Βάσω Λασκαράκη: Woman in love!

Βάσω Λασκαράκη: Woman in love!

Βάσω Λασκαράκη: Woman in love!
Φωτογραφία: Βαγγέλης Κύρρης

Η δημοφιλής πρωταγωνίστρια επιλέγει πια να φτιάχνει τη ζωή της από υλικά ευτυχίας, ευγνωμοσύνης, εσωτερικής ισορροπίας και έρωτα.

Από τoν Γιάννη Χατζηγεωργίου

Η μέρα είναι φωτεινή, στην πλατεία Προσκόπων, στο Παγκράτι, μετά τη χθεσινοβραδινή μπόρα των πρώτων ημερών της άνοιξης κι αυτό της δημιουργεί μία διάθεση αναγέννησης -ίσως και ανασύνταξης- όπως τα μπουμπούκια της αμυγδαλιάς δίπλα μας, που δειλά δειλά ανοίγουν σαν αναγεννημένες καρδιές – αντικατοπτρισμός, μάλλον και στη δική της. Μου ζητά μερικά λεπτά μέχρι να πιει λίγο από το πράσινο τσάι της και να κάνει κάποια τηλεφωνήματα που αφορούν στην κόρη της, Εύα. «Είσαι κουρασμένη;», τη ρωτώ. «Είμαι στο τρέξιμο. Πάω τα πρωινά στα γυρίσματα, δεκάωρα κάθε μέρα, μετά γυρνάω στο σπίτι κι αφιερώνω το χρόνο μου στη μικρή – υπάρχει πίεση, λόγω δουλειάς κυρίως, γιατί δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου».

Τουλάχιστον κάνεις αυτό που πάντα ήθελες – την ηθοποιία…
Ναι. Κάνω αυτό που αποφάσισα απ’ την αρχή και που το βλέπω ως επάγγελμα πια και όχι ως χόμπι. Στη δουλειά είμαι από το 2002 και παρά τις κατά καιρούς δυσκολίες, πάντα καταλήγω στο ότι είναι αυτό που πραγματικά αγαπώ πολύ, αυτό που μου αρέσει – άλλωστε, πόσοι άνθρωποι κάνουν μία δουλειά που να τους γεμίζει, που να είναι αυτό που ονειρεύτηκαν; Είναι κάτι δημιουργικό! Μην κοιτάς που τώρα βρίσκομαι σε ένα σίριαλ για πέντε χρόνια – γιατί αυτό δεν είναι κάτι που σου τυχαίνει πολύ συχνά (χαμογελά).

Τα πέντε χρόνια στο ίδιο σίριαλ, δεν σε εφησυχάζουν; Άλλωστε, αυτή η καλώς νοούμενη «ανασφάλεια» είναι που δίνει και τη μαγεία στη δουλειά σας…
Από τη μία αισθάνεσαι ασφάλεια -και οικονομική- από την άλλη όμως, ναι, νιώθεις ένα άγχος και μία αγωνία αν μετά από αυτό θα μπορέσεις εύκολα να «πετάξεις» αυτό το ρόλο από πάνω σου και ο κόσμος να σε δει ξέχωρα από αυτόν, σε κάτι άλλο.

Διατηρείς ακόμη, πιστεύεις, εκείνη τη μεγάλη συναισθηματικότητα που διέθετες όταν είχες έρθει από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, πριν από δώδεκα χρόνια; Ή, γενικότερα, είσαι πιο επιφυλακτική πια – με τους ανθρώπους, με τα πράγματα γύρω σου, με τις καταστάσεις;
Πάντα ήμουν επιφυλακτική και καχύποπτη. Μη σου πω ότι τότε ήμουν περισσότερο, από όσο είμαι τώρα. Διατηρώ τη συναισθηματικότητα και όλη αυτή την ευαισθησία, αλλά νομίζω πως όχι πια σε όλα τα πράγματα και σε όλες τις καταστάσεις. Έχω σκληρύνει κάπως. Βάζω ένα φρένο. Και, ναι, πολλές φορές, όταν βλέπω ότι με πιάνει ο υπερσυναισθηματισμός, λέω μόνη μου «φτάνει!».

