ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

BEAUTY

OMIKRONΖενεβιέβ Μαζαρί: «Είμαι αυτό που βλέπετε»

Ζενεβιέβ Μαζαρί: «Είμαι αυτό που βλέπετε»

Δεν της αρέσουν οι συνεντεύξεις, αλλά όταν αποφασίζει να δώσει κάποια –πράγμα σπάνιο – λέει τη δική της αλήθεια. Η «Ζεν» από το «GNTM», η πιο ενδιαφέρουσα persona που γνώρισε το τηλεοπτικό κοινό στις μέρες μας, μιλά για όσα δεν ξέρουμε γι’ αυτήν και φωτογραφίζεται για το «Omikron» όπως ποτέ δεν την έχουμε δει στο παρελθόν.

Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη

Είναι συνεπέστατη στο ραντεβού μας. 21.30 ακριβώς ήταν εκεί. Όσο μιλούσαμε στην αρχή -για να σπάσει ο πάγος- φτάσαμε σε μία αναπάντεχη αποκάλυψη: Η Ζενεβιέβ, δεν αγαπά τις συνεντεύξεις. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν παραχωρεί εύκολα κάποια. Κι όχι από σνομπισμό. Μάλλον από ταπεινότητα, όπως θα συμπεράνω στην εξήγησή της. «Εμένα, προσωπικά, δεν μου αρέσει να διαβάζω βιογραφίες και συνεντεύξεις. Προτιμώ να κρίνω εκ του αποτελέσματος έναν άνθρωπο», μου λέει αποστομωτικά. «Δεν με ενδιαφέρει πάρα πολύ να μάθω για τη ζωή κάποιου. Μάλλον έχω επηρεαστεί από την τέχνη, εν γένει, που όταν διάβαζες για έναν καλλιτέχνη -για παράδειγμα, για τον Πικάσο-, τον απομυθοποιούσες, ενώ είχες ερωτευτεί αρχικά το έργο του. Εγώ λατρεύω τον σουρεαλισμό και τον ντανταϊσμό. Θεωρούσαν τον Πικάσο τρομερή φιγούρα, μέχρι που έμαθα ότι δεν ήθελε να του μιλάει ούτε ένας άνθρωπος από την οικογένειά του. Αυτό μου χάλασε την συνολική του εικόνα, έχοντας αυτή την πληροφορία», μου εξηγεί.

Έχετε τον φόβο ότι ο κόσμος θα σας κρίνει αυστηρά αν μάθει για τη ζωή σας;
Όχι, όχι, δεν είναι αυτό. Απλά εμένα δεν μου αρέσει να διαβάζω για τους άλλους. Αλλά, να ακόμα και τώρα που κάνουμε συνέντευξη, αισθάνομαι κάπως περίεργα γιατί σκέφτομαι ότι πρέπει να μιλάω για τον εαυτό μου και να είναι συνέχεια ένα «εγώ κάνω αυτό» και «εγώ κάνω το άλλο». Εκτίθεμαι αρκετά μέσα από έναν τηλεοπτικό διαγωνισμό, δεν κρύβομαι. Είμαι αυτό που βλέπετε.

Επομένως, δεν έχετε την ματαιοδοξία της αναγνωρισιμότητας. Υποθέτω ότι δεν επιθυμείτε κι άλλη, έτσι δεν είναι;
Ειλικρινά, έχω τόση αναγνωρισιμότητα, που δεν μου χρειάζεται τίποτε άλλο. Ποτέ δεν το ζήτησα, ούτε και το ήθελα! Συνέβη μόνο του και είναι τέλειο. Δεν θέλω extra.

Τη χειριστήκατε ψύχραιμα στην αρχή;
Το καινούργιο μάς παραξενεύει στην αρχή, αλλά μην ξεχνάτε ότι είμαι μάνα δύο παιδιών και εργάζομαι πολλές ώρες την ημέρα. Ελάχιστες φορές έρχομαι «αντιμέτωπη» με την αναγνωρισιμότητα. Δηλαδή, στις διακοπές μας το καλοκαίρι, ήρθαν και μου μίλησαν κάποια παιδιά. Ok, κατανοητό. Μου άρεσε πολύ. Ήταν ευγενέστατα, μιλήσαμε κι αυτό ήταν όλο. Δεν ήταν κάτι τρομερό. Πιο πολύ με παραξενεύει όταν με παίρνουν οι θείες μου από το χωριό και μου λένε «σήμερα σε συζητούσαν και έλεγαν το τάδε πράγμα για σένα». Στην προσωπική μου ζωή και στην καθημερινότητά μου, δεν το βλέπω αυτό. Ίσως μόνο όταν πηγαίνω στο σχολείο της κόρης μου. Κάποτε ήμουν απλά η «μαμά της Ροζαλίας», ενώ τώρα είμαι «η Ζεν από το GNTM». Η τηλεόραση έχει μεγάλη δύναμη, δεν είμαι αφελής.

Έχει αλλάξει η συμπεριφοράς σας απέναντι στους συμμετέχοντες, φέτος που είστε κριτής;
Όχι, δεν θα το έλεγα. Είμαι όπως ήμουν. Απλά τώρα με βλέπετε πιο πολύ μέσα στο παιχνίδι.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι φέτος ο νικητής του GNTM θα είναι άντρας και όχι γυναίκα. Πιστεύετε ότι το μεγάλο φαβορί θα είναι γένους αρσενικού;
Γενικά, δεν πιστεύω σε στοιχήματα και σε φαβορί. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα λένε όλα αυτά, αφού το παιχνίδι είναι απρόσμενο και βασίζεται στο στιγμιαίο. Μπορεί να είσαι το τοπ φαβορί και να μην πας καλά σε μία μόνο φωτογραφική λήψη και να βρεθείς εκτός παιχνιδιού.

Τα περίεργα και extreme φωτογραφικά concept, όπως ας πούμε εκείνο με τις κατσαρίδες, προφανώς γίνονται χάριν τηλεθέασης. Έτσι δεν είναι;
Δεν συμφωνώ μαζί σας, ούτε και με τον όρο «extreme». Είχε συμβεί στον πρώτο κύκλο του GNTM, που προβαλλόταν από άλλο κανάλι, έγινε και στο Γερμανικό, είναι κάτι που γίνεται. Στην Αμερική έχουν βάλει και αράχνες σε φωτογραφίσεις. Επίσης, μεγάλοι οίκοι έχουν χρησιμοποιήσει έντομα και σε φωτογραφίσεις κοσμημάτων. Δεν είναι περίεργο, γιατί σου δημιουργεί αυτό το περίεργο εφέ που σε παγώνει και «κολλάς» στην εικόνα. Τα έντομα επειδή στους περισσότερους προκαλούν ανατριχίλα, είναι ένα στοιχείο που σε «κρατάει» στην εικόνα. Το θεωρώ συνηθισμένο.

Ο χαρακτήρας που βλέπουμε από εσάς στο παιχνίδι, σας ακολουθεί και στο σπίτι; Έτσι είστε;
Εξηγείστε μου μόνο ποιο προφίλ εννοείτε…

Το ότι είστε αυστηρή, κάθετη σε αυτά που λέτε και ζητάτε και τελειομανής…
Δεν νομίζω ότι υπάρχει γυναίκα που δεν θέλει να έχει την απόλυτη επίβλεψη των πραγμάτων και να μην θέλει να είναι πάνω απ’ όλα. Δεν θεωρώ ότι είμαι μοναδική σε αυτόν τον τομέα. Εμένα η γιαγιά μου έλεγε ότι «η γυναίκα είναι ο λαιμός σε ένα σπίτι». Εκείνος στρίβει και καθοδηγεί το κεφάλι. Όλες οι γυναίκες, οι Ελληνίδες μάνες, είμαστε το ίδιο. Θέλουμε να ξέρουμε που είναι τα παιδιά μας, τι κάνουν, τι ώρα θα γυρίσουν σπίτι, αν έφαγαν, αν διάβασαν τα μαθήματά τους, αν πήραν ζακέτα, τι θα φάμε αύριο, πόσο καθαρό είναι το σπίτι μας… Όλες προσπαθήσαμε να αποφύγουμε αυτή την παράνοια και, τελικά, γίναμε χειρότερες από τις μανάδες μας! (γελάμε). Λατρεύω την φύση της γυναίκας που είναι «χταπόδι» και θέλει να τα κάνει όλα: Να είναι καλή μάνα, καλή σύζυγος, καλή επαγγελματίας, καλή φίλη.

Έχετε δύο παιδιά, την Ροζαλία 9 ετών και τον Μιχάλη 3,5 ετών. Να φανταστώ ότι είστε αυστηρή πολύ και καθόλου ελαστική;
Θα κάνετε λάθος αν το φανταστείτε αυτό. Θέλω να μου απαντήσετε αν ήταν αυστηρή η δική σας μαμά.

Όχι, δεν ήταν. Τόσο όσο…
Άρα ήταν αυστηρή. Απλά ξέρετε τι γίνεται; Ζούμε σε μία χώρα όπου είμαστε όλοι «μαμάκηδες» και ξεχνάμε το πόσο αυστηρές ήταν μαζί μας κάποτε όταν εμείς ήμασταν παιδιά. Οι μαμάδες μάς οριοθετούν, αλλά μετά γίνονται «εικόνισμα και μεγάλος έρωτας» και λέμε «η μαμά μου δεν ήταν ποτέ αυστηρή μαζί μου, ήταν φίλη μου!». Μεγάλο ψέμα. Εκείνες βάζουν τα όρια και κρατούν το μέτρο. Εγώ θυμάμαι ότι η μαμά μου σήκωνε το φρύδι και ήμασταν όλοι σούζα. Αντίστοιχα και ο πατέρας είχε αυτόν τον ρόλο. Στο δικό μας το σπίτι και οι δύο είμαστε αυστηροί, ως προς την τήρηση των ορίων. Δεν θέλω τα παιδιά μου να μην γνωρίζουν τα όρια, γιατί αν βγει ένας άνθρωπος έξω στην κοινωνία, θα φάει γερά χαστούκια.

Εσείς πότε δοκιμάσατε τα όριά σας; Όταν πήγατε μόνη σας για σπουδές στον Καναδά;
Όχι μόνο. Προσωπικά, εγώ τεστάρω κάθε μέρα τα όριά μου. Όλοι μας νομίζω. Υπάρχουν φορές που ξεφεύγω και πρέπει να το μαζέψω και μετά να απολογηθώ. Κάθε μέρα είναι και μία δοκιμασία ορίων. Βλέπεις μέχρι που σε «παίρνει» και προχωράς. Έτσι είναι η ζωή.

Ζητάτε εύκολα συγγνώμη, όταν σφάλετε;
Ζητάω, ναι, δεν έχω πρόβλημα. Γνωρίζω όλα μου τα μειονεκτήματα και δεν έχω πρόβλημα να απολογηθώ. Αν καταλάβω ότι έκανα λάθος και δεν μου το πεις εσύ, θα έρθω εγώ και θα το διορθώσω.

Το όνομά σας δεν είναι ελληνικό. Πώς προέκυψε;
Τώρα να κάνω εγώ μία ερώτηση; Είμαι η μόνη Ελληνίδα με ξένο όνομα σε αυτή την χώρα; Μεγάλωσα με μία γενιά που το «Τζένη» έπαιζε συνέχεια και παντού. Γιατί δεν ρώτησε κανείς από που βγαίνει το «Τζένη»;

Από το «Ευγενία» βγαίνει. Το Ζενεβιέβ, από που προκύπτει;
Το «Ζενεβιέβ» είναι «Ζενεβιέβ». Το «Γενεβιέβη» έχει βγει από το «Ζενεβιέβ». Ήταν οσία «Ζενεβιέβ» και στα ελληνικά είναι «Γενεβιέβη». Αποφάσισα ότι δεν θέλω να με λένε με την μετάφραση στα ελληνικά. Είναι ένα πολύ παλιό όνομα με Γερμανικές ρίζες που ούτε εκεί, αλλά ούτε και στη Γαλλία, χρησιμοποιείται πια γιατί είναι πολύ παλιό. Την γιαγιά μου έλεγαν έτσι. Από την άλλη, το «Γενεβιέβη» αντικειμενικά είναι ένα δύσκολο όνομα, αλλά αυτό μου έκατσε, τι να κάνω; Δώστε μου έναν ζουρλομανδύα, να πάω από κάπου να κρεμαστώ! (γελάμε).

Είχατε όμορφα παιδικά χρόνια;
Θα έλεγα πως ναι. Ως παιδί, ήμουν όπως είμαι και τώρα.

Εννοείται ότι διατηρείτε ανέπαφη την παιδικότητά σας, ακόμα και σήμερα;
Δεν ξέρω τι σημαίνει «παιδικότητα» γιατί κάθομαι και παρατηρώ τα παιδιά μου και διαπιστώνω ότι δεν είναι ούτε αφελή, ούτε αθώα. Στο επίπεδο που βρίσκονται αντιλαμβάνονται πλήρως την πραγματικότητα. Ας πούμε, τώρα με τον Covid-19, ξέρουν τα πάντα. Γνωρίζουν για τον ιό, γνωρίζουν τα μέτρα, τα αντιλήφθηκαν όλα. Εγώ λέγοντάς σας ότι «είμαι όπως ήμουν» εννοώ ότι έχω μία φιλοσοφία ζωής που λέει ότι «γιατί να κάθομαι να πιέζομαι και να χαλάω τα λεφτά μου σε ψυχολόγους, ενώ μπορώ να τα αντιμετωπίσω όλα πιο χαλαρά και να με αγαπούν γι’ αυτό που είμαι;».

Επομένως, έχετε αποδεχτεί πλήρως τον εαυτό σας; Έχετε «ειρήνη» με τον εσωτερικό σας κόσμο;
Μα, ναι, φυσικά. Είμαι αυτή που είμαι, σε κάποιους αρέσω, σε κάποιους όχι. Ευτυχώς που αρέσω σε αυτούς που αγαπώ και με αγαπούν. Από εκεί και πέρα τέλος. Τι άλλο να πούμε; Να αρέσουμε σε όλους, να μας αποδέχονται όλοι; Ε, όχι, αυτό δε γίνεται. Νιώθω καλά με τον εαυτό μου και πιστεύω όλοι πρέπει να το κάνουμε αυτό.

Με την μόδα πώς ασχοληθήκατε;
Η μόδα ήταν ένα μικρόβιο. Είναι μία τρέλα για μένα. Είναι πάθος και μεγάλο ρίσκο. Εννοώ ότι δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Κανείς δεν σου υπογράφει μπαίνοντας στο χώρο ότι θα βγάλεις πολλά χρήματα, ότι θα έχεις κάθε χρόνο δουλειά, ότι, ότι, ότι… Δεν υπάρχει καμία σταθερότητα. Βλέπετε τώρα ότι το πρώτο πράγμα που βάλλεται είναι η μόδα, μετά τα περιοδικά. Κάθε κρίση επηρεάζει την οικονομία και κατά συνέπεια τα υπόλοιπα. Είναι κρίμα να λέει ένα παιδί «α, εγώ θα πάω να ασχοληθώ με την μόδα για να εξασφαλίσω το μέλλον μου!». Κρίμα κι άδικο. Γι’ αυτό και στα παιδιά μέσα στο παιχνίδι τους λέω ότι «πρέπει να το θέλετε πάρα πολύ!». Ακόμα κι αν κερδίσεις το GNTM, κανένας εκεί έξω δεν σου λέει ότι θα έχει ξεκάθαρα δουλειά, κανείς δεν στο διασφαλίζει.

