Yves Saint Laurent: Ο σχεδιαστής που μισούσε τη μόδα

Yves Saint Laurent: Ο σχεδιαστής που μισούσε τη μόδα

Yves Saint Laurent: Ο σχεδιαστής που μισούσε τη μόδα

Έφερε επανάσταση στον χώρο της Υψηλής Ραπτικής, καινοτόμησε, άλλαξε για πάντα την εικόνα της γυναίκας, τα ρούχα του συνδέονταν άμεσα με τις αλλαγές της κοινωνίας και μέχρι και σήμερα χαρακτηρίζεται ένας από τους κορυφαίους σχεδιαστές στον πλανήτη. Κι όμως, ο Yves Saint Laurent δεν υπήρξε ποτέ ευτυχισμένος…

 

«Μια μέρα θα γίνεις διάσημος. Θα γίνεις διάσημος», επαναλάμβανε στον εαυτό του. Τα πειράγματα των συμμαθητών του που πολλές φορές έφταναν στα όρια του εκφοβισμού, τον άφηναν αδιάφορο. Κανείς δεν τον αποπροσανατόλιζε από τον στόχο και τίποτα δεν ήταν τόσο ξεκάθαρο μέσα του όσο η πεποίθηση πως μια μέρα όλος ο κόσμος θα μιλούσε γι’ αυτόν. Γεννημένος την 1η Αυγούστου του 1936, στο Οράν της Γαλλικής Αλγερίας, μεγάλωσε σε μια έπαυλη που την έβρεχε η Μεσόγειος, μαζί με τους γονείς του και τις δύο μικρότερές του αδερφές, Michele και Brigitte.

Τους έφτιαχνε κούκλες από χαρτί, τους έραβε ρούχα και σχεδίαζε φορέματα για τη μαμά του, η οποία ήξερε από νωρίς πως ο τόπος εκείνος ήταν πολύ μικρός για να χωρέσει το ταλέντο του πρωτότοκου παιδιού της. Στα 17 του, μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει στο Chambre Syndicale de la Haute Couture, ξεχωρίζοντας από την πρώτη μέρα ανάμεσα στους εκατοντάδες φιλόδοξους νεαρούς που ονειρεύονταν μια καριέρα στον χώρο της μόδας.


Με τον σύντροφό του Pierre Βerge.

Το ταλέντο του εντόπισε ο τότε αρχισυντάκτης της γαλλικής Vogue, που τον σύστησε στον Christian Dior, κοντά στον οποίο μαθήτευσε, ωριμάζοντας καλλιτεχνικά και ανακαλύπτοντας την ταυτότητά του. Μέχρι τα 21 του ήταν ήδη ο head designer, ενώ με τη συλλογή του την άνοιξη του 1958, κατάφερε να σώσει τον οίκο από την οικονομική καταστροφή. «Ο Dior με εντυπωσίαζε σε κάθε επαφή. Θυμάμαι πως στις αρχές, δεν μπορούσα καν να μιλήσω μπροστά του. Ήταν ο άνθρωπος που μου δίδαξε τη βάση της τέχνης μου. Δεν ξέχασα ποτέ τα χρόνια που πέρασα στο πλευρό του», έλεγε. Δεν κατάφερε όμως να ξεπεράσει το άδοξο τέλος της συνεργασίας, τις κακές κριτικές, τις νομικές αγωγές, την επώδυνη απόλυση ή τα ψυχολογικά προβλήματα, που δεν άργησαν να του χτυπήσουν την πόρτα…


Με τη Naomi Campbell.

