κύπρο, αλλά σε μαθαίνουμε τώρα, οι πλείστοι, μέσα από την συμμετοχή σου στη Eurovsion;
Είμαι συνεχώς με μία βαλίτσα, μεταξύ Κύπρου και Λος Άντζελες, έχω ζήσει κάποια χρόνια στο εξωτερικό – ίσως να οφείλεται σ’ αυτό, Επίσης, να σου πω πως πάντα δουλεύω αθόρυβα και, μάλλον, χρειαζόμαστε μια αφορμή για να προσέξουμε κάτι καινούργιο.
Ζώντας σε μία τηλεοπτική εποχή και για την μουσική, πώς και δεν σκέφτηκες να δηλώσεις συμμετοχή σε κάποιο από τους κύκλους talent shows των «X-Factor», «The Voice», «Rising Star» κ.λπ., που προβάλλονταν, κατά καιρούς, στην Ελλάδα;
Ήθελα να συστηθώ ως καλλιτέχνης, παρά ως τραγουδιστής – «καλλιτέχνης» σημαίνει πολλά περισσότερα, αφού είναι ο άνθρωπος που ασχολείται μέσω της Τέχνης, με διαφόρων ειδών καλλιτεχνικά projects. Δεν ήθελα να συστήσω στον κόσμο μόνο τις φωνητικές μου ικανότητες.
Για να επιστρέψουμε και πάλι στα της Eurovision, τo -πρωτότυπο- «Shh» ήταν δικής σου έμπνευσης;
Ήταν ιδέα του Δημήτρη (σ.σ. Κοντόπουλου) -δεν χρειάζεται να μιλήσω εγώ για εκείνον, όλοι ξέρουν πως είναι ένας κορυφαίος συνθέτης της Ελλάδας και του εξωτερικού- και της ομάδας μας. Το θέμα είναι ποιοι λένε μέσα στο τραγούδι αυτό το «shh»…(γελάει). Πάντως εστιάσαμε από την αρχή στο οπτικοακουστικό κομμάτι και το «shh» δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μία έντονη εικόνα.
Αυτό σημαίνει πως και στην live παρουσίαση θα παίξει κεντρικό ρόλο αυτό το εύρημα;
Το τραγούδι αναφέρεται σε μία ιστορία και σε ένα μυστικό πρόσωπο, το οποίο θα φανερωθεί σε εσάς επί σκηνής, μόνο τη βραδιά του Ημιτελικού και του Τελικού – αν όλα πάνε καλά. Το «shh» είναι το «μυστικό». Όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορώ να σου πω πολλά για τη σκηνική μας παρουσία…
Το καταλαβαίνω. Κάτι ακόμη: Υπάρχει κάποιο μήνυμα -περί αποδοχής ίσως, δεν ξέρω- που θα «εισπράξουμε» όλοι όταν αποκαλυφθεί αυτό το «μυστικό» στο stage;
Το μήνυμα του τραγουδιού, αναφέρεται στην συγκεκριμένη ιστορία του ατόμου που «κρύβουμε», στον συγκεκριμένο χαρακτήρα.
Παρακολουθείς τα στοιχήματα, τα προγνωστικά, όλα όσα αφορούν στον Διαγωνισμό και στις προβλέψεις για τη νίκη;
Δεν παρακολουθώ τα στοιχήματα κι είναι απόφασή μου αυτό, ώστε να μην με επηρεάζουν στο παραμικρό.
Σε ποια θέση, ωστόσο, θα ήσουν ευχαριστημένος αν βρισκόσουν την βραδιά του τελικού του φετινού Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision;
Ποιος δεν θα ήθελε να έρθει πρώτος στη Eurovision; Άλλωστε, διαγωνισμός είναι! Αλλά, και οποιαδήποτε θέση μέσα στην δεκάδα, θα ήταν τεράστια επιτυχία. Ο στόχος είναι να κάνω περήφανη την χώρα μου, αλλά και τους Κύπριους όλου του κόσμου υπερήφανους! Γι’ αυτό και είναι μεγάλη τιμή για μένα που με επέλεξε το ΡΙΚ, ανάμεσα σε τόσους πολλούς καλλιτέχνες και προτάσεις. Αυτό με κάνει να νιώθω ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη! Και απέναντι στο ΡΙΚ, αλλά και προς την πατρίδα μου, την Κύπρο!
Νομίζεις πως το γεγονός πως είσαι και τραγουδιστής αλλά και χορευτής ταυτόχρονα, είναι το μεγάλο σου πλεονέκτημα, για την βραδιά του Διαγωνισμού;
Κοίτα, δεν θα παρουσιάσουμε την συνηθισμένη «φόρμα» όπου ο τραγουδιστής εμφανίζεται μαζί με τέσσερεις χορευτές επί σκηνής. Αυτό θα ήταν και το αναμενόμενο, εξάλλου. Να περιμένετε να δείτε εικόνες υψηλής ποιότητας – έχουμε ετοιμάσει κάτι πολύ δημιουργικό, κάτι πολύ ιδιαίτερο· είναι όντως κάτι πολύ αλλιώτικό, αυτό που ετοίμασε η δημιουργική μας ομάδα. Κι είναι αλήθεια πως η κίνηση θα δημιουργήσει εικόνες. Το τι είδους κίνηση θα είναι αυτή, ας το αφήσουμε ως έκπληξη…
Με οδηγείς στο να σκεφτώ την σκηνική «επέμβαση» του AI…
(Γελάει). Δεν θέλω να σας μπερδέψω. Δεν μπορώ να πω κάτι περισσότερο, όμως.
Άρα να περιμένουμε την μεγάλη ανατροπή από εσένα -όπως είχε κάνει το ίδιο, το 2018, και η Ελένη Φουρέιρα- σε σχέση με τις μέχρι τότε προβλέψεις;
Ο στόχος μας είναι να αφήσουμε τις καλύτερες εντυπώσεις, να ξαφνιάσουμε στο live με την σκηνική μας παρουσία και να σας κάνουμε όλους υπερήφανους για την εκπροσώπηση της Κύπρου μας φέτος! Θέλω να κάνω την Κύπρο υπερήφανη για την φετινή μας συμμετοχή!
Άκουσες άλλα υποψήφια τραγούδια για τον φετινό Διαγωνισμό;
Άκουσα τα περισσότερα, αλλά δεν θα ‘θελα να ξεχωρίσω κάποιο από τώρα, γιατί πιστεύω πως η live παρουσίαση θα παίξει σημαντικό ρόλο στην τελική άποψη που θα διαμορφώσει ο κάθε ένας από εμάς. Θα ήθελα να σταθώ, ωστόσο, στο τραγούδι της Klavdia, το οποίο μου άρεσε πολύ, με συγκίνησε, όπως και η ερμηνεία της Klavdia, η οποία έχει βάθος και μεγάλη ευαισθησία – είμαι βέβαιος πως θα «γεμίσει» τη σκηνή, μαζί με όλο αυτό το συναίσθημα που «κουβαλά».
Στον ελεύθερό σου χρόνο τι σου αρέσει να κάνεις, Theo; Ποια είναι τα χόμπι σου;
Δεν ξέρω αν έχω χόμπι. Κάνω πολύ διαλογισμό, πηγαίνω γυμναστήριο, πάω για τρέξιμο, μου αρέσει η διαδικασία κινηματογράφησης -το filming και το directing-, να βρίσκομαι με καλούς φίλους… Αυτά.
Πρόλαβες να ζήσεις, στην ηλικία που βρίσκεσαι σήμερα, τον μεγάλο έρωτα;
Η απάντησή μου σε αυτή την ερώτηση είναι πως ο έρωτας θα μπορούσε να είναι και μια μεγάλη αγάπη. Κι έχω βιώσει πολύ έντονα την αγάπη στη ζωή μου! Αν προσδιορίζαμε την αγάπη, θα σου έλεγα πως είναι η συντροφικότητα, η στήριξη, η υποστήριξη.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ
