CELEBRITIESΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣXριστίνα Παυλίδου: «Αν πουλάω ακόμα; Mάλλον, ναι»

Xριστίνα Παυλίδου: «Αν πουλάω ακόμα; Mάλλον, ναι»

Από τον Κωνσταντίνο Χάμπαλη

Φωτογραφίες: Δημήτρης Βαττής

Η συμμετοχή της στη νέα δραματική σειρά του ΑΝΤ1, «Χάρτινο κουτί», οι αλλαγές που επέφερε η πανδημία στην καθημερινότητα της, ο θάνατος της μητέρας της κι όλα όσα ετοιμάζεται να ζήσει. Η Χριστίνα Παυλίδου σε μια κατάθεση καρδιάς.

Δείτε την πρεμιέρα της σειράς «Χάρτινο κουτί» την Τετάρτη στις 22.10 και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη την ίδια ώρα από τον ΑΝΤ1.

Λένε ότι ο χώρος της τηλεόρασης είναι πολύ σκληρός – κι εσύ είσαι ένας άνθρωπος που υπηρετεί την τηλεόραση αρκετά χρόνια… Πόσο «γερό στομάχι» θέλει αυτή η δουλειά;
Είμαι πάρα πολλά χρόνια σε αυτό το χώρο και είναι λίγες οι φορές που αντιμετώπισα δυσάρεστες καταστάσεις ή συμπεριφορές που με έκαναν να αισθανθώ δυσφορία. Γενικά, και στις σχέσεις με τους συναδέλφους μου, δεν υπήρξαν εντάσεις, έχω να θυμάμαι, ως επί το πλείστον, όμορφες στιγμές και δυνατές φιλίες μέσα από τη δουλειά μου.

Και ο χαρακτήρας, όμως, θα παίζει κάποιο ρόλο…
Ίσως… Ό,τι δίνεις, παίρνεις μάλλον!

Υπήρξαν όμως στιγμές που να είπες «τι θέλω εγώ εδώ;
Ελάχιστες. Υπήρξαν, όμως, πάρα πολλές στιγμές που είπα ότι εδώ νοιώθω σαν στο σπίτι μου, αυτοί οι άνθρωποι, είναι οικογένεια μου.

Πώς επιλέγεις μια δουλειά; Βάσει ρόλου, σεναρίου, καναλιού και συνεργατών;
Όλα αυτά, ναι.

Υπήρξαν φορές που έπεσες έξω από τις αρχικές σου εκτιμήσεις;

Φυσικά υπήρξαν και τέτοιες φορές αλλά ήταν πολύ λίγες, ευτυχώς.

Πώς καταφέρνεις να επιβιώσεις σε μια δουλειά με αβέβαιο μέλλον;
Όταν ξεκινάς να ακολουθήσεις αυτό το επάγγελμα, σίγουρα δεν το επιλέγεις γιατί θα σου εξασφαλίσει ασφάλεια, μονιμότητα ή σίγουρο μισθό. Αν είσαι άνθρωπος της τάξης και της ασφάλειας, είσαι σε λάθος δρόμο. Θα είσαι δυστυχισμένος. Τώρα, το πώς επιβιώνω; Σε όλη αυτή την πορεία, δόξα τω Θεώ, ήταν πολύ λίγες οι φορές που έμεινα χωρίς δουλειά, αλλά και πάλι, ήταν σε περιόδους που χρειαζόμουν ένα διάλειμμα και χρόνο με τα παιδιά μου.

Ας μιλήσουμε για το «Χάρτινο κουτί». Γιατί να βάλει κάποιος ANT1, να δει τη σειρά; Διαφήμισέ μου τη λίγο.

Μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή που πήρα στα χέρια μου τα κείμενα. Μία πολύ δυνατή ιστορία, με εξίσου δυνατούς ρόλους. Καλογραμμένο, σωστή χρήση της υπέροχης κυπριακής διαλέκτου. Ένα μεγάλο μπράβο στη Θέα Χριστοδουλίδου, πραγματικά, που υπογράφει το σενάριο. Τώρα όσον αφορά την παραγωγή είναι προσεγμένα όλα. Η σκηνοθεσία, το ενδυματολογικό, το σκηνογραφικό, ο φωτισμός, το μακιγιάζ, η επιλογή των χώρων που γίνονται τα γυρίσματα. Είμαι πραγματικά ευτυχής που είμαι μέρος μιας τέτοιας δουλειάς γιατί ενώ αγαπώ πολύ τις σειρές εποχής, δύσκολα βλέπω δουλειές που φροντίζουν όλα τα πιο πάνω.

Μέχρι τώρα το όνομά σου αποτελούσε εγγύηση επιτυχίας σε μια σειρά. Ο κόσμος πάντα ήθελε να δει περισσότερη Χριστίνα Παυλίδου. Αισθάνεσαι να υπάρχει ισχυρή ακόμη αυτή η σύνδεση με το κοινό;
Η σχέση μου με το κοινό, θέλω να πιστεύω, ότι είναι σχέση εκτίμησης και σεβασμού με διάρκεια, όλα αυτά τα χρόνια. Αν πουλάω ακόμα, αν αυτό εννοείς με την ερώτηση σου, μάλλον, ναι, αλλιώς δεν θα γινόταν αυτή η συνέντευξη. (γέλια)

Θα έχει επιτυχία η σειρά, τι λες; Μπορείς μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας να διακρίνεις αν κάτι θα έχει ή όχι καλή πορεία;
Ναι, το πιστεύω! Για όλους εκείνους τους λόγους που έχω προαναφέρει.

Παίρνοντας, λοιπόν, στα χέρια σου το σενάριο, πώς φαντάστηκες την Ασπασία;
Η Ασπασία είναι ένας χαρακτήρας με πολύ ενδιαφέρον, που την γουστάρω πολύ. Είναι πληθωρική, δυναμική, δίκαια, ευθύς, μια γυναίκα που δεν μασά τα λόγια της. Επίσης, αυτό που την χαρακτηρίζει είναι το χιούμορ, παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.

Πώς διαχειρίστηκες μέσα σου τον ρόλο;

Όπως όλους μου τους ρόλους… Προσπαθώ, πάντα, να βρω την αλήθεια του χαρακτήρα που καλούμαι να ενσαρκώσω, να καταλάβω γιατί αυτός ο άνθρωπος συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται σε κάθε περίσταση, να τον δικαιολογήσω, να τον δικαιώσω μέσα μου ακόμα και αν είναι φαινομενικά ένας αρνητικός χαρακτήρας. Στην περίπτωση της Ασπασίας, όσο την αναλύω, τόσο πιο πολύ την συμπαθώ.

Φέρει στοιχεία της δικής σου ψυχοσύνθεσης αυτός ο ρόλος;
Νομίζω πως ναι… Το αίσθημα της δικαιοσύνης που την χαρακτηρίζει, είναι και δικό μου χαρακτηριστικό, όπως επίσης και η απομυθοποίηση δύσκολων καταστάσεων, πολλές φορές μέσα από το χιούμορ.

Επηρεάζεσαι από τον χαρακτήρα που υποδύεσαι; Η Ασπασία, για παράδειγμα, είναι παρούσα στην καθημερινότητά σου;
Αναγκαστικά είναι παρούσα αυτό το διάστημα, αφού μετά το δωδεκάωρο γύρισμα, έχω να μάθω τα λόγια της επόμενης μέρας. (γέλια)

Αναμετρήθηκες με μια τεράστια γκάμα ρόλων. Σε κατατρέχουν κάποιοι;
Αγάπησα κάποιους περισσότερο από άλλους και κάποιες φορές τους αναπολώ.

