Το τραγούδι «Σαν των ανθρώπων τις φωνές» μέσα από τα μάτια του συνθέτη, στιχουργού και ερμηνευτή του, Σταμάτη Χατζηευσταθίου

Το τραγούδι «Σαν των ανθρώπων τις φωνές» μέσα από τα μάτια του συνθέτη, στιχουργού και ερμηνευτή του, Σταμάτη Χατζηευσταθίου

Εδώ και αρκετά χρόνια, ο Σταμάτης Χατζηευσταθίου δημιουργεί όμορφα, αθόρυβα, χρωματιστά. Τα τραγούδια του δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν υπό τη μορφή πυροτεχνημάτων. Είναι τραγούδια «τραγουδένια», αληθινά. Όπως και το «Σαν των ανθρώπων τις φωνές», για το οποίο θα μου μιλήσει. Ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε στον ομώνυμο δίσκο του 2010 και βρήκε τη δική του θέση κάπου, σε κάποιες ξεχωριστές καρδιές.

«Ηιστορία του τραγουδιού αυτού είναι λίγο υπερβατική, αλλά μου έδειξε ότι τα τραγούδια υπάρχουν κάτω από το δέρμα μας και παίρνουν φως όταν παίρνει ρεύμα ο κάθε πόρος μας. Ήτανε κοντά 6 του Δεκέμβρη του 2008 και εγώ βρισκόμουν σε… ολική νάρκωση μπροστά στην τηλεόραση. Ξαφνικά έκτακτες ειδήσεις, αναμεταδόσεις, καπνοί μέσα από κάδους σκουπιδιών, πετροπόλεμος. Είχε σκοτωθεί ένας έφηβος. Ήταν σαν να κάτι φώναξε εντός μου «ως εδώ». Σηκώθηκα σαν να μην πατούσα και πήγα στο πιάνο. Έπαιξα τη μελωδία αυτόματα, χωρίς να με ενδιαφέρει αν ήθελε φτιάξιμο. Ήταν δωρικό και θυμωμένο, έτσι μου βγήκε. Σαν εθισμένος που ψάχνει τη δόση του, έψαχνα ένα χαρτί. Το πρώτο που βρήκα μπροστά μου ήταν η απόδειξη από τα κοινόχρηστα. Άρχισα λοιπόν να γράφω, χωρίς καν να κάνω οποιαδήποτε διόρθωση. Μετά το διάβασα. Το τραγούδι ξεκινούσε με τον στίχο «άλλαξε ο κόσμος, άλλαξε». Μέσα από τον «πόλεμο» και τις δολοφονίες που έβλεπα ζωντανά στην οθόνη μου, μου βγήκε αυτό το πράγμα. Ο Χατζιδάκις είχε πει ότι μοιάζουμε στο θηρίο, αλλά εγώ εκείνη τη στιγμή το αγκάλιαζα το θηρίο: «Βγάζουν κραυγές στις Εθνικές / σωπαίνουν βολεμένες / τρώνε τη σφαίρα Κυριακές / ξεχνάνε τις Δευτέρες». Αυτό ήταν μια εξομολόγηση. Καταρχάς, ήθελα να δείρω τον εαυτό μου παρά κάποιον άλλο. Αισθανόμουν κι εγώ ένοχος γι’ αυτό που έβλεπα μπροστά μου. Έγραψα απνευστί μέχρι το πρώτο ρεφρέν. Τα γράμματά μου συνήθως δεν διαβάζονται, ούτε καν από μένα τον ίδιο. Έχω λοιπόν πάντα τον φόβο ότι δεν θα καταφέρω την επομένη να διαβάσω αυτά που έχω γράψει. Με αυτόν τον τρόπο έχω χάσει πολλά πράγματα. Τελικά τα κατάφερα. Η επόμενη μέρα ήταν απλώς μια Δευτέρα. Εκείνο το Σαββατοκύριακο, όμως, ήταν μια γέννηση σε πολλά πράγματα και το «Σαν των ανθρώπων τις φωνές» ήταν ακριβώς εκείνο που ήθελα να πω τη συγκεκριμένη στιγμή. Το ηχογράφησα στο κινητό μου, και πολλές φορές, ακόμα και σήμερα, ανατρέχω σε εκείνη την ηχογράφηση. Αυτές οι ηχογραφημένες στιγμές είναι που δίνουν σε εμάς τους δημιουργούς τις αναπνοές που χρειαζόμαστε».

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *