Κάποια franchises, όπως το καλό κρασί, βελτιώνονται με τον χρόνο.
Απο τον Μαρίνο Νομικό
STAR TREK
Το franchise με το ίσως φανατικότερο κοινό -κυρίως χάρη στη θρυλική original σειρά και τα δεκάδες παρακλάδια της- ξεκίνησε μεν συμπαθητικά με το Star Trek: The Motion Picture πίσω στο 1979 όμως εγώ κι εσείς ξέρουμε καλύτερα πώς είναι οι προσθήκες με ζυγό αριθμό που θεωρούνται οι καλύτερες της σειράς – με εξέχουσα φυσικά το Star Trek II: The Wrath of Khan (1982), μία από τις ωραιότερες ιστορίες ΕΦ που γυρίστηκαν ποτέ και διαμάντια όπως το (τέταρτο) The Voyage Home, το (έκτο) The Undiscovered Country, το (όγδοο) First Contact και το (δωδέκατο) Star Trek Into Darkness.
CAPTAIN AMERICA
Εντάξει, είναι μέρος του ευρύτερου Marvel Cinematic Universe όμως οι περιπέτειες του εμβληματικού Αμερικανού υπερήρωα Steve Rogers όχι μόνο βελτιώθηκαν ταινία με την ταινία αλλά ανήκουν και σε διαφορετικά είδη που κάνει την καθεμία ξεχωριστή και ενδιαφέρουσα. Το εισαγωγικό First Avenger αποτίει φόρο τιμής στα εξωτικά, περιπετειώδη serials της δεκαετίας του ‘40, το The Winter Soldier εμπνέεται από τα θρίλερ παράνοιας του ‘70 ενώ στο απίστευτο Civil War οι αδελφοί Russo προθερμαίνουν το ταλέντο τους στο χειρισμό πολλών υπερηρώων σε ένα πλάνο που θα μεγιστοποιήσουν αργότερα στα δύο τελευταία Avengers με την ακόμα αξεπέραστη αναμέτρηση στο αεροδρόμιο. Κι αν υπολογίσουμε τα Infinity War και Endgame ως φυσικές συνέχειες του Civil War (που πρακτικά είναι) τότε αναμφίβολα το Captain America είναι το franchise-εντός-του-franchise με τη συναρπαστικότερη εξέλιξη.
JAMES BOND
Ένα από τα μακροβιότερα franchises στην ιστορία βρίσκεται διαρκώς σε φάση επανεφεύρεσης προσαρμοσμένο στην αισθητική, το ύφος και τις τάσεις κάθε εποχής στα 56 χρόνια ζωής του. Δεν είναι όλες οι προσαρμογές πετυχημένες (όσο λιγότερα πούμε για το εμπνευσμένο από το “Star Wars” Moonraker τόσο το καλύτερο) όμως σ’ αυτόν τον μισό αιώνα οι περιπέτειες του Βρετανού σούπερ πράκτορα γνώρισαν πολλές πετυχημένες αναβιώσεις, αρκετές μάλιστα για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ο Roger Moore συνόδευσε με επιτυχία τη σειρά στα swinging 70s και τα κιτσάτα 80s, o Pierce Brosnan ήταν η ιδανική καρικατούρα για τη θεαματική (πλην όμως ανεγκέφαλη) δράση των 90s ενώ ο Daniel Craig ενσάρκωσε πετυχημένα τη δραματική και σκοτεινότερη επιστροφή στις ρίζες των 00s με τραχιά, moody διαμάντια όπως τα Casino Royale και Skyfall. Η τελευταία εμφάνιση του Craig με το κοστούμι του 007 No Time to Die αναμένεται καλώς εχόντων των πραγμάτων τον Νοέμβριο.
MAD MAX
Πάω στοίχημα πως οι περισσότεροι γνωρίζετε τη σειρά μετα-αποκαλυπτικών ταινιών του George Miller από το δεύτερο μέρος, το The Road Warrior (1982) που γνώρισε παγκόσμια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία και εκτόξευσε την καριέρα του Mel Gibson παρά το γεγονός ότι πρωταγωνιστούσε και στο πρώτο φιλμ του 1979. Το Beyond Thunderdome (1985) είναι αναμφίβολα ο πιο αδύναμος κρίκος του franchise (που όλοι θυμόμαστε ως “αυτό με την Tina Turner”) που έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη 30 χρόνια μετά με το αφηνιασμένο, ασταμάτητο και απίστευτα πολιτικοποιημένο Fury Road (2015) – ίσως ότι πιο φρέσκο και αναζωογονητικό είδαμε τελευταία και μάλιστα από έναν σκηνοθέτη που είχε πατήσει τα 70!
