Αν και ακριβοθώρητη πια στα media, στην έκθεση και στις συνεντεύξεις, η πρωταγωνίστρια της θεατρικής παράστασης «Μαθήματα Κωμωδίας» που θα παρακολουθήσουμε σε λίγες μέρες στην Κύπρο αλλά και παρουσιάστρια του επιτυχημένου «Rouk Zouk» στον ΑΝΤ1, Ζέτα Μακρυπούλια παραμένει -μέσα στα χρόνια- μία από τις πιο επιδραστικές και αναγνωρίσιμες γυναίκες σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και μία από τις πλέον αγαπητές.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΦΑΜΑΝΩΛΗΣ
MAKE UP & HAIR STYLING: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ
STYLING: ΔΟΜΝΙΚΗ ΒΑΣΑΓΙΩΡΓΗ
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
«Στην καλύτερή του συνθήκη το θέατρο είναι θεραπευτικό – και για εκείνον που το παρακολουθεί και για εκείνον που το υπηρετεί· ίσως, λίγο περισσότερο για τον πρώτο. Υπάρχουν πολλών ειδών σχολές στο θέατρο και το τι αρέσει στον καθένα είναι υποκειμενικό. Προσωπικά, έχω περάσει από διάφορα στάδια, από διάφορες σχολές, κατά καιρούς. Ομολογώ, ωστόσο, πως έχω αποτραβηχτεί τα τελευταία χρόνια από το θέατρο, όπως και από πολλά άλλα πράγματα, γιατί μπορεί να αισθάνθηκα ότι δεν το κάνω με τον τρόπο που θέλει εκείνο ή με τον τρόπο που θα ‘θελα εγώ – όπως είπε κι ένα σπουδαίος σκηνοθέτης: “Δυστυχώς, όταν το θέατρο δεν είναι καλό, μπορεί να γίνει αφόρητο!”. Μέσα, λοιπόν, από τη διαδρομή που έχω κάνει σ’ αυτό, έχω μάθει πολλά πράγματα για τον εαυτό μου, έχω έρθει αντιμέτωπη με πολλές φοβίες μου -κυρίως, με την φοβία της έκθεσης-, έχω “δουλέψει” τον εαυτό μου, έχω γίνει καλύτερη από τότε που ξεκίνησα – γιατί το έχει αυτό η συγκεκριμένη εργασία: Παίρνεις κάποιες βάσεις από τη σχολή, αλλά μετά δεν είναι όλοι το ίδιο θαρραλέοι, οπότε η τριβή και η συνεχής ενασχόληση μ’ αυτό, σε κάνει καλύτερο· αν, βέβαια, έχεις και κάποια αντίληψη.
Φέτος δεν είχα κατά νου να κάνω κάτι στο θέατρο. Απλώς επειδή ο Τάσος (σ.σ. Τρύφωνος), ο οποίος έχει την ευθύνη της παραγωγής, με πολιορκούσε ήδη εδώ και καιρό, με πέτυχε την κατάλληλη στιγμή, από άποψη διάθεσης, σε συνδυασμό και με την ενδιαφέρουσα πρόταση για συνεργασία με τον Θοδωρή Αθερίδη -τον οποίο γνωρίζω πολύ καλά και μπορώ να συνεργαστώ μαζί του πολύ όμορφα- για τα “Μαθήματα Κωμωδίας”. Κι έτσι συμφώνησα αμέσως. Την παράσταση δεν την είχα δει όσο παιζόταν στην Αθήνα, τώρα ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με το κείμενο και, κάπως, όλα αυτά, και σε συνδυασμό βεβαίως με τους συναδέλφους που θα παίζαμε μαζί στην παράσταση, τον Ηλία Βαλάση, τον Λευτέρη Ζαμπετάκη και την Αναστασία Τσιλιμπίου -φυσικά και με τον Θοδωρή Αθερίδη- έδεσαν πολύ ωραία. Εξάλλου, μην ξεχνάς πως εγώ έχω πολύ στενούς δεσμούς με την Κύπρο, από τότε που ήμουν 15 ετών. Έχω φίλους καρδιάς στην Κύπρο, αγαπώ πολύ τους Κύπριους -όπως κι εκείνοι, θέλω να πιστεύω, εμένα- και, γενικά, αισθάνομαι σαν “σπίτι” μου τον τόπο αυτό».
ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΖΩΗΣ
«Έχω παρατηρήσει ότι δεν έχω κάποια σχέση με αυτήν που ήμουν πριν από 10 περίπου χρόνια – και από θέμα διάθεσης, και από σκέψεις που προσαρμόζονται και διευρύνονται, και από θέμα στόχων, και από το τι θα ήθελα να κάνω, από έναν γενικότερο επαναπροσδιορισμό. Γενικά, είμαι πολύ αργή στις αλλαγές -κι αυτό το ‘χω καταλάβει σε σχετικά μεγαλύτερη ηλικία- γι’ αυτό και θεωρώ πως θα υπάρξει κι ένα ακόμη στάδιο στο μέλλον, όπου θα έχουν κατασταλάξει πια αυτές οι αλλαγές στη ζωή μου που συμβαίνουν αυτή την περίοδο, σε ορισμένα πράγματα. Αν συγκρίνω, λοιπόν, τον τωρινό εαυτό μου με αυτό που ήμουν πριν από 8-10 χρόνια περίπου, είμαι η μέρα με τη νύχτα».
Είναι θέμα εσωστρέφειας-εξωστρέφειας; Ή περιβάλλοντος;
Κάποια ιδιαίτερη εξωστρέφεια δεν θεωρώ ότι είχα και ποτέ, απλώς είχα πάντα μια χαρά και μια αισιοδοξία – ήμουν ένας άνθρωπος «κανονικός», δηλαδή, που έβγαινε, διασκέδαζε με τους φίλους του κ.λπ. Τώρα δεν το ‘χω τόσο πολύ ανάγκη αυτό. Ένα παράδειγμα θα σου δώσω: Δεν βγαίνω σχεδόν ποτέ πια! Παίρνω πιο πολύ την ευχαρίστηση μέσα από ταξίδια πια π.χ. και από την επαφή μου με την φύση, με άλλους πολιτισμούς, με άλλους ανθρώπους, και εντός Ελλάδας αλλά και εκτός· εκεί όπου είναι άλλου είδους η ελευθερία και δεν σε ξέρουν γιατί, όλοι το καταλαβαίνουμε αυτό, κάποιες φορές η αναγνωρισιμότητα δημιουργεί περιορισμούς. Και σε σχέση με τη δουλειά, όμως, έχω αλλάξει. Έχω αποτραβηχτεί από την υποκριτική γενικότερα, δεν κάνω πια τόσο συχνά θέατρο ή σήριαλ, όπως παλιά – ψάχνομαι. Όσα σου αναφέρω τα έχω ζήσει, ωστόσο, στο παρελθόν, στον μέγιστο βαθμό -και τη διασκέδαση, και την κοινωνικοποίηση, και την πολλή δουλειά στο θέατρο, αφού, για πολλά χρόνια, έπαιζα κάθε χρόνο και σε κάποια παράσταση-, οπότε μετά δεν μπορείς κι εύκολα να συμβιβαστείς. Από την άλλη, όταν και το μέσα σου «ψάχνει», δεν μπορείς να μην του δώσεις και σημασία. Και τώρα το «μέσα» μου, ψάχνει αυτό που θα το ενθουσιάσει πάρα πολύ!
Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑ
«Θέλω να κρατήσω το καλό από αυτήν, γιατί η αναγνωρισιμότητα μου έχει δώσει πάρα πολλή αγάπη από τον κόσμο. Όμως, στη διαδρομή, πέρασα πάρα πολύ δύσκολα στάδια, κυρίως από τους ανθρώπους της δουλειάς, από τον δικό μου χώρο, όχι από τον απλό κόσμο. Κρατάω, ωστόσο, αυτή την αγάπη του κόσμου, αφού χάρις σ’ αυτήν κάνουμε τη συγκεκριμένη δουλειά. Και τις δυσκολίες τις έχω αφήσει πίσω μου, παρόλο που μου ‘χουν αφήσει κουσούρια σε ό,τι αφορά στο πώς συμπεριφέρομαι προς τα έξω, στο αν είμαι ακριβώς “ελεύθερη” όταν βγαίνω έξω».
ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ: ΕΝΑ ΔΙΠΟΛΟ
«Δυστυχώς, το καλό και το κακό πάνε μαζί στη ζωή. Όπως και η αγάπη και το μίσος – σε ένα άσπρο-μαύρο είμαστε συνεχώς, και κινούμαστε από το ένα στο άλλο σαν εκκρεμές. Προσωπικά, είμαι σε μια περίοδο της ζωής μου που προσπαθώ να βρεθώ στη μέση, να βρω την ισορροπία, να αποκτήσω τον έλεγχο, την αυτοκυριαρχία, δηλαδή να πειθαρχήσω σε αυτό που θέλω να κάνω εγώ και όχι σ’ αυτό που μου ‘χει “φορεθεί”, είτε από την οικογένεια είτε από το περιβάλλον. Έχω καταλάβει πια πως την μεγαλύτερη “μάχη” που δίνουμε στη ζωή, τη δίνουμε με το ίδιο μας το μυαλό, γι’ αυτό και θέλει πειθαρχία στο να μπορέσεις να το ξεδιαλύνεις και να δεις τι υπάρχει παρακάτω».
Νομίζεις πως είναι λανθασμένη η εικόνα που έχει ο κόσμος για σένα, σε σχέση με την πραγματικότητά σου;
Κανείς δεν μπορεί να δει την πραγματικότητά σου, αν δεν την έχει ζήσει. Μπορεί απλώς να την υποψιάζεται. Ή μπορεί να ‘χει κάποια διαίσθηση για σένα. Ωστόσο, θεωρώ πως μέσα από το «Rouk Zouk» στον ΑΝΤ1, ο κόσμος με έχει καταλάβει πια κάπως περισσότερο – παλαιότερα, ίσως, μέσα από συνεντεύξεις. Η καθημερινότητα, όμως, του «Rouk Zouk» και ο τρόπος που έχω απελευθερωθεί μέσα από αυτό, δείχνει ένα μεγάλο κομμάτι τους εαυτού μου – επέτρεψα και σε μένα να αφεθώ και να δείξω κάποια κομμάτια μου, τα οποία δεν ήταν γνωστά ευρύτερα πιο παλιά.
ΚΙ ΕΧΩ ΜΙΑ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ
«Το πρώτο πράγμα που με συνδέει με τους ανθρώπους είναι η διαίσθηση, το αρχικό ένστικτο. Κι αυτό που προσπαθώ να μην ξεχνώ ποτέ στις ανθρώπινες σχέσεις, είναι τι είδους αίσθηση είχα στην αρχή. Γιατί, λίγο μετά, ωραιοποιούμε τα πράγματα, τα καλύπτουμε ή κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε ή λέμε πως “αυτό μπορεί να αλλάξει!”. Ειδικά στον έρωτα συμβαίνει αυτό, που είναι ένα συναίσθημα σαρωτικό! Κι έτσι τα ομορφαίνουμε τα πράγματα, τα στρογγυλεύουμε, η διαίσθηση πάει περίπατο, αλλά μετά από πέντε χρόνια θα ξανάρθει μπροστά μας εκείνη η πρώτη πρώτή εντύπωση, πιο έντονη από ποτέ!».
ΣΧΕΣΕΙΣ: ΕΡΩΤΑΣ, ΦΙΛΙΑ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Νομίζεις πως οι άνθρωποι μπορούμε να ερωτευτούμε οποιαδήποτε περίοδο της ζωής μας; Σε συνεντεύξεις τους, δύο μεγάλες κυρίες του θέατρου, δύο γυναίκες που αγαπήθηκαν πολύ, η Μάρθα Καραγιάννη και η Μάρω Κοντού, μου είχαν πει πως από μία ηλικία κι έπειτα, δεν υπήρχε καν γι’ αυτές το κεφάλαιο «έρωτας» στη ζωή τους, το είχαν κλείσει…
Όταν αυτά τα άκουγα παλιά, σε μία αρχική περίοδο της ζωής μου όπου δεν είχαν συμβεί οι αλλαγές που σου ανέφερα προηγουμένως, στενοχωριόμουνα. Κι έλεγα: «Γιατί να συμβαίνει αυτό;». Γιατί ήμουν υπέρμαχη του έρωτα! Θυμάμαι, έλεγα: «Είναι το πιο ωραίο πράγμα που υπάρχει, κι εγώ δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψω να ζήσω, χωρίς να είμαι ερωτευμένη!». Όμως, η ζωή σε πάει αλλού, η ροή της έχει άλλη πορεία… Κι όλα αυτά, φεύγουν! Ειδικά άμα το ‘χεις ζήσει πολύ, άμα έχεις δοθεί πολύ, άμα έχεις απογοητευτεί κιόλας, άμα έχεις πονέσει ή αν δεν σου ‘χει βγει ο έρωτας όπως τον περίμενες, μετά αλλάζεις. Γιατί δεν αντέχεις συνέχεια να πονάς! Μεγαλώνοντας πλέον, αποζητάς άλλα πράγματα κι όχι ακριβώς αυτό το σαρωτικό του έρωτα που σε «τυφλώνει», αφού, έτσι κι αλλιώς, αυτό έχει ημερομηνία λήξης. Θαυμάζω τους ανθρώπους που λένε -γιατί υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι και τους πιστεύω- πως μπορούν να διατηρήσουν τον έρωτα για πάντα! Αλλά, δυστυχώς, εγώ δεν ανήκω σ’ αυτή την κατηγορία.
Οπότε τι θα έλεγες πως σου έμαθε, τελικά, ο έρωτας στη ζωή; Πώς λειτούργησε σε σένα;
Η αλήθεια είναι πως μ’ έκανε να νιώσω πολύ ζωντανή! Γιατί όταν ερωτεύομαι είμαι πάρα πολύ εκεί – το μυαλό μου είναι 24 ώρες το 24ωρο εκεί και, παρεμπιπτόντως, κάνω τις υποχρεώσεις μου, αν και εξακολουθώ να είμαι απολύτως συνεπής σε ό,τι επαγγελματικές υποχρεώσεις έχω. Αλλά μέσα μου “βράζω”, το μυαλό μου είναι μόνο εκεί! Έχει, τουλάχιστον σ’ εμένα, μία πολύ δυνατή ενέργεια ο έρωτας, αρκεί να ξέρεις πώς να την χρησιμοποιήσεις, πώς να την μετουσιώσεις, αλλά και πώς να μην χάσεις τον εαυτό σου μέσα σ’ αυτόν· γιατί υπάρχει κι αυτός ο κίνδυνος. Οι σχέσεις, από την άλλη, χρειάζονται σεβασμό, φροντίδα, εχεμύθεια κι έναν κοινό στόχο – αν δεν υπάρχουν αυτά, τότε τα πράγματα -μακροπρόθεσμα, ίσως- μπλέκονται. Η ζωή, λοιπόν, μου έχει μάθει πως ο έρωτας, αλλά και οι σχέσεις γενικότερα, είναι ένας συνεχής αγώνας καθρεφτίσματος· οι άνθρωποι που έχουμε στο περιβάλλον μας έχουν τα χαρακτηριστικά μας, τα καλά και τα κακά μας, οπότε μπορείς πολύ εύκολα να χάσεις την μπάλα μέσα σ’ αυτό. Σημαντικός, βέβαια, παράγοντας, είτε μία σχέση πάει καλά είτε όχι, είναι η συγχώρεση. Αλλά και η ανάληψη της ευθύνης! Αυτό στο λέω για όλα τα επίπεδα σχέσεων, κι όχι μόνο για τον έρωτα. Γιατί έχουμε μάθει να φταίνε οι άλλοι άνθρωποι για όλα. Όχι, δεν ισχύει αυτό! Το μυαλό μου άλλαξε εντελώς, όταν κατάλαβα -γιατί άλλο να το λέμε ως απόφθεγμα κι άλλο να σου γίνει βίωμα- πως δεν μου φταίει σε τίποτα κανείς – μόνη μου προκαλώ ό,τι προκαλώ!
