Ναι, το ζήσαμε κι αυτό! Ξαφνικά, κάπου εκεί στην Άνοιξη του 2012, η αοιδός των αλησμόνητων επιτυχιών «Τι είχαμε, τι χάσαμε, σ’ το λέω σε ξεχάσαμε» και του περιγραφικότατου «Στα βράχια της Αλόννησου βρήκα το παντελόνι σου, στην όμορφη Καστέλλα σορτσάκι και φανέλα, στα όμορφα τα Γιάννενα παπούτσια βρήκα πάνινα και στη κεφάτη Πάτρα την κόκκινη γραβάτα. Βρήκα μέσα στη Λάρισα τη ζώνη που σου χάρισα και στη Θεσσαλονίκη το ένα σου μανίκι, στα τείχη του Ηρακλείου βρήκα γυαλιά ηλίου και τα ξυριστικά σου στα ανοιχτά της Κάσου. Κάτι καπρί καστόρινα τα βρήκα μες στη Φλώρινα κι ένα μπλουζάκι Polo σε ουζερί στο Βόλο», έκανε μεταστροφή ζωής και αλλαγή ρεπερτορίου! Κλείστηκε σε μοναστήρι και νήστευε 40 ημέρες ώστε να ψάλει με όλη την καρδία της και όλη τη διανοία της, το Χριστός Ανέστη που ακολουθούσε.
Όπως εξηγούσε η δόκιμη μοναχή Έφη, σε αποκλειστική συνέντευξη που είχε εξασφαλίσει τότε για το Down Town ο δημοσιογράφος Γιάννης Χατζηγεωργίου, το θείο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της από την παιδική της ηλικία, πήγαινε συχνά στην εκκλησία με τους γονείς της και μέχρι την εφηβεία της νήστευε, προσευχόταν, πήγαινε σε ιερέα ο οποίος ήταν ο πνευματικός της και εξομολογείτο συχνά. Στη συνέχεια, λόγω της ενασχόλησής της με το τραγούδι, τα πράγματα άλλαξαν κάπως. Αλλά μόνο φαινομενικά, όπως, σημείωνε. Γιατί, αν και δεν πήγαινε τόσο συχνά στην εκκλησία λόγω της δουλειάς της, πάντα μέσα στο καμαρίνι της βρισκόταν μία εικόνα της Παναγίας – η οποία κατά κάποιο τρόπο θεωρούσε ότι την προστάτευε από τις κακοτοπιές – κι έτσι ένιωθε ότι κάποιος, κάπου εκεί ψηλά, την βλέπει και την προσέχει.
Στην εύλογη απορία του Γιάννη Χατζηγεωργίου, «Τι εννοείς; Βαφόσουν για να βγεις στην πίστα και να τραγουδήσεις “στα κρεβάτια τα ξένα θα ονειρεύεσαι εμένα!” και ταυτόχρονα άναβες καντηλάκι;», η Έφη Σαρρή απαντούσε: «Γιατί; Πού είναι το παράξενο; Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω. Ποιος θα με κρίνει; Το ένα το έκανα για την επιβίωσή μου και το άλλο για την ψυχή μου. Βέβαια ήμουν πολύ προσεκτική σ’ αυτά, γιατί δεν ήθελα ο καθένας μέσα στα μαγαζιά που τραγουδούσα να λέει το μακρύ του και το κοντό του για την πίστη μου και να με λοιδορεί»!
Το ιστορικό του εγκλεισμού
Τι ήταν, όμως, εκείνο που την είχε παρακινήσει και είχε αποφασίσει τη δεδομένη στιγμή να κλειστεί σε μοναστήρι; Εξηγούσε στον Γιάννη Χατζηγεωργίου και στο Down Town: «Σε μία περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη για μένα, έπεσαν στα χέρια μου τα συγγράμματα της Μοναχής Γαβρηλίας που μου εμπιστεύτηκε μία συνάδελφός μου – πολύ διάσημη τραγουδίστρια με επιτυχίες του Φοίβου στο ενεργητικό της, αλλά δεν θα αναφέρω δημόσια το όνομά της – αισθάνθηκα ότι τα λόγια της και η “ασκητική της αγάπης” της, ήταν η ελπίδα που έψαχνα ανακαλύπτοντας έκπληκτη ότι βρισκόταν μόνο κοντά σε αληθινά ενάρετους ανθρώπους. Αυτό συνέβη πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, όταν ο Λάκης Λαζόπουλος ξεκίνησε να με ειρωνεύεται μέσα από την εκπομπή του, να κάνει όλα αυτά τα αίσχη εναντίον μου, να μου βιάζει την ψυχή. Ήταν η στιγμή εκείνη που πήρα από μόνη μου τηλέφωνο ένα βράδυ σε γυναικείο μοναστήρι, στην ευρύτερη περιοχή των ανατολικών προαστίων της Αθήνας, μίλησα με την ηγουμένη, της είπα ποια είμαι -φυσικά με γνώριζε- και μου ανέφερε ότι “ο δρόμος του Θεού είναι ανοιχτός για όλο τον κόσμο”. Και μόνο από τη φωνή της στο ακουστικό, εγώ είχα γαληνέψει».
Για τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες πήγαινε κάθε απόγευμα σχεδόν στο συγκεκριμένο μοναστήρι και προσευχόταν. Είχε έρθει σε επαφή και είχε αναπτύξει κάποια επικοινωνία με τις μοναχές -μία μάλιστα από αυτές, όπως αποκαλυπτικά σημείωνε, είχε κάνει παλιά φωνητικά και στο cd που είχε βγάλει με τον Καρβέλα, ήταν πολύ χαρακτηριστική η φωνή της στο “Θέλεις να φύγεις από μένα; Αδύνατον!”- και σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα, ξεκίνησε να νιώθει ότι το μοναστήρι ήταν το δεύτερό της σπίτι. Εκείνη την περίοδο ταυτόχρονα πήγαινε και σε ψυχολόγο -είχε διάφορα ψυχοσωματικά λόγω της λάσπης που της έριχνε ο Λαζόπουλος- και ο χώρος του μοναστηριού έγινε το καταφύγιό της.
Δύο μήνες μετά και αφού είχε απελπιστεί πια από τα εγκόσμια, είπε στον εαυτό της «Έφη, τώρα είναι η στιγμή να πραγματοποιήσεις το μεγάλο βήμα στη ζωή σου, να κάνεις το άλμα και την υπέρβαση». Κοίταξε για λίγη ώρα τα ωραία της φορέματα που είχε μέσα στην ντουλάπα, έριξε μια ματιά στους χρυσούς της δίσκους, θυμήθηκε την κουβέντα μίας μοναχής που την είχε κάνει να ντραπεί λέγοντάς της «το “Γυμνός μες στην Ελλάδα” δεν έπρεπε να το πεις!», σκέφτηκα όλα τα μικρά αμαρτήματα που είχε κάνει κατά καιρούς, τους ανθρώπους που άθελά της είχε αδικήσει, θεώρησε πως ίσως αυτό που βίωνε να ήταν μια τιμωρία για όλα τα αθώα σφάλματά της και έλαβε τη μεγάλη απόφαση. Πήρε τηλέφωνο την Ηγουμένη, της ανακοίνωσε τη βαθιά της επιθυμία και αυτή την παρέπεμψε σε μία άλλη μοναχή η οποία διηύθυνε ένα καινούριο μοναστήρι, αρκετά χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Κλείδωσε το σπίτι, πήρε μόνο ένα βαλιτσάκι με κάποια απαραίτητα και κάλεσε έναν φίλο της ο οποίος με πήγε κατευθείαν εκεί.
«Νομίζω ότι είμαι μία άλλη Έφη τώρα. Η επαφή μου με τα θεία με βοήθησε να διαχωρίσω πολλά πράγματα μέσα μου, να ξεχωρίσω τους ανθρώπους, να τους κατηγοριοποιήσω και αυτό που προσπαθώ να κάνω τώρα είναι και το να συγχωρώ. Ακόμη και εκείνους που με έχουν πληγώσει βαθιά», εξομολογήθηκε καταληκτικά στον Γιάννη Χατζηγεωργίου η τραγουδίστρια αλησμόνητων επιτυχιών.
Δυστυχώς για τον μοναχισμό, καθώς η μεταμελημένη από τα σουξέ και τα εφέ της πίστας και συντετριμμένη από την κακία των ανθρώπων Έφη Σαρρή, θα μπορούσε να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για τις νέες γενιές, ευτυχώς όμως για τη μουσική και το τραγούδι, η δημοφιλής ερμηνεύτρια, αναγεννημένη στην Κολυμπήθρα του Σιλωάμ (παραβολικά, πάντα) αφού βρήκε ξανά τη δύναμη να σταθεί στα πόδια της, ανακτώντας την αυτοπεποίθησή της με όρθρους και αγρυπνίες, επέστρεψε δυναμικά στην ελληνική δισκογραφία, εμπλουτίζοντάς την και με άλλες επιτυχίες της. Μεγάλες μεν και υπέροχες, χωρίς όμως καμιά τους να μπορεί να συναγωνιστεί το άσμα ασμάτων, «Αφρικανός» που είχε προηγηθεί μερικά χρόνια του εγκλεισμού:
«Αγάπησα Αφρικανό
Που είχε έρθει με κανό
Από τη Μαύρη Ήπειρο
Τον είδα σε μια λαϊκή
Και τότε ήμουνα λευκή
Σα φέτα από την Ήπειρο
Αφρικανέ Αφρικανέ
Θέλεις να κάνουμε κονέ;
Αγάπησα Αφρικανό
Και σε υπόγειο σκοτεινό
Με πήγε αξημέρωτα
Πάνω σε στίβες DVD
Και σε παράνομα CD
Κάναμε οι δυό μας έρωτα
Αφρικανέ Αφρικανέ
Σε σημειώνω στο καρνέ
Αγάπησα Αφρικανό
Μα έφευγε κάθε πρωινό
Και μόνη μου βαριόμουνα
Έφτιαχνα τότε το μαλλί
Και μ’ άλλους μαύρους η τρελλή
άρχισα και κοιμόμουνα
Αφρικανέ Αφρικανέ
Μου φαίνεσαι πολύ ξενέ
Αγάπησα Αφρικανό
Και μ’ έπιασε μ’ ένα τεκνό
Τον κολλητό το φίλο του
Και τώρα το ομολογώ
Είμαι Αφρικανή κι εγώ
Απ’ το πολύ το ξύλο του
Αφρικανέ Αφρικανέ
Τη μούρη μού κανες πανέ»