 

Ηλεκτροσόκ και ψυχοτρόπες ουσίες
Το φθινόπωρο του 1958 ένιωσε για πρώτη φορά τη γεύση της αποτυχίας. Η δεύτερη ολοκληρωμένη συλλογή του για τον οίκο Dior δεν ενθουσίασε το κοινό και οι αμέσως επόμενες δημιουργίες του σε στυλ μπίτνικ κατακεραυνώθηκαν από τον Τύπο. Και ενώ ο ισχυρός ιδιοκτήτης του οίκου, Marcel Boussac, έκανε τα αδύνατα δυνατά για να τον απαλλάξει από τα στρατιωτικά του καθήκοντα, μετά από την καταστροφική αυτή σεζόν παραιτήθηκε από κάθε προσπάθεια με απώτερο στόχο να τον αντικαταστήσει. Ο Yves Saint Laurent κατατάγηκε στον στρατό, αλλά 20 μέρες μετά έπαθε νευρικό κλονισμό με αφορμή το καψόνι από τους παλιούς φαντάρους, καταλήγοντας στο στρατιωτικό νοσοκομείο.

Εκεί πληροφορήθηκε για πρώτη φορά την απόλυσή του από τον Dior, γεγονός που τον έκανε ακόμη πιο ευάλωτο, ακόμη πιο παραδομένο στο ηλεκτροσόκ, στην ισχυρή φαρμακευτική αγωγή από ηρεμιστικά και τις ψυχοτρόπες ουσίες, που θα τον συνόδευαν μέχρι το τέλος της ζωής του. Μόλις βγήκε από το νοσοκομείο, πήρε την απόφαση να κινηθεί νομικά ενάντια στον γαλλικό οίκο. Αφού κέρδισε τη δικαστική μάχη και με τη βοήθεια των κεφαλαίων που εξασφάλισε από τον πολυεκατομμυριούχο Αμερικανό επιχειρηματία J.Mack Robinson, άνοιξε τον δικό του οίκο Yves Saint Laurent YSL.


Σκηνή από την ταινία  για τη ζωή του.

Ανεξάρτητος πια, αφέθηκε στη δημιουργικότητά του χωρίς περιορισμούς και με ρούχα που συνδέονταν άμεσα με τις κοινωνικές αλλαγές, μεγαλουργούσε. «Η Chanel μπορεί να απελευθέρωσε τις γυναίκες, αλλά ο Yves τους έδωσε δύναμη. Χαρίζοντάς τους smoking jackets, τις γέμισε με αυτοπεποίθηση αλλά και τη δυνατότητα να επιβεβαιωθούν, νιώθοντας ισάξιες με τους άντρες τόσο στο σπίτι όσο και στο χώρο εργασίας», έγραφαν τα περιοδικά μόδας της εποχής, σχολιάζοντας το φαινόμενο Yves Saint Laurent που άφησε για πάντα το αποτύπωμά του στη μόδα.

 

Ένας μύθος καταρρέει
Οι prêt-à-porter του οίκου YSL κέρδιζαν όλο και περισσότερο έδαφος και η δημοτικότητά τους αυξανόταν, το ίδιο και τα κέρδη, που ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτά της Haute Couture συλλογής. Η επιτυχία, ωστόσο, δεν είχε τον αναμενόμενο αντίκτυπο στον δημιουργό, που έβλεπε τον εαυτό του μέρα με την ημέρα να βυθίζεται όλο και πιο πολύ στις εξαρτήσεις. Η πίεση του να σχεδιάζει δύο Ηaute Couture και δύο prêt-à-porter συλλογές κάθε χρόνο τον έφερνε σε οριακά σημεία, καταφεύγοντας κάθε φορά στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά, ενώ στο τέλος των επιδείξεων μόδας, περπατούσε στην πασαρέλα υποβασταζόμενος από τα μοντέλα του.

«Μισώ τη μόδα. Δεν διασκεδάζω καθόλου κάνοντας αυτό το πράγμα. Και τα fashion shows με τρομάζουν!», θα δήλωνε ο ίδιος στην Guardian το 1977, μετά από την τεράστια επιτυχία που είχε η παρουσίαση της συλλογής του στο Παρίσι. «Long live Yves Saint Laurent!» φώναζαν οι γυναίκες από τα μπαλκόνια, βλέποντας τη φιγούρα του αγαπημένου τους σχεδιαστή να διασχίζει το δρόμο, μα ο ίδιος πολλές φορές ευχόταν να είχε ήδη πεθάνει…


Στο πάρτι για το λανσάρισμα του πρώτου του αρώματος, Opium.

 

Σύντροφοι ζωής
Στο πλευρό του είχε πάντα τον Pierre Bergé, ως σύντροφο, συνεταίρο στην επιχείρηση και συνοδοιπόρο. Τον άντρα που ακόμα και όταν χώρισαν, εξακολουθούσε να βρίσκεται δίπλα του, γιορτάζοντας μαζί του τις επιτυχίες και αποτελώντας τον βράχο που τον στήριζε στα δύσκολα και στις πιο απότομες κατηφόρες. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, το 2009, ο Bergé αποκάλυψε άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του κορυφαίου σχεδιαστή και γεγονότα που μέχρι τότε κατάφεραν να κρατήσουν κρυφά. Το κυριότερο όλων ήταν το κόστος που είχε στην υγεία του η δημιουργικότητά του. «Το design τον έκανε δυστυχισμένο. Δυστυχώς, ο Yves δεν γεννήθηκε για τη χαρά. Περιστασιακά, ένιωθε ευτυχία, αλλά η ζωή ήταν πολύ δύσκολη γι’ αυτόν.


Με μια από τις μούσες του, Claudia Schiffer.

Η κατάθλιψή του ήταν πολύ σοβαρή, πολύ βαθιά…». Η διπολική διαταραχή από την οποία υπέφερε, τον καταδίκασε σε μια ζωή ανυπόφορη, μανιοκαταθλιπτική. «Ήταν αυτό ακριβώς που περιγράφει ο όρος – μανιακός και καταθλιπτικός. Περνούσε περιόδους στις οποίες έκανε τις πιο τρελές πράξεις, μέρες που ήταν πλημμυρισμένος από χαρά και την επόμενη… σκοτάδι». Αυτός ήταν ο λόγος που, ακόμα και μετά από μια απόλυτα επιτυχημένη επίδειξη, ήταν δυσαρεστημένος». Οι δύο άντρες επέλεξαν μετά από 5 δεκαετίες κοινής πορείας, να συνάψουν ένα σύμφωνο συμβίωσης. Όχι, όμως, από έρωτα αλλά ως ένα δικαίωμα για το οποίο είχαν και οι δύο τους παλέψει. Και το έκαναν, λίγες μέρες πριν η ανίατη ασθένεια του Yves Saint Laurent κόψει το νήμα της ζωής του στα 72 του χρόνια.


Μια από τις ελάχιστες ανέμελες στιγμές του στο Μαρακές.

Παρόλο που υπέφερε για χρόνια από καρκίνο του εγκεφάλου, δεν ενημερώθηκε ποτέ για την κρισιμότητα της κατάστασής του. Πέθαινε, ένιωθε μέρα με τη μέρα το σώμα του να παραδίνεται, αλλά ο γιατρός και ο σύντροφός του αποφάσισαν από κοινού πως δεν έπρεπε ποτέ να μάθει. «Δεν ήταν ψυχολογικά σε θέση να ξέρει, δεν είχε το κουράγιο να αντιμετωπίσει την αλήθεια», εξήγησε ο Bergé, που έκανε πράξη την τελευταία του επιθυμία. Να αποτεφρώσει το σώμα του και να σκορπίσει τις στάχτες του στο Μαράκες, στην έπαυλη που αποτελούσε το καταφύγιό του, όπου πέρασαν μαζί τις ελάχιστες ξέγνοιαστες στιγμές του…


«Τα fashion shows με τρομάζουν», δήλωσε το 1977.


Αλλάζοντας για πάντα την εικόνα της γυναίκας.

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 270

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *