Βασίλειος Κωστέτσος: Ήμουν δαχτυλοδεικτούμενος στο σχολείο και πολύ μόνος

Βασίλειος Κωστέτσος: Ήμουν δαχτυλοδεικτούμενος στο σχολείο και πολύ μόνος

Βασίλειος Κωστέτσος: Ήμουν δαχτυλοδεικτούμενος στο σχολείο και πολύ μόνος
Φωτογραφία: Πάνος Γιαννακόπουλος (Studio 13)

Ένας από τους διασημότερους σχεδιαστές μόδας στην Ελλάδα, πάντα έχει κάτι καινούργιο να πει και να εκπλήξει το κοινό του.

Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη

Είναι περασμένες δέκα το βράδυ. Ο Βασίλειος βρίσκεται στο κουζινάκι του ατελιέ του, στο Κολωνάκι, και φτιάχνει ένα ζεστό τσάι με κανέλα. «Μιλάω τόσο πολύ όλη την ημέρα, που πιάστηκε ο λαιμός μου». «Ωχ!», σκέφτομαι, «δεν θα μιλάει καθόλου». Με κοίταξε και χαμογέλασε, σαν να «διάβασε» τη σκέψη μου. «Μην ανησυχείς, όμως, θα τα πούμε όλα με την ησυχία μας», μου αναφέρει και κάθεται απέναντί μου, ανακατεύοντας το τσάι του και παίζοντας σαν μικρό παιδί με το κουταλάκι.

Ήταν μια είδους «διάκριση» για σένα, το γεγονός ότι παρουσίασες πριν από λίγους μήνες την κολεξιόν σου στο Ηρώδειο;
Σαφώς και ήταν! Και μάλιστα πολύ μεγάλη. Ωστόσο, δεν ήταν κάτι «σκόπιμο», δεν έγινε μέσα από διαγωνισμό τον οποίον κέρδισα. Μου έδωσαν το Ηρώδειο, διότι εκτίμησαν την πορεία και τη διαδρομή μου! Προσωπικά, αισθάνθηκα πολύ καλά και είμαι ο μοναδικός σχεδιαστής -στα δύο χιλιάδες χρόνια που υπάρχει το Ηρώδειο- στον οποίο έχει δοθεί αυτός ο «ιερός» χώρος, ξεχωρίζοντας ανάμεσα στους υπάρχοντες σχεδιαστές. Επενδύω αρκετά στη δουλειά μου κι εφόσον το υπηρετώ το κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Είμαι αρκετά «νέος», αλλά ταυτόχρονα και πολύ «μεγάλος» στον χώρο μου. Θα μπορούσα να έχω βάλει στοπ, εδώ και πολλά χρόνια. Όμως, έχω χρόνο κι έτσι κάνω το πάθος μου.

Πόσο έχουν μειωθεί τα κέρδη και οι απολαβές σου, σε σχέση με το παρελθόν;
Καμία σχέση πια, έχουν αλλάξει όλα τελείως – ειδικά η τιμή της πώλησης, έχει πέσει γύρω στο 80%. Από την πλευρά μου, με τη βοήθεια της αδελφής μου, της Πολυξένης, ασχολούμαι με την υψηλή ραπτική και με μοναδικά κομμάτια. Οι τιμές άλλαξαν, έπεσαν, όχι όμως η δουλειά και η ποιότητα των υφασμάτων μου. Ναι, μπορώ να λειτουργήσω με πιο φθηνά υφάσματα, αλλά δεν το κάνω! Δεν ρίχνω την ποιότητά μου, δεν κοροϊδεύω τον καταναλωτή. Η μόδα για μένα είναι δημιουργία. Προτιμώ να έχω πια ελάχιστο κέρδος, αλλά να μη ρίχνω την ποιότητά μου.

Επειδή έζησες τη «χρυσή εποχή», προ κρίσης, κράτησες χρήματα;
Όχι, τίποτα. Τα έριξα όλα στη δουλειά μου και η τελευταία μου «ατασθαλία» ήταν η Νέα Υόρκη. Το «New York Fashion Week», το 2008, μου στοίχισε πάνω από 500.000 ευρώ.

Μιλάς για μια οικονομική καταστροφή!
Ναι, διότι τότε ήμασταν στο μεταίχμιο. Κανείς δεν φανταζόταν το τι θα έρθει με την κρίση, από το 2011 και μετά. Εκεί μου κόπηκαν τα φτερά, διότι γινόμουν γνωστός στη Νέα Υόρκη και πολλοί στιλίστες με μάθαιναν και ζητούσαν κομμάτια μου για την Kelly Rowland, για το κόκκινο χαλί κλπ. Κι επάνω που γινόμουν ευρύτερα γνωστός, ήρθε η κρίση και με έκανε να μην μπορώ να συνεχίσω. Αν έμενα στο Los Angeles, θα έπρεπε να κλείσω τα μαγαζιά μου στην Αθήνα. Δεν το έκανα, όμως, γύρισα στη χώρα μου και βίωσα την κρίση. Θα μου πεις ότι είμαι λίγο «μαζόχας». Οκ, είμαι λίγο! Έχασα πολλά λεφτά τότε, αλλά δεν έμεινα άφραγκος, γιατί η μητέρα μου και η αδελφή μου φρόντισαν να καλύπτουν άλλα κομμάτια που, εγώ ως τρελοδημιουργός, δεν μπορούσα.

Αν γύριζες τον χρόνο πίσω, ποια λάθη σου θα απέφευγες να επαναλάβεις;
Θα άλλαζα αρκετά, αλλά δεν θα ήμουν ο Βασίλειος Κωστέτσος. Θα ήμουν κάποιος άλλος. Ωστόσο, θα μπορούσα να είχα «εκμεταλλευτεί» καλύτερα το όνομά μου, με διάφορα σούπερ μοντέλα, και να με έχω «πουλήσει» καλύτερα. Θα μπορούσα επίσης να μην ήμουν τόσο δοτικός κι ευκολόπιστος με τους άλλους.

Επομένως, υπήρξες θύμα;
Βεβαίως. Στην πορεία μου συνάντησα ψέμα, προδοσία, πράγματα που με πλήγωσαν πολύ ως άνθρωπο. Μεγάλωσα με άλλες αρχές εγώ! Αλλά, αν τα άλλαζα, δεν θα ήμουν εγώ. Μου αρέσει ο εαυτός μου έτσι όπως είναι – κι ας έχω βιώσει τόσα πράγματα.

Προς τα έξω βγάζεις την εικόνα κάποιου λαμπερού και χαρούμενου ανθρώπου…
Όλη μου η ζωή ήταν των άκρων. Μου έτυχαν όμορφα πράγματα, συναρπαστικά, μοναδικά, αλλά βίωσα και αρκετό πόνο. Έζησα μεγάλες στιγμές ως Έλληνας δημιουργός αλλά και πολύ bullying, ως παιδί. Εγώ, στα 22 μου, πετούσα με lear jets, πήγαινα σε όλον τον κόσμο, ταξίδευα, πετύχαινα τα όνειρά μου. Ταυτόχρονα, όμως, έφερα τα τραύματά μου από την παιδική μου ηλικία. Ως παιδί με πυροβόλησαν στο μάτι με όπλο. Κινδύνευσα να το χάσω.

Πότε έγινε αυτό;
Ήμουν μικρός, πολύ μικρός τότε. Κάποιο άλλο παιδάκι, ίσως να μην το ξεπερνούσε. Έπαιζα με κάποιους φίλους μου κι ένας με πυροβόλησε με αεροβόλο στο μάτι. Έφαγα bullying τότε στο σχολείο που πήγαινα με το ένα μάτι μου καλυμμένο. Πιο πριν, είχα μείνει δυο-τρεις μήνες στο νοσοκομείο κλινήρης, για να αποφύγω την αποκόλληση του ματιού μου. Όταν γύρισα στο σχολείο, τα άλλα παιδιά γελούσαν. Στα διαλείμματα έμενα μέσα, δεν μπορούσα ακόμη να παίξω, να τρέξω… Μου πήρε πολύ χρόνο. Από την άλλη, υπήρχε διαφορά με τα άλλα παιδάκια. Ο παππούς μου ήταν ο πρώτος chef στην Ελλάδα, στην δεκαετία των 50’s. Θα μπορούσα να το καβαλήσω το καλάμι και να ψωνιστώ, αλλά δεν το έκανα. Εμείς τότε κάναμε πολλά ταξίδια με τους δικούς μου. Πηγαίναμε δυο φορές τον χρόνο στο εξωτερικό, όταν τα άλλα παιδάκια δεν είχαν πάει ούτε μέχρι τη Θεσσαλονίκη, ενώ εγώ, μέχρι τα 12 μου, είχα πάει σε όλο τον κόσμο. Ήμουν δαχτυλοδεικτούμενος στο σχολείο μου και πολύ μόνος. Έχω ζήσει μεγάλη μοναξιά στη ζωή μου. Οπότε, όλα αυτά τα πλήρωνα με bullying. Με μείωναν, με έκαναν να αισθάνομαι άσχημα. Αλλά τα ξεπέρασα.

Είσαι πολύ μοναχικός, έτσι δεν είναι;
Ναι, ναι, δεν το συζητώ αυτό. Εν γνώση μου γίνεται και αγαπώ τη μοναξιά μου. Έζησα τόσο πολύ τα φώτα της δημοσιότητας, και μετά ήθελα να απομονωθώ. Ακόμα και σήμερα, όταν έρχονται φίλοι στο σπίτι, μου λένε «πώς μπορείς με τόσο χαμηλό φωτισμό; Άναψε κάνα φως να δούμε!». Με κουράζουν τα φώτα, ο πολύς κόσμος… Μου αρέσει να μένω μόνος μου, να αποστασιοποιούμαι, να τα βρίσκω με τον εαυτό μου και να είμαι ήρεμος. Δεν μπορώ τη βαβούρα. Κάποιοι κολακεύονται όταν τους ζητούν αυτόγραφα ή selfies. Εγώ δεν το μπορώ αυτό.

Σου ζητούν αυτόγραφα και selfie φωτογραφίες στον δρόμο;
Αμέ! Μου έχει τύχει στον δρόμο και πρόσφατα. Κοιτάζω να περνάω απαρατήρητος κι όταν υποψιαστώ ότι κάποιος πάει να με προσεγγίσει γι’ αυτό τον λόγο, τότε γίνομαι απόμακρος – χωρίς να το θέλω όμως. Αγενής ποτέ, απόμακρος όμως ναι. Πολλοί με περνούν για σνομπ. Εντάξει, ok, προτιμώ να με περνούν για σνομπ, παρά να βγαίνω από εδώ κι από εκεί φωτογραφίες.

Τηλεόραση γιατί δεν κάνεις; Υπάρχουν πολλά realities και shows μόδας φέτος, δεν είχες προτάσεις;
Δεν μου έγινε κάποια σοβαρή πρόταση για να τη σκεφτώ. Δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσα, με την ιστορία και την εμπειρία που έχω, να αναλωθώ σε τόσο light ξεπέτες εκπομπές που γίνονται. Δεν νομίζω ότι αυτά τα προγράμματα ψάχνουν πραγματικά να βρουν «το τέλειο μοντέλο» ή «το τέλειο ρούχο» και στιλ. Είναι εκπομπές, πώς ήταν παλαιότερα η τηλεόραση, γεμάτη κουτσομπολιό και trash; Είναι κάπως έτσι. Ψάχνουν να δημιουργήσουν κόντρες, για να ανέβει λίγο η τηλεθέαση ή να βρίσουν και να μειώσουν κάποιον. Κι αυτό το τρυπάκι θα έπρεπε να ακολουθήσω κι εγώ! Οπότε, θα αναιρούσα έτσι την εμπειρία και την τεράστια καριέρα μου! Δεν χρειάζομαι τον ντόρο γύρω από το όνομά μου. Τον έχω! Οι νέες γενιές που θα με έβλεπαν και δεν με ξέρουν τόσο καλά, δεν θα με εκτιμούσαν καθόλου, γιατί θα παρέβλεπαν το πόσο σημαντικός είμαι και πόσο μεγάλα πράγματα έχω κάνει. Θα εκτιμούσαν, όμως, το πόσο σημαντική «κατίνα» είμαι στο να προσβάλλω και να κάνω κατινίστικες ίντριγκες χάριν τηλεθέασης.

Στην προσωπική σου ζωή, είσαι το ίδιο επιτυχημένος όπως και στη δουλειά σου;
Έχω κάνει τις επιλογές μου. Πλήρης δεν νιώθεις ποτέ. Αν εννοούμε το «πλήρης» με το να κάνεις οικογένεια, ok, αλλά για μένα δεν είναι αυτό. Από το να είχα έναν αποτυχημένο γάμο -που σίγουρα θα είχα, το 90% των ζευγαριών χωρίζει- προτιμώ να είμαι χωρίς παιδιά που θα μοιράζονται σε γιαγιάδες και παππούδες. Αυτό δεν το θέλω και δεν θα το επέλεγα. Ό,τι ήθελα στην προσωπική μου ζωή, το έζησα. Δεν υπάρχει, όμως, το «τέλειο».

Σχέσεις έχεις κάνει;
Ναι, έχω ζήσει συντροφικά. Ok, καλά ήταν, αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας. Μου είναι κουραστικό το να τρώω στη μούρη κάθε μέρα έναν άνθρωπο. Η πολλή συντροφικότητα, κόβει από τον έρωτα και το πάθος. Από ένα σημείο και μετά το σεξ είναι σαν αιμομιξία πια, αφού με τον άλλον δεν είστε πλέον σύντροφοι, αλλά αδέλφια. Οπότε, καλό είναι να ανανεωνόμαστε…

Μήπως είσαι από τη φύση σου άπιστος;
Σίγουρα τα μάτια μου «παίζουν». Και σε σχέση να είμαι, το βλέμμα μου πετάει από εδώ κι από εκεί, αλλά για να κάνω κάτι άλλο, πρέπει να μου δώσουν το δικαίωμα. Από την άλλη, δεν θα απιστήσω για να εκδικηθώ, επειδή μπορεί να έκανες εσύ το ίδιο πρώτος, για παράδειγμα. Αφήνω τη σχέση να κυλήσει. Μακάρι να υπάρχει κάτι το οποίο είναι και διαρκεί για πάντα, αλλά δεν νομίζω… Δεν είμαι πια ρομαντικός.

Το σεξ τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή σου;
Ποτέ δεν είχε πρωταρχικό ρόλο. Το απολαμβάνω, όταν εγώ το θέλω, ή όταν το φέρει η στιγμή. Απείχα πολλές φορές και μεγάλες περιόδους από το σεξ. Δεν είναι τα πάντα το σεξ στη ζωή, δεν είναι μία «ανάγκη» για μένα. Το κάνω όταν μου βγάλει κάτι ο άλλος. Δεν είναι σαν το φαγητό, που αν δεν φας θα πεθάνεις. Μπορώ να ζήσω και χωρίς σεξ, αλλά όχι χωρίς παγωτό. Με το παγωτό, γίνομαι ευτυχισμένος!

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 622

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *