Με το κυπριακό top 10 του Netflix να χορεύει ήδη στους ρυθμούς του Feel the Beat, ανατρέχουμε στις πιο ξεσηκωτικές χορευτικές ταινίες των τελευταίων δεκαετιών.
Από τον Μαρίνο Νομικό
Singin’ in the Rain (1952)
Εντάξει, είπαμε “τελευταίων δεκαετιών” αλλά θα ήταν μεγάλη αδικία να μην αναφέρουμε τον “παππού” όλων των χορευτικών ταινιών! Ο Gene Kelly υπερτερούσε εκεί που υστερούσε ο Fred Astaire: στο σεξ απίλ, γι’ αυτό και το συγκεκριμένο κλασικό, πολύχρωμο, μιούζικαλ έμεινε για περισσότερο καιρό στη μνήμη. Τρομερά χορευτικά, όπως η τριπλέτα “Good Morning” και το ομώνυμο αθάνατο κομμάτι με τον Kelly να χορεύει κλακέτες στη βροχή, τα περισσότερα εμπνευσμένα από τον ίδιο τον ηθοποιό και χορευτή που ήταν και ο βασικός χορογράφος.
Saturday Night Fever (1977)
Η ταινία που έκανε όλο τον πλανήτη να ανεβάσει disco πυρετό βασίστηκε σε ένα άρθρο του New York Magazine για την ντίσκο υπο-κουλτούρα που αργότερα αποδείχθηκε… κατασκευασμένο. Όπως και να’ χει, ο John Travolta απέσπασε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ υποδυόμενος τον 19χρονο Tony Manero που οι γονείς του θέλουν να γίνει παπάς αλλά αυτός κάνει… παπάδες στην πίστα, με χορευτικές φιγούρες που ακόμα μιμούνται κάποιοι στις γαμήλιες δεξιώσεις!
Grease (1978)
Το απόλυτο High School Musical, με τον John Travolta και την Olivia Newton John να θυμίζουν στους 40ρηδες εκείνης της εποχής τα δοξασμένα νιάτα τους, με ροκαμπίλικη διάθεση, στενά πέτσινα και αρκετή μπριγιαντίνη για να ισιώσεις ένα κοπάδι πρόβατα! Και ποιος δεν χορεύει ακόμα και σήμερα στους ρυθμούς του Summer Nights και του Greased Lightning;
Fame (1980)
Μετά το συνταρακτικό Midnight Express, ο Alan Parker κατέβασε τους τόνους με αυτό το διάσημο μουσικοχορευτικό φιλμ γύρω από τις φιλοδοξίες, τους φόβους και τις ελπίδες μια παρέας φοιτητών της Σχολής Καλών Τεχνών της Νέας Υόρκης. Χωρίς να διαθέτει κάποια ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία, το Fame είναι μία φαινομενικά απλή ιδέα που μετατρέπεται από έναν ικανότατο σκηνοθέτη σε ένα καλογυρισμένο και άκρως ψυχαγωγικό νεανικό φιλμ που συνδυάζει το δράμα (οι προσωπικές ζωές, οι μεταξύ τους σχέσεις, τα ερωτικά σκιρτήματα, η αγωνία, το κυνήγι της δόξας, το άγχος κλπ) με ξεσηκωτικά μουσικοχορευτικά νούμερα. Αν και πήγε πολύ καλά εισπρακτικά και απέσπασε δύο Όσκαρ (μουσικής και τραγουδιού για το ομώνυμο hit της Irene Cara) αρκετοί αγνοούν την ύπαρξη της ταινίας εξαιτίας της σαρωτικής, σε παγκόσμιο επίπεδο, επιτυχίας της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς που γεννήθηκε από τα σπλάχνα της το 1982. Ένα αχρείαστο remake (που θύμιζε περισσότερο επεισόδιο του Glee) εμφανίστηκε το 2009 για να περάσει πολύ γρήγορα στη λήθη.
Flashdance (1983)
Η Jennifer Beals είναι η hot εργάτρια που χορεύει σε μπαρ με βρεγμένα μπλουζάκια και ονειρεύεται να γίνει μπαλαρίνα, σε μια eightίλα που δεν κράτησε περισσότερο απ’ όσο οι βάτες, τα oversized πουλόβερ και τα leg-warmers. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει κάτι σ΄ αυτό το προβλέψιμο μουσικοχορευτικό δράμα του Andrian Lyne που το κάνει ελκυστικό ακόμα και σήμερα. Ίσως τα δύο all-time-classics τραγούδια του soundtrack (το βραβευμένο με Όσκαρ Maniac και το υποψήφιο What a Feeling), ίσως και το γεγονός ότι οι κινήσεις της Beals ενέπνευσαν τους απελπισμένους τύπους του The Full Monty.
Footloose (1984)
Μόνο στα 80s, η ιστορία μιας μικρής πόλης που απαγορεύει (!) τη ροκ μουσική θα μπορούσε όχι μόνο να δει το πράσινο φως της έγκρισης αλλά να γίνει τεράστια επιτυχία. Και το εννοούμε, αφού το remake του 2011 πάτωσε άσχημα γιατί πώς διάολο απαγορεύεις την μουσική στην εποχή του streaming; Έτερον, εκάτερον, ο Kevin Bacon είναι ο νεαρός ρέμπελος που αναστατώνει την κοιμισμένη πόλη που κουμαντάρει ο μουλάς πάστορας, χορεύοντας πάνω σε εγκαταλελειμμένες τρακτέρ υπό τους ήχους του Holding out for a Hero της Bonnie Tyler. Πραγματικά δεν μπορούν να τα φτιάξουν όπως άλλοτε. Και τι αξία μπορεί να έχει ένα Footloose χωρίς τον Kevin Bacon;
Breakin’ 2: Electric Boogaloo (1984)
Συμπεριέλαβα στη λίστα ένα από τα χειρότερα sequels όλων των εποχών γιατί α) ήθελα μια ταινία με breakdance και το πρώτο Breakin’ παραείναι legit, β) ένιωθα μια ακατανίκητη επιθυμία να γράψω έστω τη φράση Electric Boogaloo (που πλέον χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ένα ανεκδιήγητο sequel) και γ) θα ήταν κρίμα να παραλειφθεί ένα φιλμ όπου οι πρωταγωνιστές του ονομάζονται Όζον και Τούρμπο (ξέρω-ξέρω, τι σας θύμισα τώρα…). Θυμάμαι ότι πλήρωσα για να δω αυτό το έκτρωμα στο σινεμά κι αυτό είναι μια πολύ τραυματική εμπειρία. Επίσης, άρεσε πολύ στον Roger Ebert που του έβαλε τρία(!) αστέρια.
White Nights (1985)
Κομψό δράμα του Taylor Hackford (An Officer and a Gentleman) από τα ψυχροπολεμικά 80s, που έμεινε στη μνήμη κυρίως για την παρουσία του Mikhail Baryshnikov (διάσημος Λετονός χορευτής που αυτομόλησε στο Δύση το 1974 και στην ουσία παίζει τον εαυτό του), τα εκπληκτικά χορευτικά του ίδιου και του αείμνηστου Gregory Hines (εκτός από δημοφιλής κωμικός υπήρξε και σπουδαίος χορευτής με ειδικότητα στις κλακέτες) και φυσικά για τα τραγούδια Say You, Say Me του Lionel Richie (που κέρδισε Όσκαρ) και Separate Lives του Phil Collins. Το φιλμ είναι μια ενδιαφέρουσα ματιά στα ενδότερα της Σοβιετικής Ένωσης με αμφίπλευρη προπαγάνδα (ο Hines υποδύεται έναν Αμερικανό που αυτομόλησε στην ΕΣΣΔ και επιστρατεύεται για να πείσει τον Baryshnikov να μείνει) και φυσικά τους απαραίτητους διαβολικούς καγκεμπίτες που παρακολουθούν την κάθε του κίνηση.
Dirty Dancing (1987)
Nobody puts Baby in the corner!. Όλα τα κλισέ της ρομαντικής/μουσικοχορευτικής ταινίας προέρχονται από αυτό εδώ το surprise hit των 80s που καθόρισε το είδος και εκτόξευσε τη δημοτικότητα του συγχωρεμένου Patrick Swayze (αντίθετα, η ξενέρωτη Jennifer Grey ούτε που ξανακούστηκε). Την υπόθεση την ξέρουν κι οι πέτρες: Συνεσταλμένη νεαρή ερωτεύεται δάσκαλο χορού κι ανακαλύπτει έναν εντελώς καινούριο κόσμο από έντονους ρυθμούς και ιδρωμένα κορμιά. Πιο cheesy δεν γίνεται αλλά ταυτόχρονα είναι και μία από τις πιο ξεσηκωτικές ταινίες ever.
Strictly Ballroom (1993)
Με το εντυπωσιακό του ντεμπούτο, ο μετέπειτα σκηνοθέτης του Moulin Rouge Baz Luhrmann έφερε στο προσκήνιο το ballroom dancing κι άνοιξε το δρόμο για talent shows τύπου Dancing with the Stars. Νεαρός που διαγωνίζεται στο έντονα ανταγωνιστικό αυστραλιανό πρωτάθλημα ballroom και η γνωριμία του με μία μάλλον αδέξια κοπέλα θα ανατρέψει κανόνες και στερεότυπα. Ο Luhrmann σκηνοθετεί με περισσή ενέργεια ένα όχι-και-τόσο-πιασάρικο θέμα, παίζοντας με τα κλισέ του είδους και επιστρατεύοντας χρώματα, εφευρετικές γωνίες λήψεις και συναρπαστικές χορογραφίες.
Center Stage (2000)
Οι ταινίες με μπαλέτα δεν αποτελούν ακριβώς και πρώτης τάξεως υλικό για ένα ξεσηκωτικό μιούζικαλ (εκτός κι αν είσαι ο Darren Aronofsky κι έχεις καπνίσει κάτι), όμως αυτό το “Fame με πουέντς” που ακολουθεί τις ζωές και τις προσπάθειες μιας ομάδας φοιτητών στην Ακαδημία Μπαλέτου της Νέας Υόρκης, είναι από τις καλές επιλογές έτσι και “ψήνεστε” για πιρουέτες, σπλιτ, γκραντ ζετέ και αντάτζιο (ή ξέρετε καν τι σημαίνουν!)
Save the Last Dance (2001)
Αν το Dirty Dancing θεμελίωσε τα κλισέ του είδους, αυτό το urban drama πυροδότησε την τρέλα με τους παράταιρους συνδυασμούς μουσικών ειδών που αντιπροσωπεύουν διαφορετικούς κόσμους. Η (λευκή) Julia Stiles καψουρεύεται τον (μαύρο) συμφοιτητή της Sean Patrick Thomas όμως δεν είναι αυτό που προκαλεί αντιδράσεις: το ασυγχώρητο είναι που οι δυο τους επιχειρούν να αναμείξουν το κλασικό μπαλέτο με το hip hop! Θα μπορούσε να λήξει τραγικά (ας πούμε με μια σφαίρα στο κεφάλι του καθενός – προσφορά τσαντισμένων gangstas) όμως, εν τέλει, η αγάπη όλα τα νικά. Και ο συνδυασμός είναι όντως εντυπωσιακός.
Shall We Dance? (2004)
Ένας εργασιομανής δικηγόρος αρχίζει μαθήματα χορού όταν βλέπει την όμορφη δασκάλα. Αναζωογονημένος από το καινούριο του χόμπι, ετοιμάζεται για ένα διαγωνισμό χορού εν αγνοία της γυναίκας του. Ο Richard Gere αποποιείται το ρόλο του γόη και κατασταλάζει σε αυτόν του ήσυχου οικογενειάρχη που απλά θέλει να γίνει περισσότερο ευτυχισμένος χωρίς όμως να προδώσει την οικογένειά του. Το φιλμ του Peter Chelsom σε προϊδεάζει για άλλο ένα ανώφελο ρομάντζο αλλά γρήγορα αλλάζει κατεύθυνση, με το ερωτικό στοιχείο να περιορίζεται αυστηρά στα βήματα του αργεντίνικου ταγκό και του βαλς – άλλωστε από τη στιγμή που τη σύζυγο υποδύεται η Susan Sarandon ξέρεις ότι δεν πρόκειται να την κερατώσει! Τρυφερό, feel-good και ρομαντικό, θα σας παρασύρει στα γοητευτικά του βήματα. Remake μίας γιαπωνέζικης επιτυχίας του 1996.
Step Up (2006)
Ακόμα ένα “προερχόμαστε από διαφορετικούς κόσμους” νεανικό μουσικό δράμα, αυτό εδώ βοήθησε στο λανσάρισμα της καριέρας του Channing Tatum ο οποίος υποδύεται τον αλητάκο που καταδικάζεται σε κοινωνική εργασία σε κοινοτική σχολή χορού όπου και ερωτεύεται την πρίμα μπαλαρίνα (Jenna Dewan). Αυτή της αυστηρής τεχνικής, αυτός του freestyle, εννοείται πως τα δύο διαφορετικά είδη τελικά θα σμίξουν, όπως και οι πρωταγωνιστές. Κλισεδιάρικο όσο δεν πάει αλλά μεγάλη εισπρακτική επιτυχία η οποία γέννησε τέσσερα (!) sequels, ένα spin off και μία τηλεοπτική σειρά. Tatum και Dewan έχουν φοβερή χημεία και είπαν να μην πάει χαμένη – τα έφτιαξαν λίγο πριν το τέλος των γυρισμάτων, παντρεύτηκαν τρία χρόνια μετά και χώρισαν το 2019.
Black Swan (2010)
Αναμφισβήτητα μία από τις ωραιότερες ταινίες της περασμένης δεκαετίας, το θεοσκότεινο δράμα του Darren Aronofsky μπορεί να μη λέει πολλά σαν στόρι, με τις βασικές πτυχές του να τις οσφραίνεσαι από χιλιόμετρα μακριά, αλλά είναι από εκείνες τις δημιουργίες που απλά δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από πάνω τους. Πυκνή ατμόσφαιρα, αφηνιασμένη σκηνοθεσία, προσεγμένα κάδρα, νευρώδεις χορογραφίες και tour-de-force ερμηνείες που σε παρασύρουν (με επικεφαλής τη δίκαια Οσκαρούχο Natalie Portman). Όμως το βασικότερο ατού (ή ντισαβαντάζ για τους μη-fans) είναι η αίσθηση στο φινάλε ότι μόλις βγήκες από ένα κακό τριπάκι. Ή ένα γερό μεθύσι. Ή από μια βόλτα με rollercoaster έχοντας προηγουμένως κατεβάσει χάπια με αλκοόλ. Και πόσες ταινίες μπορούν να σου το προκαλέσουν αυτό;
ΣΤΟ NETFLIX
Feel the Beat
Η Sofia Carson είναι η φιλόδοξη χορεύτρια που πετυχαίνει να καταστρέψει την καριέρα της στο Μπρόντγουεϊ πριν καν αυτή ξεκινήσει, όταν προσβάλλει μια μεγαλοπαραγωγό και ηττημένη επιστρέφει στο χωριό της όπου αναλαμβάνει τους τρισχαριτωμένους αλλά ανοργάνωτους και απειθάρχητους μικρούς μαθητές της τοπικής σχολής χορού με σκοπό να τους οδηγήσει στους τελικούς του εθνικού διαγωνισμού. Aυτή η feelgood νεανική μουσικοχορευτική ταινία του Netflix μοιάζει να φτιάχτηκε απ’ τον διάσημο αλγόριθμο του streaming γίγαντα παρά από ανθρώπινα χέρια: όμορφη, καλλίγραμμη ηρωίδα που νιώθει σαν ψάρι έξω απ’ το νερό. Check. Χαριτωμένα, έξυπνα, αστεία, ώριμα για την ηλικία τους και φυλετικά/κοινωνικά πολυποίκιλα πιτσιρίκια. Check. Μορφονιός πρώην με τον οποίο παίζει επανασύνδεση. Check. Πατέρας μονογονιός που στηρίζει κάθε απόφαση της ηρωίδας και δίνει τη σωστή συμβουλή την κατάλληλη στιγμή ως άλλος Γιόντα. Check. Ηρωίδα με πρόβλημα συμπεριφοράς που διδάσκει και παράλληλα παίρνει η ίδια μαθήματα ζωής από τους μαθητές της. Check. Ηθικά διλήμματα τύπου να ζήσω αυτό που ονειρευόμουν από μικρή ή να τηρήσω τη δέσμευσή μου απέναντι στα παιδιά που με έχουν θεοποιήσει; Check. Αουτσάιντερς που γίνονται φαβορί. Check. Ναι, όλα είναι τυποποιημένα και φορμουλαϊκά, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα αγαπήσετε κάθε λεπτό της, ειδικά εάν το δείτε οικογενειακώς. Άλλωστε σπάνια ο αλγόριθμος πέφτει έξω – αν κάτι είναι φτιαγμένο να αρέσει και στις πέτρες, το πιο πιθανό είναι πως θα αρέσει.
