Συνέντευξη στον Γιάννη Χατζηγεωργίου και στο περιοδικό Down Town που κυκλοφόρησε την Κυριακή 21 Ιανουαρίου μαζί με την εφημερίδα Φιλελεύθερος, παραχώρησε ο δημιουργός, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της πολυαναμενόμενης σειράς «Famagusta».
Διαβάστε επίσης Αντρέας Γεωργίου: Αποκαλύπτει ότι η ιδέα για τη δημιουργία του «Famagusta» ξεκίνησε πριν 12 χρόνια
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Εσύ, γεννήθηκες οκτώ χρόνια μετά το πραξικόπημα και την Τουρκική εισβολή του 1974. Οι δικές σου αναφορές, σε σχέση με τα γεγονότα, ποιες είναι;
Φοιτούσα στο Γυμνάσιο Παραλιμνίου. Από την τάξη μου έβλεπα, κάθε μέρα, απέναντι, την Αμμόχωστο. Και, θυμάμαι, ότι, από μωρό ακόμη, σκεφτόμουν: «Πώς γίνεται μία ολόκληρη πόλη να είναι κλειστή;». Η πόλη ήταν απέναντί μας, πολύ κοντά μας, ήθελα να πάω, αλλά δεν μπορούσα. Μεγάλωσα με την εικόνα της Αμμοχώστου να στέκεται «νεκρή», στο βάθος· μια πόλη που περιμένει. Ο παππούς μου κατάγεται από την Έγκωμη Αμμοχώστου, έχασε τους γονείς του όσο ήταν μικρός και πήγαινε κάθε πρωί από το χωριό του μέχρι την Αμμόχωστο, οπότε άκουσα πολλές ιστορίες και από τον ίδιο για την πόλη και τους ανθρώπους της – με αυτά μεγάλωσα. Η ευρύτερη οικογένειά μου είναι πρόσφυγες, έχουν χάσει τα σπίτια τους, τη γη τους, έχω συγγενείς αγνοούμενους, οπότε το θέμα «Αμμόχωστος» δεν μου είναι «ξένο», δεν είναι ένα φανταστικό θέμα με το οποίο αποφάσισα ξαφνικά να καταπιαστώ· είναι ένα θέμα που είναι μέσα στην ψυχή μου, και με αφορά άμεσα.
Διαβάστε επίσης Σάρωσε το «Famagusta»! Τα νούμερα-ρεκόρ, η αποθέωση της Δέσποινας Μπεμπεδέλη και τα σχόλια στο twitter
Αφότου «άνοιξε» η περίκλειστη πόλη, πριν από τέσσερα χρόνια, την επισκέφθηκες;
Όχι. Ίσως την επισκεφθώ όταν πια θα έχει ολοκληρωθεί η σειρά. Γιατί έχω στο μυαλό μου ότι κάνω μία σειρά για την «κλειστή» Αμμόχωστο, για την «πόλη φάντασμα»· δεν μπορώ να πάω και να τη δω σα να είναι μουσείο.
Από το 2003 που άνοιξαν τα οδοφράγματα, δεν επισκέφθηκες ποτέ τα κατεχόμενα;
Έχω 15 περίπου χρόνια να πάω στα κατεχόμενα. Πήγα, στις αρχές, μόλις άνοιξαν τα οδοφράγματα, με την γιαγιά μου και τον παππού μου, επειδή ήθελαν να δουν το σπίτι τους, τα χωριά τους, να προσκυνήσουν στον Απόστολο Ανδρέα, να δουν την Κερύνεια. Η γιαγιά μου κατάγεται από το χωριό Ταύρου, κι όταν πήγαμε το χωριό της ήταν σαν ερημωμένο – αν και υπήρχαν έποικοι που κατοικούσαν σε κάποια ετοιμόρροπα σπίτια, χωρίς πόρτες θυμάμαι, με κάποιες κουρτίνες ως εξώπορτες. Το σπίτι της γιαγιάς μου είχε κατεδαφιστεί, ήταν ένα ερείπιο. Ήταν μια έντονα συναισθηματική στιγμή αυτή, και για μένα, γιατί εκείνο το σπίτι ήταν το σπίτι στο οποίο και η ίδια είχε μεγαλώσει με την δική της γιαγιά. Όπως κι εγώ, αντίστοιχα. Ήμασταν σε ένα χώρο στον οποίο εκείνη είχε βιώματα από την δική της γιαγιά και εγώ ήμουν δίπλα από την δική μου γιαγιά. Αυτό με κλόνισε! Μετά πήγαμε στον Απόστολο Ανδρέα να προσκυνήσουμε, γιατί όλοι μας -και ο παππούς μου και η γιαγιά μου και εγώ-, έχουμε το όνομά Του. Και εκεί ζήσαμε πολύ συγκινητικές στιγμές… Γιατί ήμουν μαζί με τους ανθρώπους μου, με τους ανθρώπους που με έμαθαν να εκτιμώ και τα παπούτσια που φορώ, που με κράτησαν στη γη, που με μεγάλωσαν με αγάπη, σε κάτι πολύ πολύτιμο για εκείνους… Ήμουν μαζί τους στους τόπους που και εκείνοι αναγιώθηκαν. Είναι παράξενο το συναίσθημα. Όμως, από την άλλη, δεν τα έβαλα με έναν ολόκληρο λαό, επειδή εγώ βίωνα τα αποτελέσματα της εισβολής. Και το ερώτημά μου, σε όλη τη διάρκεια αυτής της διαδρομής ήταν: «Τι κρίμα! Γιατί να μην μπορούμε να συνυπάρχουμε όλοι μαζί;». Είμαι ένας άνθρωπος που είχα ζήσει στο Λονδίνο, που έχω αδελφικούς φίλους Τουρκοκύπριους, και δεν μπορούσα να καταλάβω πώς δεν καταφέραμε να συμβιώσουμε ειρηνικά επάνω σε αυτό τον τόπο.
Διαβάστε επίσης Αντρέας Γεωργίου: Απαντά στις αντιδράσεις για τη σειρά «Famagusta» που κάνει σήμερα πρεμιέρα
