Άνοιξη του 2010. Στις σελίδες του Down Town, το νέο είδωλο της νύχτας, ξεδιπλώνει το ταμπεραμέντο του (αλλά και την ομορφιά του στο φακό του Νίκου Βαρδακαστάνη) δηλώνοντας ευγνώμων που κατάφερε να ξεχωρίσει σε σύντομο χρονικό διάστημα και να βάλει σε τροχιά τα μεγάλα όνειρά του.
«Είμαι πολύ αισιόδοξος άνθρωπος, γενικότερα στη ζωή μου. Ποτέ μου, όμως, όταν πρωτοξεκινούσα δεν περίμενα ότι θα πάρω τόση αγάπη από τον κόσμο και πως θα έχω τέτοια απήχηση».
Μόλις τέσσερα χρόνια προηγουμένως, το 2006, στα 22 του, είχε κερδίσει το Dream Show και να που ήταν ήδη πρώτο όνομα.
«Η αλήθεια είναι ότι συνέβησαν όλα πολύ γρήγορα για μένα. Είμαι τρία χρόνια στο χώρο. Αλλά ήμουν προετοιμασμένος κατά 80% για όλα. Για ό,τι μπορούσε να μου συμβεί. Από το να με βρίσουν μέχρι να με αγαπάνε. Στη δουλειά μας δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι πολύ κακοπροαίρετοι, αλλά το θέμα είναι να μη δίνεις σημασία σε αυτά», δήλωνε στον Δημήτρη Μαυροκεφαλίδη.
Καθόλου άσχημα για ένα νεαρό αγόρι που, από μικρό παιδί είχε περάσει δύσκολα: «Στα 10 μου πήγαινα με τον παππού μου στο ψαράδικο και στα 12 μου δούλευα σε πιτσαρία. Τα βράδια, όταν χαλαρώναμε, έπαιρνα το τουμπελέκι και τραγουδούσα. Μαζεύονταν όλοι γύρω μου και μας έπαιρνε το πρωί. Μου άρεσε να έχω το χαρτζιλίκι μου, να μη ζητάω από κανέναν και να ασχολούμαι με κάτι. Δεν μου άρεσε ποτέ να κάθομαι. Στα 17 μου ήρθε η πρώτη μου εμφάνιση σε μαγαζί».
Βασική διαφοροποίηση στα τρία αυτά χρόνια; Το χρώμα των μαλλιών, φυσικά, αφού στο Dream Show τον είχαμε γνωρίσει κατάξανθο.
«Είπα να αλλάξω το χρώμα και να αφήσω να βγει το φυσικό μου, το καστανό. Για μένα δεν θεωρώ ότι είναι μεγάλη αλλαγή. Μεγάλη αλλαγή θα ήταν αν έκοβα τα μαλλιά μου. Δεν μου φάνηκε η αλλαγή. Όμως σε εκείνους που με βλέπουν λιγότερο συχνά φάνηκε η διαφορά πολύ και τους φάνηκε απότομο όλο αυτό! Σε πολλούς άρεσε, στο 80% αρέσει περισσότερο το μαλλί που έχω σήμερα. Το θεωρούν πιο γήινο».
Εκείνο που τον ενδιέφερε, έλεγε τότε ο 26χρονος Νίκος Οικονομόπουλος, ήταν να καταφέρει να έχει διάρκεια – «Το τραγούδι το είχα από πολύ μικρός. Από 6 χρόνων ήθελα να γίνω τραγουδιστής…». Αλλά και πάλι, αν δεν τα κατάφερνε, δεν φοβόταν έλεγε, να επιστρέψει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. «Αν για λόγους βιοποριστικούς δεν μπορούσα να ζήσω από το τραγούδι, θα συνέχιζα να τραγουδάω σίγουρα, αλλά σίγουρα θα έκανα και τη δουλειά που ξέρω: Να πουλάω ψάρια…».
Είναι προφανές ότι δεν χρειάστηκε.
ΠΗΓΗ: Αρχείο περιοδικό Down Town (Έκδοση Κύπρου), 11 Απριλίου 2010.