RESIDENT EVIL
Η αλήθεια είναι πως μίσησα τις δύο πρώτες ταινίες αυτού του βασισμένου στο ομώνυμο video game franchise και γιατί όχι, είναι δύο ηλίθιες ζομποταινίες που βγήκαν πολύ πριν τα ζόμπι γίνουν ξανά must με 28 Days Later, το remake του Dawn of the Dead και τη σειρά The Walking Dead. Ήταν καθαρά το τρίτο, το Extinction (2007), που ανέβασε θεαματικά τον πήχη τοποθετώντας τη ζομποδράση σε ένα τύπου Mad Max μετα-αποκαλυπτικό τοπίο και μετατρέποντας την κεντρική αμνησιακή ηρωίδα της Milla Jovovich σε θηλυκό Jason Bourne που κόβει δεκάδες νεκροζώντανους κώλους σε κάθε προσθήκη. Από εκεί, ο δρόμος ήταν (εύκολα) μόνο προς τα πάνω με τα Afterlife (2010), Retribution (2012) and The Final Chapter (2016) , όλα από τον σκηνοθέτη του πρώτου (και σύζυγο της Jovovich) Paul W. S. Anderson, να διατηρούν την από-ταινία-σε-ταινία βελτίωση.
HARRY POTTER
Αν και οι κινηματογραφικές περιπέτειες του νεαρού μάγου συμβάδιζαν με τις λογοτεχνικές και ο ήρωας ωρίμαζε προσθήκη με την προσθήκη, εντούτοις η διαφορά ανάμεσα στα σχεδόν παιδικά πρώτα φιλμ Harry Potter and the Sorcerer’s Stone και The Chamber of Secrets με τα υπόλοιπα όπου μαζί με τον ήρωα μεγαλώνουν οι προκλήσεις και οι κίνδυνοι. Από το υπέρμετρα dark, σχεδόν τρομακτικό The Prisoner of Azkaban (για πολλούς από εμάς το καλύτερο φιλμ της ομήγυρης) και πέρα ο δρόμος ήταν μόνο προς τα πάνω -με εξαίρεση το αχρείαστο Deathly Hallows – Part 1 (2010) που λειτουργεί περισσότερο ως προθάλαμος- στρώνοντας τον δρόμο για το εντυπωσιακό και συναισθηματικά φορτισμένο φινάλε.
MISSION: IMPOSSIBLE
To πρώτο Mission: Impossible (1996) του Brian De Palma θεωρείται κλασική ταινία δράσης αν και η πλοκή παραήταν μπερδεμένη για το καλό της. Το Mission: Impossible II (2000) επιστράτευσε το βιρτουόζικο σκηνοθετικό στιλ του John Woo που σε έκανε να ξεχνάς τις (πολλές) αδυναμίες του σεναρίου. Χρειάστηκε το εντυπωσιακό και πίσω-στις-ρίζες Mission: Impossible III (2006) του J.J. Abrams για να βρει το franchise την πραγματική του ταυτότητα: όχι πια ένας Ethan Hunt εναντίον όλων στο επίκεντρο κάποιας σκοτεινής συνωμοσίας, αλλά ως επικεφαλής ενός τιμ απολαυστικών χαρακτήρων στο επίκεντρο κάποιας σκοτεινής συνωμοσίας. Μια συνταγή που τελειοποιήθηκε με τα Ghost Protocol (2011) και Rogue Nation (2015) και παρέμεινε ακμαιότατη στο Fallout (2018), μετατρέποντας το M:I στο αρχετυπικό franchise που βελτιώνεται από ταινία σε ταινία (μαζί με τα ριψοκίνδυνα σαγόνι-στο-πάτωμα σταντς του Tom Cruise που επιμένει να τα γυρίζει ο ίδιος χωρίς κασκαντέρ). Το έβδομο φιλμ, σε σκηνοθεσία Christopher McQuarrie του Fallout, αναμένεται τον Νοέμβριο του 2021 και το όγδοο (του ίδιου σκηνοθέτη) κάπου μέσα στο 2022.
Περιοδικό “Go”, τεύχος 129.
