Θεόδωρος Ελευθερίου: Ο 26χρονος σεφ του Limoncello Deli Bar συστήνεται

Θεόδωρος Ελευθερίου: Ο 26χρονος σεφ του Limoncello Deli Bar συστήνεται

Θεόδωρος Ελευθερίου: Ο 26χρονος σεφ του Limoncello Deli Bar συστήνεται
Φωτογραφία: Παναγιώτης Μηνά

Ο 26χρονος chef του Limoncello Deli Bar μάς μιλά για τα νοητά ταξίδια στα οποία σε παρασέρνουν οι γεύσεις, για τα συναισθήματα που σου ξυπνά το φαγητό, τη μαγειρική που δεν την κατακτάς αν δεν βάλεις μέσα στα πιάτα σου αγάπη και μοιράζεται μαζί μας δύο απολαυστικές συνταγές.

Από την Νταϊάνα Αζά

Μπήκα για πρώτη φορά στην κουζίνα για να πειραματιστώ, όταν ήμουν 12 χρονών. Τα χαμόγελα που είδα μόλις δοκίμασαν στο σπίτι αυτό που έφτιαξα, μου έδωσε θάρρος. Και ήταν μια αναρόκρεμα, μια κλασική συνταγή της γιαγιάς μου, την οποία κρατώ μέχρι σήμερα και την έχουμε και στο Limoncello, με κάποιες μικρές παρεμβάσεις.

Η γιαγιά μου τάιζε όλη την οικογένεια! Μου άρεσε πάντα να βρίσκομαι γύρω από τη γιαγιά μου, που τάιζε ολόκληρη την οικογένεια, και να παρακολουθώ με προσοχή την κάθε της κίνηση. Η σχέση όλων μας με τη μαγειρική, πιστεύω, ξεκινούν από το σπίτι της γιαγιάς. Εκεί μαθαίνουμε τις πιο βασικές συνταγές, με πιο βασικό υλικό τι άλλο; Την αγάπη.

Το φαγητό πρέπει να σου φέρνει στο νου αναμνήσεις. Εκείνη η αναρόκρεμα, που παρόλο που έχει πολλά συστατικά και διαφορετικές υφές, καταφέρνει μέχρι σήμερα να μου ξυπνά συναισθήματα, ξετρυπώνοντας από μέσα μου όλες εκείνες τις όμορφες εικόνες από την παιδική μου ηλικία. Είναι πολύ όμορφο πράγμα να ταξιδεύεις μαζί με το φαγητό.

Όταν δούλεψα για πρώτη φορά σε εστιατόριο ήταν παράξενο το συναίσθημα. Η πίεση ήταν μεγάλη, οι ρυθμοί εξαιρετικά γρήγοροι, χαρακτηριστικά που δεν τα γνωρίζεις πριν ζήσεις την εμπειρία. Στο σπίτι σου έχεις άφθονο χρόνο να κάνεις ό,τι θέλεις και να αυτοσχεδιάζεις, ενώ εκεί το φαγητό πρέπει να βγαίνει κάθε φορά ακριβώς το ίδιο. Κάτω όμως από αυτές τις συνθήκες είναι που καταλαβαίνεις πραγματικά αν μπορείς να κάνεις αυτό το πράγμα ή όχι. Αυτό το συναίσθημα που ανέβαζε την αδρεναλίνη μου στα ύψη, όμως, εμένα με έκανε να αγαπήσω αυτή τη δουλειά ακόμα περισσότερο.

Όταν τέλειωσα τη σχολή, πήγα Λονδίνο και δούλεψα στο πεντάστερο ξενοδοχείο Royal Garden στο κέντρο της πόλης. Εκεί άλλαξε εντελώς η φιλοσοφία μου, έζησα έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο δουλειάς, πιο επαγγελματικό. Οι ώρες ήταν πολλές, αλλά το πιο δύσκολο απ’ όλα ήταν οι ρυθμοί. Είσαι εκεί 10 ώρες κάθε μέρα κατά τη διάρκειά τους δουλεύεις σκληρά, χωρίς πολλά διαλείμματα, χωρίς να δικαιούσαι να κάνεις εκπτώσεις στην ποιότητα ή στο αποτέλεσμα. Έμαθα όμως πολλά δίπλα στους σεφ (Ιταλούς, Γάλλους και Άγγλους), που μου μετέδιδαν καθημερινά πολλές γνώσεις – ήταν ένα πραγματικό σχολείο για εμένα.

Ένιωσα πολλές φορές ότι δεν θα τα κατάφερνα, ότι ίσως να έπρεπε να τα παρατήσω. Όταν όμως βάζω ένα στόχο, όσο ανέφικτος κι αν φαντάζει, μένω προσηλωμένος σε αυτόν μέχρι τέλους, μέχρι να τον επιτύχω. Εξάλλου, τίποτα δεν είναι εύκολο στη ζωή, γι’ αυτό και εγώ, όσες δυσκολίες κι αν βρίσκω στο δρόμο μου, προσπαθώ να τις ξεπερνώ για να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω.

Όταν επέστρεψα δούλεψα σε διάφορα εστιατόρια, όπως το Skinny Fox. Όταν μου έγινε η πρόταση να αναλάβω στο Limoncello, ένιωθα ήδη έτοιμος για να κάνω το επόμενο βήμα. Η συνεργασία με τον Νίκο Καραθάνο, με έκανε να νιώσω ασφάλεια, γιατί ήξερα ότι μαζί του θα μάθαινα από αυτόν περισσότερα πράγματα. Το πιο σημαντικό είναι να μη θεωρήσεις ποτέ ότι τα έχεις μάθει όλα, γιατί τότε θα μείνεις στάσιμος.

Η σημαντικότερη συμβουλή που άκουσα από τον Νίκο είναι πως για να γίνω σπουδαίος μάγειρας, πρέπει να μαγειρεύω για τους ανθρώπους. Γιατί η μαγειρική δεν είναι μόνο τέχνη. Δεν έχει σημασία μόνο το πιάτο, αλλά ο άνθρωπος που θα φάει αυτό που δημιούργησες. Και όση περισσότερη σημασία δώσεις σε αυτόν, με τόση περισσότερη αγάπη θα φτιάξεις αυτό το φαγητό.

Πέραν από τις μαγειρικές ικανότητες, όταν αναλαμβάνεις εξ ολοκλήρου ένα εστιατόριο πρέπει να μπορείς να βάλεις μια τάξη. Να υπάρχει μεν μια χαλαρότητα στην κουζίνα, αλλά παράλληλα και μια σοβαρότητα και ένας σεβασμός ούτως ώστε να βγαίνει σωστά η δουλειά. Στην αρχή είχα ένα άγχος για το πώς είναι να καθοδηγείς το προσωπικό, αλλά είχα αυτοπεποίθηση, ένιωθα ότι μπορούσα να το κάνω. Με τη βοήθεια του Νίκου, κτίσαμε μια καλή ομάδα, θέλουμε να φτάσουμε πάρα πολύ ψηλά και είμαι βέβαιος πως θα το πετύχουμε πολύ σύντομα.

Μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω στο «Όλα για Σένα» στο TVOne, παρόλο που είναι πολύ διαφορετικό να μαγειρεύεις στην τηλεόραση απ’ ό,τι σε ένα εστιατόριο. Ο άλλος που σε βλέπει ζωντανά απ’ την οθόνη του πρέπει να καταλάβει ακριβώς τι κάνεις, γι’ αυτό και πρέπει να εξηγάς με πολύ συγκεκριμένο τρόπο κάποια πράγματα, ενώ την ίδια στιγμή, πρέπει να έχεις αποβάλει εντελώς το άγχος, ακόμα κι αν έχεις μπροστά σου τόσες κάμερες.

Με είχαν ρωτήσει αν ήθελα να συμμετάσχω στο Master Chef, αλλά το φοβήθηκα. Δεν γνωρίζεις τους συμπαίκτες σου, αλλά πρέπει να συνεργαστείτε και να μαγειρέψετε μαζί και ο κόσμος να σε βλέπει σε όλες αυτές τις φάσεις. Με αυτό τον τρόπο, ίσως να βγει προς τα έξω κάτι που να μην ανταποκρίνεται στην πραγματική σου εικόνα. Κάποια στιγμή όμως θα ήθελα πολύ να το κάνω, πιο πολύ για την εμπειρία. Μπορεί να αφήνεις κάτι πίσω, αλλά το κάνεις για κάτι που μπορεί να γίνει πιο μεγάλο μετά.

Το πιο μεγάλο μου όνειρο είναι να γράψω ένα βιβλίο με τις δικές μου συνταγές, αλλά και να ανοίξω ένα μαγαζί μέσα από το οποίο θα μπορώ να μεταφέρω στον κόσμο που κάθεται έξω τη φιλοσοφία μου, τις αναμνήσεις μου και παράλληλα να μπορέσω να ξυπνήσω τις δικές τους αναμνήσεις. Και όλα αυτά, μέσω του φαγητού.

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τ. 265

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *