Με το που την είδε, την ερωτεύτηκε παράφορα. Δεύτερη ματιά δεν χρειάστηκε, παρόλο που το βλέμμα του, όπως ομολόγησε, κύλησε νωχελικά πολλές φορές πάνω στις υπέροχες καμπύλες της. Τον είχαν μαγέψει. Αυτό πρέπει να εννοούν λέγοντας «κεραυνοβόλος έρωτας», σκέφτηκε, καθώς δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από πάνω της. Και δικαίως ένιωθε έτσι, αφού καμιά όμοια της δεν κυκλοφορούσε στους δρόμους του νησιού. Άλλο αέρας αυτή! Ομορφιά, φινέτσα, στυλ και, ναι, αγριάδα… Ένας τέλειος, εκρηκτικός συνδυασμός ήταν!
Την είχε φέρει μαζί του ένας εγγλέζος. Ο Δρ. Ρόουζ, γιατρός το επάγγελμα. Όταν έφυγε εκείνος, αυτή έμεινε. Μετά την είδε ο Άλεξ και δεν μπορούσε να κλείσει μάτι, κατακυρίευσε το μυαλό και τη σκέψη του. Την σκεφτόταν συνεχώς, έπρεπε πάση θυσία να την αποκτήσει. Μέχρι που το πήρε απόφαση: Αυτό ήταν, θα γίνει δική μου, είπε! Και τα κατάφερε, δίνοντας στον ντόπιο ιδιοκτήτη της, το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 1200 λιρών! Με τον κ μισθό του μόνιμου ανταποκριτή στο Associated Press, δεν θα δυσκολευόταν να την ξεχρεώσει.
Η κατάσταση της ήταν άριστη. Ξύλινο ταμπλό, δερμάτινη ταπετσαρία και με όλα τα κομφόρ της εποχής. Ο αεικίνητος δημοσιογράφος με τα μακριά μαλλιά και τη γενειάδα, δεν τραβούσε πια τα βλέμματα μόνο για τη γοητευτική φιγούρα του, αλλά και για το μοντέρνο, δυναμικό αμάξι που οδηγούσε.
- Διαβάστε επίσης: Η Γιώτα Παπαδοπούλου τα χρόνια της εφηβείας, του αγορίστικου look (μικρότερη συστηνόταν ως «Γιώργος») και του μόντελινγκ!
Μια κατάλευκη κάμπριο, Jaguar K 120, με αριθμό εγγραφής την ονομασία του μοντέλου της, κάτι για το οποίο είχε φροντίσει προσωπικά ο πρώτος ιδιοκτήτης της, δεν περνούσε καθόλου απαρατήρητη. Ακόμη και από τους αποικιοκράτες. Το καλύτερο επαγγελματικό πάσο για τις διάφορες αποστολές του, απέκτησε μαζί της, αφού οι Άγγλοι τον αναγνώριζαν αμέσως και τον άφηναν να περάσει. Ο ίδιος, καθόλου επιδειξιομανής δεν ήταν. Του άρεσε να χαίρεται απλά με κάθε ευκαιρία, τις επιδόσεις αυτής της καλλονής. Άλλωστε, τα παιχνίδια με το θάνατο ήταν μέρος της δουλειάς του, την ταχύτητα θα φοβόταν; Εκτός τούτου, Ήταν από τους πρώτους που δημιούργησε τη Λέσχη Αυτοκινήτων Κύπρου και διοργάνωνε τα πρώτα ράλι. Σε μια τέτοια διοργάνωση ήταν που τραβήχτηκαν και οι συγκεκριμένες φωτογραφίες της διπλανής σελίδας. Στην περιοχή Κέρμια, στα προάστια της κατεχόμενης σήμερα Λευκωσίας. Τότε που η κυπριακή κοινωνία προσπαθούσε ακόμη να πάρει τις πρώτες της ανάσες ως ανεξάρτητη. Η κοσμική πρωτεύουσα απολάμβανε το απογευματινό της τσάι στο Λήδρα Πάλας, ενώ το βράδυ διασκέδαζε απολαμβάνοντας βαριετέ, στα οικογενειακά καμπαρέ Σαντ Εκλέρ και Κιτ-Κατ.
Ακριβώς τότε ήταν που γνώρισε και τη Μαίρη. Τη Μαίρη που έγινε και συνοδηγός του στην Jaguar και συνοδοιπόρος του στη ζωή. Παντρεύτηκαν το 1961, τον Μάιο. Και έζησαν αυτοί καλά…
Δυστυχώς, όχι και η Jaguar, η οποία δεν είχε το καλύτερο τέλος. Τρία χρόνια μετά, σε μια μετωπική με ένα φορτηγό το οποίο προσπαθούσε να προσπεράσει ένα άλλο φορτηγό, έγινε σμπαράλια και άφησε το τελευταίο της μαρσάρισμα στην άσφαλτο. Ευτυχώς, ο Άλεξ και η Μαίρη δεν κτύπησαν σοβαρά. Η κατάλευκη Jaguar, ήταν βλέπετε γερό σκαρί, δυνατό αμάξι, και, ως εκ θαύματος, τους προστάτεψε και τους έσωσε τη ζωή, δίνοντας της δική της, ανταποδίδοντας κατά κάποιον τρόπο την τόση πολλή αγάπη που είχε εισπράξει.
ΠΗΓΗ: Περιοδικό Omikron, σε κείμενο της Σώτιας Ζένιου και φωτογραφίες Δημήτρης Βαττής (πορτρέτο) και προσωπικό αρχείο Άλεξ Ευθυβούλου