Έχετε αντιληφθεί ότι υπάρχουν παίκτες μέσα στο παιχνίδι που δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τη μόδα, αλλά για να εισπράξουν μία αναγνωρισιμότητα από το show;
Δεν θεωρώ ότι είναι κακό το να θέλεις την αναγνωρισιμότητα. Αν προσέξετε, θα δείτε ότι όλοι δουλεύουν πια με το Instagram τους. Αυτό δεν είναι κακό να το θέλουν τα παιδιά, διότι εύλογα σκέφτεται κανείς ότι «αν κερδίσω και με μάθει ο κόσμος, μπορεί αυτό να το χρησιμοποιήσω για να ανοίξω μία πόρτα». Η αναγνωρισιμότητα ανοίγει πόρτες.

Εσείς ξεκινήσατε ως μοντέλο. Είναι αλήθεια αυτό;
Όχι, όχι. Ενδυματολόγος ήμουν, αλλά επειδή είχα ένα θέμα παλιά με τον θυρεοειδή μου ο οποίος «έκαιγε» τρελά, αυτό με έκανε πολύ αδύνατη, σε συνδυασμό με το ύψος μου, 1.78. Ξαφνικά φορούσα το small, όπου ράβονται όλα τα δείγματα των ρούχων. Έτσι, λοιπόν, μπορούσα να τα φοράω και να κάνω catwalks σε φίλους μου Έλληνες σχεδιαστές. Δεν το έχω κάνει επαγγελματικά, αλλά ως βοήθεια σε φίλους μου σχεδιαστές. Σκεφτείτε ότι ήμουν πίσω από την πασαρέλα, έντυνα τα μοντέλα και παράλληλα είχα να βγω να κάνω δύο outfit. Ποτέ όμως δεν πήγα σε casting, δεν το κυνήγησα.

Γιατί δεν γίνατε μοντέλο;
Γιατί είναι πολύ δύσκολο επάγγελμα και πρέπει να έχεις δυνατό στομάχι για να το κάνεις. Εγώ υποκλίνομαι στα παιδιά που μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία. Έρχονται για να δοκιμαστούν και να βγουν στην αγορά. Κι εκεί τους περιμένουν πάρα πολλές απορρίψεις για να τους κάτσει μία δουλειά. Είναι δύσκολο να πηγαίνεις επί δύο μήνες καθημερινά σε castings και μετά να σου κάθεται μία δουλειά. Είναι σκληρό. Πώς να μην πάρεις προσωπικά τόσες απορρίψεις; Κι όμως, αν θες να κάνεις αυτή τη δουλειά, θα πρέπει να το ξεπεράσεις.

Εσείς, με την απόρριψη πως τα πάτε;
Δεν είναι το καλύτερό μου! Είμαι όμως λογική γυναίκα. Δεν θα μου άρεσε να με κρίνουν για το αν κάνω για το τάδε ή το άλλο concept. Εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω αυτό, γι’ αυτό και δεν το έκανα. Κάνω άλλα πράγματα που μου επιτρέπουν να παραμένω σε διαρκεί εγρήγορση και έχουν επίσης μεγάλο βαθμό δυσκολίας.

Αλήθεια, σταματάτε ποτέ να είστε σε εγρήγορση; Πώς ρίχνετε τους ρυθμούς σας όταν είστε σπίτι;
Μαγειρεύοντας, κάνοντας δουλειές, ψωνίζοντας, καθαρίζοντας, διαβάζοντας ένα βιβλίο ή βλέποντας μία ταινία. Νομίζω σας λέω ψέματα. Ηρεμώ στο σπίτι μου μόνο όταν κοιμούνται τα παιδιά μου.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Πάνος Γιαννακόπουλος (Studio 13)
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-STYLING: Βίνα Νεοφώτιστου
HAIR STYLING: Ολυμπία Κόλια
MAKE UP: Τομ Ζώης

Περιοδικό “Omikron”, τεύχος 289.

ΣΧΕΤΙΚΑ

LIKE NEWS