Ποια είναι η πρώτη σου σκέψη κάθε φορά που θέλεις να κάνεις μια νέα αρχή, να ξεκινήσεις κάτι καινούριο, να πάρεις μια μικρή ή μεγάλη προσωπική ή επαγγελματική πρωτοβουλία: «και αν αποτύχω;» ή «τι θα πουν οι άλλοι;» ή κάτι παρόμοιο;
Το έχω πει πολλές φορές, κάθε φορά, νοιώθω ότι είναι σαν να δίνω εξετάσεις. Κάποιες φορές μπορεί να καταντά ψυχοφθόρο, αλλά είναι και συνάμα αυτό που με κρατά πάντα σε εγρήγορση.

Η διαρκής και για πολλά χρόνια έκθεση στον φακό τι δίνει και τι παίρνει;
Δίνει αναγνωρισιμότητα και φήμη, στερεί κάποιες φορές την ιδιωτικότητα και τον αυθορμητισμό να κάμεις και καμιά πελλάρα ρε αδελφε.

Ο φακός αποκαλύπτει ή καλύπτει;
Νομίζω αποκαλύπτει, είναι σαν μεγεθυντικός φακός.

Και δε μου λες, τι διαχωρίζει τον αληθινό ηθοποιό από τον εσαεί επίδοξο;
Το ταλέντο και ο μη εφησυχασμός ό,τι έχεις πετύχει, άρα σταματάς να παλεύεις για το καλύτερο.

Εδώ κολλάει η ερώτηση-κλισέ: Γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Είναι και τα δύο. Χωρίς ταλέντο δεν υπάρχει η πρώτη ύλη και χωρίς δουλειά και μεράκι, δεν θα υπάρξει συνέχεια.

Την όλη κατάσταση με τον κορωνοϊό πώς την αντιμετωπίζεις; Με ψυχραιμία ή με ανησυχία για όλα αυτά που ακούμε καθημερινά;
Έχω κουραστεί, όπως όλοι μας. Δεν ακούω πλέον ειδήσεις. Με αρρωσταίνει.

Θα τη βγάλουμε καθαρή ψυχολογικά, τι λες;
Πιο πολύ λυπάμαι τα παιδιά και τους νέους. Τα πιο όμορφα τους χρόνια είναι συνυφασμένα με αρρώστια, μάσκες, καραντίνες, κρούσματα, στέρηση βασικών ελευθερίων, αποστασιοποίηση κτλ… Τι όμορφο θα έχουν να θυμούνται από αυτή την περίοδο της ζωής τους;

Ήσουν από τους ανθρώπους που, στη διάρκεια της καραντίνας, επιχείρησαν μια προσωπική ενδοσκόπηση; Από εκείνους που μπήκαν στη διαδικασία να εκτιμήσουν τα σημαντικά στη ζωή;

Εννοείται! Έβαλα άλλες προτεραιότητες, συνειδητοποίησα πόσα σημαντικά και όμορφα, αφήνουμε να φεύγουν και να προσπερνούν, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, χαμένοι μέσα στο άγχος της καθημερινότητας. Tην πρώτη καραντίνα πραγματικά την βίωσα σαν ευλογία. Ήταν σα να έγινε ένα στοπ στον χρόνο και μας δόθηκε μια ευλογημένη ευκαιρία να αφιερώσουμε χρόνο στην οικογένεια μας, να γίνουμε δημιουργικοί, να θυμηθούμε τι σημαίνει να παίζουμε παιγνίδια, να μαγειρεύουμε παρέα, να βλέπουμε μια καλή ταινία, να διαβάζουμε ένα αξιόλογο βιβλίο.

Τον προηγούμενο χρόνο βίωσες μια τεράστια προσωπική απώλεια, τον θάνατο της μητέρας σου. Πώς αισθάνεσαι σήμερα, 11 μήνες μετά;
Μου λείπει πιο πολύ τώρα! Είναι παρούσα όμως στην καθημερινότητα μου. Οι αναμνήσεις αντί να ξεθωριάζουν, γίνονται πιο έντονες, τα λόγια της, οι συμβουλές της, η τρυφερότητα, η αγάπη της, μας ακολουθούν.

Πόσο σημαντική είναι η πίστη στον Θεό μέσα σε αυτές τις στιγμές του βίου μας;
Η πιο σημαντική! Υπάρχει ένας τίτλος ενός πολύ δυνατού βιβλίου «Ζωή χωρίς Θεό, δεν αντέχεται». Πραγματικά αυτό το πιστεύω.

Αυτές τις μέρες θα στείλεις το τρίτο σου παιδί για σπουδές. Με ποια συναισθήματα είσαι φορτισμένη;
Παρόλο που η Μαρία είναι η τρίτη στη σειρά που φεύγει από το σπίτι, μία ανησυχία, είναι αλήθεια, την έχω. Πάει σε μια μεγαλούπολη, στη ζούγκλα της Αθήνας μόνη της, σε ηλικία μόλις 17 ½ χρονών. Κι εγώ τόσο ήμουν βέβαια όταν αποχωρίστηκα την μητρική αγκαλιά, αλλά ήταν σίγουρα πιο ήσυχα τα πράγματα πριν τριάντα τόσα χρόνια. Δεν μπορώ, βέβαια, να την σταματήσω να κυνηγήσει το όνειρο της, να γίνει ηθοποιός, απόφαση που την πήρε από τεσσάρων χρονών. Θα προσεύχομαι να έλθουν όλα κατ’ ευχήν, στην πορεία της να βρει ανθρώπους σωστούς που θα την οδηγούν και θα την προστατεύουν για να τα καταφέρει, χωρίς μεγάλα εμπόδια και δυσκολίες να κάνει πραγματικότητα ότι ονειρεύτηκε. Ευτυχώς, η Αθήνα είναι δίπλα και όλο και κάποιος από μας θα πηγαίνει κάθε τόσο.

Πώς αισθάνεσαι όταν «αδειάζει» το σπίτι;
Αμήχανα. Δεν έχουμε συνηθίσει στην ησυχία. (γέλια)

Η μικρότερη κόρη τώρα θα που μείνει μόνη μαζί σας θα αισθάνεται σαν πριγκίπισσα;
Το Ελενάκι ως το μικρό, πάντα ήταν το παραχαϊδευμένο από όλους μας.

Το σπίτι σας είναι πάντα γεμάτο με κόσμο ή αποζητάτε ένα ήσυχο καταφύγιο όταν κλείνετε την πόρτα σας;
Το σπίτι μας πάντα ήταν και θα είναι κέντρο διερχομένων. (γέλια) Από μικρή, βέβαια, έτσι ήμουν συνηθισμένη, η μάμμα μου ήταν γνωστή για την φιλοξενία και για την κουζίνα της, έτσι κι εγώ συνεχίζω την παράδοση.

Είσαι ευτυχισμένη και πλήρης στη ζωή σου;
Δόξα τω Θεω. Θα ήμουν αχάριστη αν έλεγα το αντίθετο.

Τι εκτιμάς στη ζωή;
Την πολυπόθητη για όλους μας υγεία, την φιλία, την αγάπη σε όλες της τις διαστάσεις, την ειλικρίνεια και τον σεβασμό.

Θέλεις να είσαι χαρούμενη ή να έχεις δίκαιο;
Γίνεται και τα δύο;

Τι είναι κίνητρο για εσένα; Ο φόβος ή το πάθος;
Μεγάλωσα μάλλον γιατί παθιάζομαι και φοβάμαι λιγότερο!

Τι πάει καλά σήμερα; Έκανες ποτέ αυτή την ερώτηση στην Χριστίνα;
Όλα σίγουρα είναι πιο δύσκολα πια. Και κυρίως οι ανθρώπινες σχέσεις. Εξακολουθώ όμως, όσο και αν ακούγομαι ρομαντική, να πιστεύω στον άνθρωπο και στη δύναμη της αγάπης που όλα τα γιατρεύει, όλα τα συγχωρεί και όλα τα υπομένει.

ΣΧΕΤΙΚΑ

LIKE NEWS