Η φιλία είναι πιο ξεκάθαρη;
Υποτίθεται. Αλλά και εκεί, με το πέρασμα των χρόνων, ίσως να μένουν πράγματα κάτω απ’ το χαλί.
Εμείς, πάντως, έχουμε στο μυαλό μας μια συμπαγή παρέα, η οποία, πολύ συχνά, αναφέρεται και σε συνεντεύξεις των μελών της. Παραμένει έτσι, στο πέρασμα των χρόνων, ή μήπως κι αυτή μεταβάλλεται;
Όλα αλλάζουν και όλοι. Το θέμα είναι αν αυτά που μας ένωσαν στην αρχή, υπάρχουν ακόμα. Γιατί, όταν οι άνθρωποι συνδέονται, συνδέονται για να εξελιχθούν σε κάτι – συνήθως σε κάτι κοινό· γιατί έχουν κοινές ανάγκες. Αυτό συνέβη και με την δική μου την παρέα, κι έχει βοηθήσει πολύ ο ένας στην εξέλιξη του άλλου. Αλλά έχει κι αυτό ένα ταβάνι. Και μπορεί, ξαφνικά, ο κάθε ένας, να θέλει κάτι διαφορετικό πια ή η ανάγκη του να είναι διαφορετική και να μην μπορεί να την καλύψει ο άλλος. Η σχέση αυτή που λες πως είναι πολύ συμπαγής -και είναι-, πρέπει να σου πω πως έχει περάσει από πάρα πολλά στάδια. Δεν ήταν μόνο γέλια και διασκέδαση. Έχουν υπάρξει και τριγμοί μεταξύ μας, και περίοδοι που έχουμε για λίγο αποτραβηχτεί ο ένας απ’ τον άλλον. Όμως, υπάρχει πάντα ο κοινός παρονομαστής: Η φιλία μας! Την οποία, όλοι μας, την κρατάμε με νύχια και με δόντια. Αλλά οι ανάγκες μας έχουν αλλάξει πια. Κι αυτό είναι κάτι που το ‘χουμε πει μεταξύ μας, γι’ αυτό και μπορώ να το πως και σε μια συνέντευξη. Κι έτσι ο καθένας, ψάχνει τώρα την δική του διαδρομή. Θα σου πω το εξής, που ίσως και να μην είναι γνωστό: Αν υποθέσουμε πως είμαστε 15 περίπου χρόνια φίλοι, η γνωστή παρέα, τα 8-10 τα περάσαμε με το να είμαστε κάθε μέρα μαζί, σχεδόν. Αυτό ακούγεται περίεργο. Αλλά, αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ! Χωριζόμαστε, κάναμε τις δουλειές μας, και μετά το μέλημά μας ήταν πού θα βρεθούμε πάλι όλοι μαζί: Διακοπές μαζί, γιορτές μαζί, διασκέδαση μαζί, τα πάντα μαζί. Αυτό κράτησε παραπάνω από όσο μπορεί να πιστέψει κανείς, αλλά δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα και με αυτό τον τρόπο. Οπότε και αυτή η σχέση είναι σε επαναπροσδιορισμό, δεν είμαστε πια όπως ήμασταν παλιά. Όμως -και θέλω να ‘ναι ξεκάθαρο αυτό- είναι τόσο δυνατό αυτό που μας δένει στη βάση μας, που πάντα επιστρέφουμε σ’ αυτή τη φιλία. Γιατί, στην μεγάλη χαρά ή στο μεγάλο πρόβλημα, πάντα επιστρέφουμε οι άνθρωποι στο «καβούκι» μας. Κι όπως ο έρωτας, έτσι και η φιλία, είναι σχέσεις που σε εξελίσσουν, γιατί δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε κι εντελώς μόνοι στη ζωή – χρειαζόμαστε κάποιον άνθρωπο κοντά μας όταν «κολλάμε», να μας καθοδηγήσει, να μας αγαλλιάσει την ψυχή, να μας δείξει έναν άλλο δρόμο ή τουλάχιστον να μας ακούσει.
ΟΡΙΑ
«Τα “όχι” μου δεν τα λέω πολύ εύκολα. Δυσκολεύομαι. Ειδικά όταν πρέπει να τα πω σε ανθρώπους που σέβομαι – εκεί δυσκολεύομαι πάρα πολύ! Ταλαιπωρώ τον ίδιο μου τον εαυτό. Πιστεύω πως βάζω όρια, αλλά δεν καταλαβαίνω πώς – εγώ, δεν το αντιλαμβάνομαι, αλλά μου το λένε οι φίλοι μου. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι τομείς που δεν βάζω τα όρια – μπορεί να καταπιεστώ, μπορεί να κάνω πράγματα που δεν θέλω και που μπορεί να θέλει κάποιος άλλος ή τα κάνω για να νιώσει καλά ο άλλος· αυτά δεν τα ‘χω ακόμα ξεκαθαρίσει, δεν έχω νιώσει τόσο δυνατή. Αλλά είμαι σε καλό δρόμο».
Υπάρχει κάτι που να σου λείπει σήμερα, Ζέτα;
Αυτό που μου λείπει, κι αυτό που επίσης κάπως έχει αλλάξει στη ζωή μου, είναι η αβίαστη, αυτή η ανέμελη χαρά που είχα νεότερη και που, δυστυχώς, δεν υπάρχει, μ’ αυτό τον τρόπο, στη ζωή μου τώρα πια. Στο πλαίσιο της αναδιαμόρφωσής μου, αυτό είναι που κυνηγάω πιο πολύ, κι από τον έρωτα κι από τα πάντα: Τη χαρά! Προσοχή, χωρίς να ακουστεί πως μιλάει ένας καταθλιπτικός άνθρωπος -κάτι που δεν συμβαίνει!- δεν χαίρομαι πια με τα ίδια πράγματα και με την ίδια ευκολία όπως πριν από 20-25 χρόνια, σε σχέση και με αυτό που συμβαίνει γύρω μας, στην κοινωνία, διαπιστώνοντας πως έχει σκληρύνει πολύ σε σχέση με το παρελθόν. Προσωπικά, προσπαθώ να διατηρώ μέσα μου κάποια συναισθήματα ζωντανά, όπως είναι η τρυφερότητα, η δοτικότητα, η σύνδεση, η ευγνωμοσύνη, η γαλήνη, η ζεστασιά, η αγαλλίαση, το δέος, η φροντίδα, όλα αυτά. Προσπαθώ να εστιάζω σ’ αυτά!
Info:
Μετά από τρία χρόνια επιτυχίας με συνεχή sold-out στην Αθήνα αλλά και στη Θεσσαλονίκη, τα «Μαθήματα Κωμωδίας», του Θοδωρή Αθερίδη, έρχονται για πρώτη φορά στην Κύπρο με έναν all-star θίασο και υπόσχονται πολύ, μα πάρα πολύ γέλιο.
Πρωταγωνιστούν: Θοδωρής Αθερίδης, Ζέτα Μακρυπούλια, Ηλίας Βαλάσης, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Αναστασία Τσιλιμπίου. Βοηθός σκηνοθέτη: Άρτεμις Δούρου. Σκηνικά-κοστούμια: Λάκης Γενεθλής. Σχεδιασμός φωτισμού: Aleksandar Jotovic. Διευθύντρια σκηνής: Μόνικα Χατζηβασιλείου. Παραστάσεις: Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας: 12 , 13, 14 και 15 Ιουνίου. Παττίχειο Θέατρο Λεμεσού: 16, 17 και 18 Ιουνίου. Μαρκίδειο Θέατρο Πάφου: 19 και 20 Ιουνίου. Αμφιθέατρο Πανεπιστημίου Uclan στην Πύλα: 21 και 22 Ιουνίου. Για εισιτήρια: www.ticketmaster.cy / ACS Courrier.
Το «Rouk Zouk» του ΑΝΤ1 Ελλάδος μεταδίδεται καθημερινά στις 17:00 και από τον ΑΝΤ1 Κύπρου, αλλά και σε επανάληψη κάθε πρωί στις 10:00.