Πάντως εγώ σε θυμάμαι, σε μία από τις συνεντεύξεις μας, να είχες κλάψει και μπροστά μου…
(χαμογελάει) Εξαρτάται. Όταν κάτι είναι επαγγελματικό, μπορεί να σε στενοχωρήσει και να το δεις περισσότερο ευαίσθητα από όσο μπορεί να συμβεί με κάποιον άλλον. Ωστόσο, πιστεύω πως σταματώ πια να αναλώνομαι συναισθηματικά σε αυτό το κομμάτι. Γιατί δεν χωράνε συναισθηματισμοί, σε κάποιες επαγγελματικές περιπτώσεις. Το ίδιο, ωστόσο, συμβαίνει και στις προσωπικές μου σχέσεις. Όταν έρχονται τα πράγματα με τέτοιο τρόπο, όπου πρέπει να μπει ένα όριο, τερματίζουν οι συναισθηματισμοί. Ακόμη και αν αυτό αφορά στο παιδί σου. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα: Αν η Εύα κάνει τρέλες και πρέπει να μπει ένα όριο, αν βρεθεί το συναίσθημα πιο πάνω από αυτό και τη λυπηθώ ή σκεφτώ «είναι το παιδί μου, το αγαπώ, και δεν πρέπει να της πω “μη”» τελείωσε, χάθηκε η μπάλα. Πρέπει να υπάρχει και φρένο. Σε όλα!

Στην Εύα βλέπεις τον εαυτό σου μικρή;
Μερικές φορές ναι, μερικές φορές όχι. Δεν μοιάζουμε σε πάρα πολλά – είναι λίγο πιο εκδηλωτική, πιο απαιτητική, δεν ντρέπεται τόσο πολύ. Είναι ευαίσθητη σαν παιδί, έχει φοβερή ενσυναίσθηση με τους άλλους ανθρώπους, ενδιαφέρεται για τους γύρω της, αλλά είναι και πιο απαιτητική – κάτι που εγώ δεν είχα σαν παιδί. Δεν διεκδικούσα τόσο πολύ τα πράγματα, όπως τα διεκδικεί τώρα η Εύα.

Πόσων χρόνων είναι τώρα;
Πεντέμισι.

Την παραξενεύει που η μαμά και ο μπαμπάς δεν μένουν πια μαζί στο ίδιο σπίτι;
Το έχει καταλάβει πια. Το έχει αποδεχτεί. Με τα πισωγυρίσματά της. Κι είναι κάτι που το συζητάμε, που της το έχουμε εξηγήσει και νομίζω πως είμαστε σε ένα πάρα πολύ καλό δρόμο πια.

Πώς είναι τώρα η σχέση σου με τον Γιάννη; Έχει τη λογική τού να λειτουργεί όπως δύο χωρισμένων ανθρώπων, που έχουν ένα παιδί μαζί;
Πάντα είχαμε καλές σχέσεις – πέραν του ότι ένα διαζύγιο δεν είναι ρόδινο, δεν είναι μία εύκολη υπόθεση, έχει εντάσεις, έχει στενοχώρια. Ωστόσο, δεν μπορώ να πω ότι περάσαμε μεγάλες κρίσεις. Νομίζω ότι έχουμε μία πάρα πολύ καλή επικοινωνία για το παιδί, αλλά και γενικότερα.

Όταν λες «γενικότερα», εννοείς πως θα του εκμυστηρευόσουν ακόμη και προσωπικά σου θέματα – αντίστοιχα και εκείνος δικά του;
Δεν εννοώ κάτι τέτοιο. Με βάση πάντα το παιδί, αλλά σε πολύ ωραία επικοινωνία. Συζητάμε. Υπάρχει μία πολύ καλή συνεννόηση. Κοίτα, όλοι ήξεραν ότι ήμασταν παντρεμένοι, ότι ήρθε ένα διαζύγιο -όπως συνέβη στο 80% των ζευγαριών- γιατί τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα φαντάζεσαι, όπως τα σχεδιάζεις, όπως τα είχες ονειρευτεί κάποια χρόνια πριν. Από εκεί και πέρα, είναι κάτι που έχει τελειώσει και δεν χρειάζεται να το αναμοχλεύουμε συνέχεια. Γιατί υπάρχουν καινούργιοι άνθρωποι. Και δεν είναι σωστό να συμβαίνει αυτό.

Ένας χωρισμός, ένα διαζύγιο, δεν κάνει επιφυλακτική μία γυναίκα σε επόμενη σχέση, σε επόμενο έρωτα, με τη λογική τού «ίσως σε αυτό που ζω τώρα, που είναι πολύ ωραίο, πολύ ρομαντικό, που μου δημιουργεί ασφάλεια, έρθει ξανά το τέλος»;
Πάντα υπάρχει ανασφάλεια. Και πάντοτε πρέπει να έχεις στο μυαλό σου ότι όλα μπορεί να πάνε στραβά. Ωστόσο, δεν ξεκινάς μία σχέση ή ένα γάμο με την προοπτική του «θα χωρίσω». Αλλά δεν πρέπει να πηγαίνεις στη ζωή και με βάση δεδομένων – για παράδειγμα, «θα είμαι πάντα με αυτό τον άνθρωπο» ή «δεν θα χωρίσουμε ποτέ!». Γιατί, αν προχωρείς έτσι, σου δημιουργείται και ένα άγχος τού να μην κάνεις λάθος. Εγώ επέλεξα να μη σκέφτομαι έτσι στη ζωή μου. Επέλεξα να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα όπως έρχεται. Γιατί είδα ότι τα γεγονότα στη ζωή μου, παίρνουν την δική τους πορεία. Ό,τι κι αν σχεδιάσω, ό,τι κι αν ευχηθώ, ό,τι κι αν προσπαθήσω να εμποδίσω, κάποια πράγματα είναι ανεμπόδιστα -είτε για καλό, είτε για κακό- κάποια δεν μπορείς να τα ελέγξεις.

Ερωτεύεσαι διαφορετικά τώρα, λίγο πριν απ’ τα 40 σου χρόνια, από όσο στα 20 σου; Και ποιες διαφορές βρίσκεις στον εαυτό σου, στον τρόπο που λειτουργούσες σ’ αυτό το θέμα;
Καταρχάς, τώρα πια, γνωρίζεις τι σ’ ενοχλεί. Ξέρεις από την αρχή πού δεν θα καταπιέσεις τον εαυτό σου, για να σε δεχτεί ο άλλος.

Εγωιστικά; «Αυτή είμαι και σ’ όποιον αρέσω»;
Όχι, όχι. Σίγουρα θα χρειαστεί να κάνεις πάλι υποχωρήσεις όταν αγαπάς έναν άνθρωπο, όταν τον έχεις ερωτευτεί και θες να πορευτείς μαζί του. Όμως ξέρεις ότι δεν δίνεις περιθώρια για να διορθωθεί κάτι ή ν’ αλλάξει. Γιατί οι άνθρωποι δεν διορθώνονται, δεν αλλάζουν! Απλώς βελτιώνουν κάποια πράγματα στον χαρακτήρα τους, προσαρμόζονται σ’ εσένα ίσως. Και, πλέον, ερωτεύεσαι με τη μέρα, με την ώρα, λίγο διαφορετικά, σε βάθος και σε διάρκεια και όχι αυτοστιγμεί.

Ποιο είναι εκείνο που διαφοροποιεί τον Λευτέρη, σε σύγκριση με άλλα standards που ίσως είχες για τις σχέσεις;
Είναι η διάθεση να τραβήξει μια κοινή πορεία μαζί μου. Να ανοίξει ένα δρόμο στον οποίο θα πορευόμαστε παράλληλα. Δεν πάει ο ένας να κοντράρει το δρόμο του άλλου, δεν πάει ο ένας να επιβληθεί στον άλλο, αλλά να πορευτεί μαζί με τον άλλον, δίπλα δίπλα, παίρνοντας πράγματα που του αρέσουν από εμένα και εγώ από εκείνον, μαθαίνοντάς μου πράγματα και μαθαίνοντάς του κι εγώ αντίστοιχα. Ξέρεις, όλα είναι διαφορετικά, μετά από λάθη, αποτυχίες, απολογισμούς και δουλειά με τον εαυτό μας.

Είναι θετικό το γεγονός ότι δεν ασχολείται αυτός ο άνθρωπος με τη διασημότητα και την αναγνωρισιμότητα; Το ότι δεν θα τον σταματήσουν στο δρόμο και θα του μιλήσουν, όπως ίσως θα συμβεί με σένα που σου λένε, άγνωστοί σου, «γεια σου, Βάσω, τι κάνεις;»;
Δεν ξέρω αν είναι θέμα επαγγέλματος ή ζήτημα ανθρώπου. Κι εμένα με προβληματίζει αυτό. Πάντως και η δική του δουλειά έχει πολλά πράγματα που εγώ δεν τα ήξερα και δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι είναι πιεστικά, αγχωτικά – υπάρχει ένας άλλος κόσμος πίσω από αυτή τη δουλειά, που είναι ο δικός τους κόσμος, το δικό τους σύμπαν. Καταλήγω περισσότερο πως, μάλλον, είναι θέμα ανθρώπου.

Γιατί αποφάσισες να δημοσιοποιήσεις αυτό που ζεις τώρα, μέσα από τα social media, ενώ δεν το ‘χες κάνει ποτέ στο παρελθόν; Προσωπικά, με εξέπληξες…
Κι εγώ με εξέπληξα, μη νομίζεις…(γελά). Ένιωσα, μάλλον, μια ανάταση, μια σιγουριά – δεν μπορώ να σου περιγράψω ακριβώς το συναίσθημα. Δεν ήταν ότι κρυβόμουν ποτέ για κάτι, γιατί πάντοτε ήταν τόσο όσο. Αλλά, και τώρα, τι είναι; Τρεις φωτογραφίες; Είναι περισσότερο αυτό το «δεν θέλω να κρυφτώ!». Άπαξ και βγήκε μία κοινή φωτογραφία, ανάμεσα σε πάρα πολύ κόσμο και βλέπεις -απ’ την αρχή του ακόμα- πως έχει μαθευτεί, λες ότι «εφόσον αισθάνομαι καλά, είμαι καλά και το νιώθω, γιατί να κρύβομαι; Θα κυκλοφορήσω με αυτό τον άνθρωπο, θα βγω, θα κάνω διακοπές…». Δεν είχα καμία διάθεση να με ρωτάνε και να πρέπει να κρυφτώ! Ήμουνα αποφασισμένη και διατεθειμένη να αντιμετωπίσω το οτιδήποτε μπορούσε να συμβεί. Χωρίς φόβους.

Σαν να σου έδωσε εσωτερική δύναμη αυτό που ζεις συναισθηματικά…
Σου δίνει την αίσθηση να βγεις και, όχι να φωνάξεις «είμαι ερωτευμένη», αλλά «ευχαριστώ τη ζωή!». Γιατί δεν τελειώνει η ζωή με τίποτα! Η ζωή τελειώνει μόνο με το θάνατο – με τίποτ’ άλλο!

Πάντως τις προάλλες που βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο της Αθήνας και ήταν μαζί σου κι ο Λευτέρης, έλαμπες! Το πρόσωπό σου, τα μάτια σου, το χαμόγελό σου… Αλήθεια!
…Είμαι πολύ καλά! Αλλά είμαι πολύ καλά, επειδή έχω αποφασίσει να είμαι καλά. Γιατί αν δεν είμαστε καλά μόνοι μας, δεν μπορούμε να είμαστε καλά μαζί με κανέναν! Αν δεν είσαι καλά εσύ μέσα σου, αν δεν έχεις βρει τα «πατήματά» σου και να έχεις αποδεχτεί πράγματα -πρώτ’ απ’ όλα για τον εαυτό σου και μετά για τους άλλους- δεν μπορείς να είσαι καλά. Και, σίγουρα, μετά από ένα διαζύγιο και ένα παιδί, πρέπει να το πάρεις απόφαση πως πρέπει να κάνεις δουλειά με τον εαυτό σου και να είσαι καλά. Όταν είσαι με έναν άνθρωπο που τον αγαπάς και τον θέλεις, που επιθυμείς να είσαι μαζί του, να πορευτείς μαζί του, να κάνετε μαζί πράγματα, να πάτε ταξίδια, να μοιράζεστε κοινές εμπειρίες και σκέψεις, να κάνεις οικογένεια, παιδιά, δεν σημαίνει ότι στη συνέχεια θα καταστρέψεις τη ζωή σου αν κάτι δεν πάει καλά τελικά, όπως αρχικά το ονειρεύτηκες.

Μίλησες για «κοινή πορεία», για «μαζί», για «μέλλον». Πρακτικά, αυτό σημαίνει και ένα τυπικό δέσιμο; Έχετε ήδη αρραβωνιαστεί; Προγραμματίζετε ένα γάμο;
Δεν προγραμματίζουμε τίποτα. Δεν έχουμε τυπικά «αρραβωνιαστεί». Έχουμε, ευτυχώς, την άποψη του «ό,τι μας βγει». Να ‘μαστε καλά, μα ‘μαστε μαζί, να λέμε αλήθειες ο ένας στον άλλον κι όπου μας βγάλει…

Νομίζω, έτσι όπως μου μιλάς εδώ και μία ώρα, με κοιτάς στα μάτια και συγκινείσαι, είσαι στην καλύτερή σου φάση…
Είμαι σε πολύ καλή φάση, ναι. Πάνω απ’ όλα, με τον εαυτό μου! Η ευτυχία μου εξαρτάται από εμένα και από τους ανθρώπους που επιλέγω να έχω δίπλα μου.

Επιμέλεια-Styling: Ανδρειάνα Λύρου

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 276

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *