Τραγούδια των γυμνών οπισθίων

Τραγούδια των γυμνών οπισθίων

Η εμφάνιση της Αγγελικής Ηλιάδη στο Star Academy ούτε ωραία ήταν, ούτε προκλητική, απλά ακαλαίσθητη, ενώ η Κατερίνα Στικούδη με τις φουτουριστικές μπότες ήταν όχι ευρηματική, αλλά πικρά αστεία.

Η λαϊκή αοιδός εμφανίζεται στο σόου ταλέντων πανηγυρικά, ως καλεσμένη φτασμένη μουσικά. Ωραία γυναίκα προφανέστατα, φορά ένα στραφταλιζέ κομμάτι ύφασμα και έχει γυμνά πόδια, στήθος και οπίσθια. Είναι σκαρφαλωμένη πάνω σε παπούτσια με τεράστιους πάτους, απ’ αυτά που φορούν τα κορίτσια των αισθησιακών χορών στα υποφωτισμένα μαγαζιά αντρών με τις σαφείς, τίμιες προθέσεις ηδονικής ανακούφισης τού «κοίτα και μην αγγίζεις». Φυσικά και δεν μπορεί να χορέψει, αλλά ούτε καν να κινηθεί. Γι’ αυτό λικνίζει τη λεκάνη της μόνο, σαν να πονάει η μέση. Ο δε σκηνοθέτης αποδίδει τιμή στην κάμερα, στις γυναίκες, στο ελληνικό τραγούδι –Ζήτω!– και ζουμάρει στα οπίσθια. Η καλλιτέχνης τραγουδά νταλκαδιάρικα λαϊκά τραγούδια που ξεκινούν με εισαγωγή από ήχο Red Hot Chili Peppers και συνεχίζουν αμανετζίδικα, ώσπου να ερμηνευτεί και το αγαπημένο «Μια γυναίκα μόνο ξέρει να σου πει», εντελώς αποδυναμωμένο από την επιδειξιομανή εμφάνιση της κυρίας, που προφανώς τίποτα δεν ξέρει να πει, παρά μόνο να δείξει.

Στο ίδιο σόου, αμέσως μετά, νεαρή, επίσης ωραιότατη καλλιτέχνιδα, μπαίνει μέσα με μπότες ασημένιες που σταματούν στους γοφούς και με ένα κορμάκι διάφανο κουνάει το πάνω μέρος του κορμιού, σε ένα παράδοξο θέαμα, που ούτε σοκάρει, ούτε ωραίο είναι, απλά αλλόκοτο. Καμία τους δεν είναι Μαρινέλλα, Πόλυ Πάνου, Ρόζα Εσκενάζι ή Σεβάς Χανούμ, αλλά ούτε και Μαντόνα, Μπιγιονσέ, Λόπεζ ή Ριάνα. Οι πρώτες είχαν βασικό στοιχείο τις φωνάρες τους και ακουμπούσαν σε βάσανα εθνικά. Οι δεύτερες, ενταγμένες στην πανίσχυρη, διεθνή, βαριά βιομηχανία του παγκόσμιου θεάματος, κάνουν προγράμματα πολύωρα, που το γυμνό και η πρόκληση στην εμφάνιση είναι το τελευταίο στοιχείο που αφορά πάνω στη φαντασμαγορία του προϊόντος που έχει γίνει το όνομά τους.

Και ενώ η διεθνής τάση, όπως είδαμε και στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, είναι τραγούδια όχι εντυπωσιασμού, ευρημάτων θεματικών και γύμνιας, αλλά μελωδίας, ερμηνευτικής δύναμης, απλότητας, πολιτικής συχνά καταγγελίας, στην προκειμένη περίπτωση σημασία έχει να κάνει «ζημιά» η τραγουδίστρια της περιορισμένης εμβέλειας και όχι να τραγουδήσει. Γι’ αυτό η εμφάνιση της Αγγελικής Ηλιάδη στο Star Academy ήταν ακαλαίσθητη, ενώ η παπουτσωμένη γάτα Κατερίνα Στικούδη με τις φουτουριστικές μπότες ήταν πικρά αστεία. Ως γυναίκα, με την πρώτη νιώθεις άβολα και με τη δεύτερη στενάχωρα για την τόση προσπάθεια που δεν εντάσσεται πουθενά και στοχεύει ακριβώς στο ίδιο, στο πουθενά.

Το ελληνικό τραγούδι, πολιτισμικός θησαυρός, με τις αρχαϊκές καταβολές και το τεράστιο γεφύρωμα της ανατολής με τη δύση, της παράδοσης και της εξέλιξής του, έγινε υπόθεση μουσικών τάλεντ σόου, ξεδιάντροπων, γυμνικών, παρελθοντικών εμφανίσεων και τάχα ομμάτων μοντερνισμών με χρωματολόγια βαφής μπούκλας της κάθε Τάμτα. Και πια όλο αυτό μοιάζει ρετρό χωρίς νοσταλγία. Παλιακά τερτίπια χωρίς φαντασία. Επιδειξιομανής ναρκισσισμός και μελαγχολική έκθεση προσόντων. Και γιατί τόσο κόπος; Άμα τύχει και δεν είσαι στο μπουρλέσκ η Ντίτα Φον Τιζ, απλά βγες και τραγούδα, κούκλα μου. Η φωνή δεν θέλει πολλά για να ακουμπήσει ψυχές, ακόμα και αισθησιακές διαθέσεις. Μόνο απλότητα, ταλέντο, ενέργεια, αφοσίωση. Ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις.

Το τραγελαφικό του πράγματος δε, είναι πως και οι δύο κυρίες, Ηλιάδη και Στικούδη, στάθηκαν να «τραγουδήσουν» μπροστά στη Βίσση. Η οποία, άσχετα από επιλογές τραγουδιών και είδος μουσικό των σουξέ της, ουδέποτε χρειάστηκε για να μαγέψει το κοινό της προκλήσεις σωματικές, πάρα μόνο στίχων και θεάματος. Και αυτό πάντα, μεταξύ αυτής και ημών των θεατών, αρκούσε.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *