Το ερωτηματολόγιο του Προυστ

Το ερωτηματολόγιο του Προυστ

Ο Θ. μου έστειλε πριν από λίγο τις γνωστές αυτές ερωτήσεις για να τις απαντήσει ένα μοντέλο. Με έβαλε, όμως, σε περιασμό καθώς ξεκίνησα να ανοίγω την θυρίδα της καρδιάς μου διαβάζοντάς τις. 

 

Τι σημαίνει ευτυχία για σένα;
Δεν υπάρχει «ευτυχία». Μερικές στιγμές που το μυαλό δεν έχει «βάρος», τύψεις, σκέψεις περίπλοκες, τα πράγματα είναι καλά. Που είναι ανάλαφρο και πουπουλένιο, δηλαδή. Όχι συχνά.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;
Να ξεκινήσω να ρωτάω όσους αγαπώ ό,τι θέλω «λόγω αληθινού ενδιαφέροντος» – λίγο τακτ.

Τι δεν αποχωρίζεσαι ποτέ;
Έχω πάντα ένα προφυλακτικό στο πορτοφόλι μου, στη θήκη που βάζω τα νομίσματα.

Τι δεν σου αρέσει περισσότερο στην εμφάνισή σου;
Τα 15 κιλά που θέλω να χάσω. Μπορεί και 20. Έχω κάνει τα πάντα. Ό,τι δίαιτα κυκλοφορεί – με νιώθετε οι ομοιοπαθούντες. Αλλά, είναι κάτι βράδια, που ξεκινάω με τα πόδια απ’ το σπίτι για την «Πανδώρα» (χωρίς συγκεκριμένο «στόχο»), που σκέφτομαι στο δρόμο «δεν μπορεί, αυτό μάλλον θα ανάγεται σε έλλειψη ενδιαφέροντος για τη ζωή. Όλη η ζωή πέντε λαχταριστές μπουκιές από μία παγωμένη τάρτα φράουλα;».

Ποια είναι τα αγαπημένα σου χρώματα;
Το μαύρο. Πάντα μαύρα φοράω. Βολεύει.

Σε ποιες περιπτώσεις επιλέγεις να πεις ψέματα;
Για να γίνει η δουλειά μου. Ή για τη δουλειά μου. Το κάνω συχνά.

Ποια συνάντηση σε καθόρισε;
Αυτή με τον δολοφόνο Παναγιώτη Φραντζή. Ο Παναγιώτης είχε τεμαχίσει με χασαπομάχαιρο και πετάξει μέσα σε δέκα πλαστικές σακούλες το σώμα της γυναίκας του. Συναντηθήκαμε στα Πατήσια για δύο ώρες. Ήταν σαν συνέντευξη – αλλά δεν δημοσιεύτηκε ποτέ, γιατί είχε κάποιες ενστάσεις. Φεύγοντας μου είπε «κι εσύ τώρα μπορεί να με σκοτώσεις, αλλά να μην καταλαβαίνεις τι κάνεις όσο το κάνεις…». Τον πήρα ξανά τηλέφωνο, μετά την αποφυλάκισή του, πριν από πέντε χρόνια. Μου είπε να μην τον ενοχλήσω ποτέ ξανά.

Ποιο ταλέντο θα ήθελες να έχεις;
Είμαι ατάλαντος. Κανένα ταλέντο δεν έχω. Αν και φοβάμαι πολύ τα μεγάλα «ταλέντα». Γιατί κρύβουν -σχεδόν πάντα- πολύ «μικρούς», αγνώμονες και σαδιστές τύπους – τους απεχθάνεται πάντα η οικογένειά τους. Γράφουμε όσα γράφουμε, αλλά πολλά από τα «ταλέντα» που γνώρισα, λόγω δουλειάς, ήταν καθάρματα.

Για ποιο χαρακτηριστικό του εαυτού σου υπερηφανεύεσαι;
Για την ανεκτικότητά μου στα ανθρώπινα λάθη. Τα κατανοώ όλα! Απλώς απομακρύνομαι χωρίς προειδοποίηση.

Ποιο χαρακτηριστικό εκτιμάς στους άλλους;
Το να μην κάνουν ερωτήσεις.

Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείς περισσότερο;
Είμαι αθυρόστομος – κυρίως με όσους νιώθω οικειότητα. Δεν γράφονται ούτε οι λέξεις ούτε οι φράσεις.

Ποια αρετή εκτιμάς σε έναν άντρα;
Ούτε αυτό γράφεται.

Ποιον άνθρωπο θαυμάζεις περισσότερο;
Τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο. Την τραβεστί Αλόμα. Την πανεπιστημιακό Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. Τη θεατρική συγγραφέα Λούλα Αναγνωστάκη. Είναι αρκετοί… Άλλοι πέθαναν, άλλοι ακόμη ζουν. Όλοι τους ήταν μεγάλα ανοιχτά παράθυρα στη μικρότατη ζωή μου.

Ποια είναι η σχέση σου με τα χρήματα;
Εξαιρετική. Λόγω παιδικών στερήσεων έμαθα να τα συμπονώ στον «ρόλο» τους, να κατανοώ τη χρησιμότητά τους, να τα αποταμιεύω, να τα κουμαντάρω. Έχω κάνει αρκετά πράγματα που δεν θα τα έκανα, αν δεν ήταν καλά τα χρήματα. Μερικά ήταν ντροπιαστικά. Κάποια και παράνομα.

Το αγαπημένο σου ταξίδι;
Είναι ένα ταξίδι που με καθόρισε, με άλλαξε, με έκανε να μετριάζω την υπομονή μου λόγω βιολογικής έλλειψης χρόνου στο χάσιμο – αυτό στο Ντιγιάρμπακίρ, πριν από δύο χρόνια. Δεν έχω γράψει ποτέ γι’ αυτό δημόσια. Δεν έχω ακόμη τις αντοχές.

Ποιο είναι το μότο σου;
Κατά καιρούς αλλάζει. Επειδή με ρωτάνε συχνά διάφορα, μου στέλνουν e-mail, κάποιοι έχουν αγωνία… Αυτή την περίοδο είναι αυτό: «Υπάρχει κάτι πιο επιδέξιο από το να είσαι ο εαυτός σου. Να είσαι ο ρόλος σου!».

Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση από την παιδική σου ηλικία;
Είναι εκείνη η πρώτη φορά που κατάλαβα τι μου αρέσει, σε συγκεκριμένη συνθήκη, καθώς κάναμε πως κοιμόμασταν. Έκτοτε χαθήκαμε. Θα ‘θελα να δω πώς έχει αλλάξει πια καθώς ο χρόνος επανακαθορίζεται με γάμους, μωρά και παράλληλες βόλτες στον δημόσιο κήπο της Λευκωσίας.

Όταν δεν γράφεις ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
Να χαζεύω το ταβάνι. Να μην κάνω τίποτα. Μόνη μετακίνηση αυτή στην τουαλέτα.

Πώς θα επιθυμούσες να πεθάνεις;
Όπως τύχει. Όλα είναι εμπειρίες και αφορμές για το παραπέρα. Να, αυτό μπορεί να ‘ναι το τελευταίο κείμενό μου. Μπορεί να ακολουθήσουν άλλα δέκα, άλλα διακόσια. Ποιος ξέρει; Γι’ αυτό έλα να πάμε να πιούμε μια παγωμένη μπιρίτσα στον «Λάμπρο», όσο το αίμα μας βράζει κι η νύχτα έχει μεγάλα αστέρια στον σκοτεινό και ατέλειωτο ουρανό του μικρού μας πλανήτη που παραμένει μια κουκκιδίτσα στο σύμπαν…

Πηγή : Φιλgood, τεύχος 233.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *