Όλοι μας λίγο πολύ τρέμουμε τυχόν παραβίαση του προσωπικού μας ασύλου (ειδικά αν είμαστε εκείνη την ώρα μέσα) κι αυτός ο αρχέγονος φόβος αξιοποιήθηκε κατάλληλα από μερικές ΠΟΛΥ τρομακτικές ταινίες μ’ αυτό το θέμα. Με αφορμή, λοιπόν, το ολοκαίνουριο «Becky» ορίστε μια λίστα με τα πιο ανατριχιαστικά home invasion movies που παραμονεύουν εκεί έξω.’
Από τον Μαρίνο Νομικό
Wait Until Dark (1967)
Γκάνγκστερ εισβάλλουν στο σπίτι της τυφλής Audrey Hepburn, ψάχνοντας για μια πορσελάνινη κούκλα γεμάτη ναρκωτικά που βρέθηκε κατά λάθος στην κατοχή της, στο κλασικό οικόσιτο θρίλερ του Terence Young από το ομώνυμο θεατρικό του Frederick Knott. Η εισβολή ετοιμάζεται αργά και μεθοδικά, χτίζοντας έτσι το σασπένς κι όταν στο τέλος συμβαίνει, το κοινό ταυτίζεται με το point of view της ηρωίδας, με την οθόνη να γίνεται μαύρη – ένα εύρημα που θα αξιοποιηθεί και στο φινάλε του «The Silence of the Lambs».
Straw Dogs (1971)
Όχι το αψυχολόγητο remake του 2011 αλλά το αυθεντικό θρίλερ εκδίκησης του Sam Peckinpah, με τον Dustin Hoffman στον ρόλο του φιλήσυχου συγγραφέα που αποκτηνώνεται όταν καράβλαχοι βιάζουν τη γυναίκα του στο απόμερο εξοχικό τους. Κατακρίθηκε έντονα όταν πρωτοβγήκε, κυρίως για τη σκηνή του βιασμού, όπου υπονοεί ότι το θύμα μπορεί και να το ευχαριστιέται, κατηγορούμενο για εξύμνηση της βίας και της αυτοδικίας, όμως, βλέποντας την κατάντια των ηρώων μάλλον το αντίθετο θέλει να πει.
Funny Games (1997)
Οι διακοπές μιας φιλήσυχης οικογένειας στο απομονωμένο εξοχικό τους μετατρέπονται σε εφιάλτη, όταν εισβάλλουν δύο ψυχωτικοί νεαροί που τους κρατούν ομήρους ασκώντας τους σωματική και -κυρίως- ψυχολογική βία. Αρρωστημένο, σαδιστικό, ωμό και εν μέρει ανυπόφορο (με την καλή έννοια) θρίλερ του Michael Haneke, που αρπάζει τον ανυποψίαστο θεατή από τον λαιμό και τον παρασύρει σ’ ένα αβάσταχτο παιχνίδι αφόρητης αγωνίας και ανυπέρβλητου τρόμου, μετατρέποντάς τον σε συνένοχο όσων ακολουθούν. Το αμερικανικό remake από τον ίδιο (με Naomi Watts και Tim Roth), αν και αχρείαστο, είναι εξίσου καλό.
Panic Room (2002)
Μάνα και κόρη έρχονται αντιμέτωπες με αδίστακτους διαρρήκτες μέσα στο σπίτι τους και οχυρώνονται σ’ ένα μυστικό δωμάτιο «υψίστης ασφαλείας». Ο David Fincher δημιουργεί μια πανέξυπνη μεταφορά της κλασικής συνταγής: Γυναίκα, απροστάτευτη, κλεισμένη σε σπίτι, κινδυνεύει. Η μαεστρική σκηνοθεσία προσδίδει στο κλειστοφοβικό φιλμ μια χιτσκοκική ατμόσφαιρα αγωνίας, με ασυνήθιστες γωνίες λήψης, ρυθμικό μοντάζ, φωτισμούς σε έντονο κοντράστ και βεβαίως αγωνιώδη εξέλιξη. Η Jodie Foster, μας χαρίζει μια ακόμα ερμηνεία γεμάτη ένταση και χάρισμα, ενώ η πιτσιρίκα Kristen Stewart δίπλα της εξελίχθηκε στη μετέπειτα σταρ του «Twilight».
High Tension (Haute Tension, 2003)
Θα τα χρειαστείτε με αυτό το υπερβίαιο, πανούργο και καθόλα αποκρουστικό ντεμπούτο του Γάλλου Μάβερικ Alexandre Aja. Οι ανέμελες διακοπές δύο κοριτσιών στο απομονωμένο εξοχικό της μίας διακόπτονται απότομα όταν στο σπίτι εισβάλλει ένας τερατόμορφος ψυχοπαθής – όμως, αυτό είναι μόλις ένα μικρό μέρος της ιστορίας. Επιρροές από τις ταινίες τρόμου των 70s, αφόρητο σασπένς, ένας αποκεφαλισμός που πραγματικά σε προκαλεί να κρατήσεις τα μάτια ανοιχτά και μια τελική ανατροπή που δεν πολυβγάζει νόημα αλλά θα σε αφήσει άφωνο έτσι κι αλλιώς.
Them (Ils, 2006)
Γυρισμένο με πενταροδεκάρες και με μόλις 74 λεπτά διάρκεια αυτό το γαλλικό θρίλερ ανεβάζει τον φόβο της εισβολής στο σπίτι σε δυσθεώρητα ύψη. Ζευγάρι μετακομίζει σε απομονωμένο σπίτι (ποτέ καλή ιδέα) της ρουμανικής εξοχής και τρομοκρατείται από μια ομάδα κουκουλοφόρων. Μπορεί η πλοκή να φαντάζει απλοϊκή (και μεταξύ μας είναι), όμως, οι σκηνοθέτες Xavier Palud και David Moreau αξιοποιούν στο έπακρο τα ελάχιστα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους και φτιάχνουν ένα σφιχτοδεμένο, κλειστοφοβικό, απελπιστικά αγωνιώδες και άκρως ανατριχιαστικό φιλμ που λειτουργεί σαν ένας πολύ ρεαλιστικός εφιάλτης, από τον οποίο δεν λες να ξυπνήσεις.
Inside (À l’intérieur, 2007)
Είναι τρελοί αυτοί οι Γάλλοι! Λίγο καιρό μετά τον ξαφνικό χαμό του άντρα της, μία ετοιμόγεννη γυναίκα δέχεται μέσα στο σπίτι της την επίθεση μιας ανισόρροπης άγνωστης γυναίκας που θέλει το αγέννητο παιδί της. Όσα λιγότερα σας πω για το τι γίνεται στη συνέχεια τόσο το καλύτερο, γι’ αυτό θα περιοριστώ σ’ αυτό: Θα κάνετε ΠΟΛΥ καιρό να το ξεχάσετε!
The Strangers (2008)
Σ’ αυτό το άτυπο remake του «Iis» (βλ. πιο πάνω) η Liv Tyler και ο Scott Speedman περνούν τη νύχτα σε ένα απομονωμένο εξοχικό καυγαδίζοντας (εκείνη μόλις απέρριψε την πρόταση γάμου), μέχρι που εμφανίζονται τρεις άγνωστοι με creepy μάσκες που κάνουν ό,τι μπορούν για να μας κόψουν τη χολή (και χειρότερα). Όλος ο τρόμος και ο παραλογισμός συνοψίζονται σε μια σύντομη στιχομυθία στο τέλος: «Γιατί μας το κάνετε αυτό;». «Γιατί ήσασταν σπίτι»!
Martyrs (2008) & Home Sweet Home (2013)
Παραλλαγές στο γνώριμο μοτίβο του home invasion. Στο «Martyrs» (μία από τις πιο αρρωστημένες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ) εκείνοι που εισβάλλουν σε ένα σπίτι και ξεκληρίζουν την οικογένεια είναι στην ουσία τα θύματα(!), ενώ στο δεύτερο, ζευγάρι γυρίζει σπίτι από νυχτερινή έξοδο με έναν μανιακό δολοφόνο να βρίσκεται ήδη μέσα και να τους περιμένει.
The Collector (2009)
Low budget θριλεράκι που ήρθε από το πουθενά και γνώρισε μια σχετική επιτυχία στο DVD. Διαρρήκτης μπαίνει σε σπίτι για να κλέψει και ανακαλύπτει πως ήδη έχει εισβάλει ένας ψυχοπαθής που έχει στήσει παντού θανατηφόρες παγίδες. Όχι τόσο αγωνιώδες ή τρομακτικό, αλλά καλογυρισμένο και «άρρωστο».
Kidnapped (Secuestrados, 2010)
Αυτό το ψυχοβγαλτικό ισπανικό θρίλερ, όπου τρεις εγκληματίες κρατούν ομήρους τα μέλη μιας οικογένειας μέσα στο σπίτι τους, επιστρατεύει τεχνολογικά κόλπα προκειμένου να παίξει με τα νεύρα μας. Καταρχάς, αποτελείται από 12 μονοπλάνα που προκαλούν στον θεατή την αίσθηση ότι βρίσκεται στη θέση της οικογένειας, ενώ σε μια σκηνή κυνηγητό η οθόνη χωρίζεται στη μέση ώστε να έχουμε πλήρη εικόνα του τρόμου των θυμάτων και της μανίας των ληστών. Στο φινάλε, ανοίγουν οι πύλες της κολάσεως σε ένα όργιο αίματος και απροκάλυπτης βίας.
You’re Next (2011)
Το «You’re Next» είναι ένα έξοχο δείγμα του υπο-είδους, ένα μακάβρια ψυχαγωγικό και απρόσμενα καλογυρισμένο slasher που κλείνει πονηρά το μάτι στις θρυλικές σπλατεριές των 70s και 80s, ενώ σε κρατά καρφωμένο στο κάθισμα (ή κάτω απ’ αυτό) με σφαιράτους ρυθμούς, αμείωτο σασπένς, συχνά ξεσπάσματα βίας, πίδακες αίματος, μπόλικη ειρωνεία και περισσότερες ανατροπές απ’ όσες μπορείτε να μετρήσετε. Πραγματική σταρ της υπόθεσης είναι αναμφίβολα ο χαρακτήρας της Erin (η πολύ καλή Sharni Vinson), το συνεσταλμένο κορίτσι που μετατρέπεται σε μαινάδα προκειμένου να επιβιώσει – ένα από τα δυναμικότερα και πιο badass «final girls» του είδους που είχαμε χρόνια απολαύσουμε.
The Purge (2013)
Κάπου στο μέλλον η εγκληματικότητα έχει εξαλειφθεί χάρη στην απόφαση της κυβέρνησης να επιτρέπει για 12 ώρες τον χρόνο στους πολίτες να διαπράττουν όποιο έγκλημα επιθυμούν χωρίς συνέπειες. Ο Ethan Hawke και οι οικογένεια του οχυρώνονται στο hi-tech μέγαρό τους, όμως, το άσυλο που δίνουν σε έναν κυνηγημένο μαύρο θα τους βάλει στο στόχαστρο των διωκτών του. Η εισπρακτική έκπληξη του περασμένου καλοκαιριού βάζει το format του home invasion σε ένα τελείως απόκοσμο (αλλά αποτελεσματικό) πλαίσιο, σχολιάζοντας στην πορεία τις κοινωνικές, φυλετικές και ταξικές διακρίσεις.
Hush (2016)
Από τον οραματιστή σκηνοθέτη Mike Flanagan (Ouija: Origin of Evil, Netflix’s The Haunting of Hill House) μία από τις πιο τρομακτικές προσθήκες στο είδος του home invasion που θα σας κάνει να κοιτάζετε συνέχεια πάνω απ’ τον ώμο σας. Η Kate Siegel (η σύζυγος του Flanagan που έγραψαν μαζί το σενάριο) υποδύεται μία κωφή συγγραφέα που ζει απομονωμένη στη μέση του πουθενά και μία νύχτα γίνεται στόχος ενός μανιακού δολοφόνου που εισβάλλει στο σπίτι της και αρχίζει ένα εφιαλτικό παιχνίδι γάτας και ποντικιού μαζί της. Το περιορισμένο setting, το ολιγομελές καστ και το χιλιοφορεμένο concept του home invasion λειτουργούν εδώ προς όφελος του συνόλου, με τον Flanagan να αποδεικνύεται εξαιρετικά εφευρετικός με τα λιγοστά μέσα που διαθέτει, καθώς ό,τι υπολείπεται σε μπάτζετ τα συμπληρώνει με υποδειγματική σκηνοθεσία, έναν καλοκουρδισμένο μηχανισμό του θρίλερ και μία απίστευτα εκφραστική Siegel που μεταδίδει τον τρόμο, την απόγνωση αλλά και την αποφασιστικότητα της ηρωίδα, μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου της.
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ON LINE
Becky (2020)
Η 14χρονη Becky (η Lulu Wilson΄από τα Annabelle: Creation και The Haunting of Hill House) προσπαθεί να ξεπεράσει τον χαμό της μητέρας της, ενώ το ότι περνάει την υπερσκατένια φάση που λέγεται εφηβεία δεν δείχνει να βοηθάει και πολύ. Γι’ αυτό έχει ως σάκο του μποξ τον πατέρα της (o Joel McHale του Community), με τον οποίο την κάνουν για γουίκεντ στο εξοχικό τους στη λίμνη όπου η κοπέλα διαπιστώνει όχι μόνο πως κάλεσε και τη νέα του σύντροφο με το παιδί της αλλά της ανακοινώνουν πως πρόκειται να παντρευτούν. Κι εκεί που νομίζει πως αποκλείεται τα πράγματα να γίνουν χειρότερα σκάνε μύτη τέσσερις επικίνδυνοι κατάδικοι (με αρχηγό έναν απρόσμενα πειστικό και ανατριχιαστικό ψυχάκια νεοναζί Kevin James, πολύ μακριά από τις σάχλες που γυρίζει συνήθως) που μόλις έχουν αποδράσει και μπουκάρουν στο εξοχικό, αναζητώντας ένα κλειδί που για κάποιο λόγο ήταν κρυμμένο εκεί. Αυτό που ξεκινάει ως άλλο ένα τυπικό home invasion θρίλερ, τύπου «Funny Games», μετατρέπεται σε μια ξέφρενη και αιματοβαμμένη κούρσα βίας και τρόμου, όταν η πιτσιρίκα βρίσκει ευκαιρία να βγάλει πάνω στους εισβολείς όλη τη συσσωρευμένη εφηβική ζοχάδα της, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο εργαλείο και μηχάνημα! Δεν ανακαλύπτει τον τροχό, όμως, είναι μια ένεση αδρεναλίνης στο μπράτσο ενός κουρασμένου υποείδους, κυρίως χάρη στο σφρίγος της ηρωίδας, το σφιχτοδεμένο σενάριο και τις εκρήξεις σπλάτερ που βγάζουν (κυριολεκτικά) μάτι.
Περιοδικό Go, τεύχος 119.
