Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη
Πολλές φορές δεν έχω αισθανθεί «αρκετά όμορφη για να…». Κι όπου υπάρχει το «για να…», βάλτε ό,τι θέλετε: «Για να αγαπηθώ», «για να με αποδεχτούν», «για να τα καταφέρω».
Έκανα δουλειά με τον εαυτό μου για να ισορροπήσω. Τελικά τότε δεν αγαπούσα όπως σήμερα τον εαυτό μου.
Η μεγάλη έκπληξη του νέου προγράμματος της ΕΡΤ, δείχνει -και τηλεοπτικά πια- αυτό που πραγματικά είναι, αυτό για το οποίο την αγάπησε το κοινό.
Δύο ώρες πριν ξεκινήσει η καθημερινή εκπομπή της στην ΕΡΤ, «φλΕΡΤ», και πριν πει την πρώτη «καλησπέρα» της εβδομάδας, η Νάντια βρίσκεται ήδη στο καμαρίνι της κι ετοιμάζεται. Μόλις ενημερώθηκε για κάποιες τελευταίες λεπτομέρειες των θεμάτων στην σύσκεψη, μου ζητά συγγνώμη για τη διακοπή και είναι έτοιμη για την κουβέντα μας. Στο τέλος της είπα: «Κάποτε, όταν κάναμε μαζί τις πρώτες σου συνεντεύξεις, δεν ήσουν τόσο άνετη και χαλαρή. Τι άλλαξε;». Γελάει. «Μωρέ, να σου πω κάτι; Μεγαλώνουμε. Δεν είμαι όπως ήμουν κάποτε, κάποια πράγματα τα βλέπω πια αλλιώς».
Αλήθεια, πώς αποφάσισες να μεταπηδήσεις στην παρουσίαση;
Δεν ξέρω αν το «μεταπηδώ στην παρουσίαση» είναι ο τίτλος της περιόδου που διανύω, πάντως είναι αυτό που κάνω τώρα. Δεν το έχω αναλύσει πάρα πολύ, απλά απολαμβάνω και ζω αυτό που μου συμβαίνει. Είναι κάτι καινούριο για μένα, κάτι πρωτόγνωρο. Συναντιέμαι με νέους ανθρώπους, μαθαίνω νέα πράγματα και κάνω συνεντεύξεις live με συναδέλφους μου που κάποτε μπορεί να παίζαμε μαζί, αλλά πια βρισκόμαστε σε ένα τηλεοπτικό πλατό.
Είχες ενδοιασμούς αρχικά, για την καθημερινή εκπομπή που παρουσιάζεις στην ΕΡΤ;
Ναι, φυσικά και είχα. Μα, είναι πολύ λογικό, διότι είχα όλους τους ενδοιασμούς που θα υπήρχαν σε κάθε άλλη «άγνωστη» περίπτωση. Δεν είχα ιδέα από παρουσίαση. Μιλάμε για μία ζωντανή καθημερινή εκπομπή, δεν είναι μαγνητοσκοπημένο. Μπήκα στα βαθιά με την πρώτη!
Γενικά, στη ζωή σου, είσαι άνθρωπος του ρίσκου; Τολμάς αρκετά ή πηγαίνεις εκ του ασφαλούς;
Θα σου πω. Ενώ η άποψη που έχω για μένα είναι ότι είμαι ένας πολύ λογικός άνθρωπος, αρκετά οργανωμένος και στοχοπροσηλωμένος, βλέπω, εν τέλει, ότι έχω πάει μπροστά παίρνοντας ρίσκα. Για να γίνω ηθοποιός πήρα ρίσκο. Οι πιο ωραίες αποφάσεις ήταν αποτέλεσμα ρίσκου. Φαίνεται, πως μόνο στα σημαντικά πράγματα ρισκάρω! (γελάμε).
Η ανασφάλεια και η έντονη αβεβαιότητα που έφερε η πανδημία και στον δικό σου κλάδο, έπαιξε ρόλο στο να πάρεις την απόφαση για την παρουσίαση της εκπομπής;
Η πρόταση για την εκπομπή μού έγινε πριν από επτά μήνες περίπου. Δεν το αποφάσισα να το κάνω εν μέσω καραντίνας ή από φόβο και ανασφάλεια για τη δουλειά. Εδώ θα σου πω πως, όποια απόφαση έχω πάρει από φόβο, δεν μου βγήκε σε καλό.
Μήπως αντιμετωπίζεις την παρουσίαση, ως έναν ακόμα «ρόλο» που καλείσαι να ερμηνεύσεις;
Α, όχι, δεν το είδα καθόλου έτσι. Είμαι τόσο πολύ ο εαυτός μου, που προσπαθώ να μην είμαι πια και τόσο! Καμιά φορά, μετά την εκπομπή, λέω «αυτό δεν έπρεπε να το πω» ή «εδώ θα έπρεπε να είχα κάνει το άλλο». Αυτολογοκρίνομαι, διότι στο live δεν μπορείς να μην είσαι ο εαυτός σου, δεν γίνεται να κρυφτείς. Ξεχνιέσαι και αφήνεσαι. Είμαι αυτό που βλέπετε και το υπερασπίζομαι με τον καλύτερο τρόπο.
Φέτος πολλοί ηθοποιοί αναλαμβάνουν δικές τους εκπομπές. Αντίστοιχα, όταν άνθρωποι από άλλους χώρους κάνουν βήματα στην υποκριτική, εσύ ενοχλείσαι;
Καθόλου! Μα, γιατί να με ενοχλεί; Ποτέ δεν υπήρξα αρνητική στο να δοκιμάζει κάποιος κάτι. Άσε που μπορεί να είναι και πολύ καλός, οπότε θα γίνει ευτυχισμένος. Κι όταν κάποιος είναι ευτυχισμένος, το μεταδίδει στο υπόλοιπο σύνολο. Το θέμα είναι να γινόμαστε δημιουργικοί. Επίσης, ο ηθοποιός δεν είναι μόνο ένα πράγμα, μπορεί να κάνει κι άλλα πράγματα: Να τραγουδήσει, να χορέψει κλπ. Ένας καλός υδραυλικός, μπορεί να είναι εξίσου καλός και σε κάτι ακόμη και να μην το ξέρει. Θα το μάθει αν το δοκιμάσει. Νομίζω έχουμε φύγει πια από τις εποχές τις εξειδίκευσης και στις επιστήμες, αλλά και στις Τέχνες. Έχουμε γίνει πιο «αναγεννησιακοί».
Ήταν μία «επανάσταση» για σένα το να αφήσεις τη Νομική για το θέατρο;
Για τα δικά μου δεδομένα ήταν – πώς δεν ήταν! Ήμουν το παιδί που ήθελε να κάνει ευτυχισμένους και χαρούμενους τους γονείς του. Ήμουν καλή μαθήτρια -όχι άριστη-, πέρασα στη Νομική, όμως μετά αποφάσισα να ακολουθήσω άλλο δρόμο. Ήθελα να απεγκλωβιστώ και παράλληλα είχα την ανάγκη να υπερασπιστώ τη δική μου επιθυμία.
Οι γονείς σου ήταν αρωγοί στην προσπάθειά σου αυτή, το δέχτηκαν;
Στην αρχή έπαθαν ένα μίνι «εγκεφαλικό», αλλά κάπου μέσα τους μπορεί και να το περίμεναν, δεδομένου ότι από μικρή είχα μεγάλη έλξη για τα καλλιτεχνικά. Από το σχολείο κιόλας, το ήξεραν. Εντάξει, δεν τους άρεσε πολύ η ιδέα – η μητέρα μου μού είπε όταν ήμουν στην σχολή: «Εντάξει, θα έρθεις στα συγκαλά σου!». Τελικά, δεν ήρθα ποτέ και είμαι ακόμα στην υποκριτική. Σήμερα χαίρονται πολύ για μένα, με υποστηρίζουν και είναι πολύ υπερήφανοι. Έρχονται σε όλες μου στις παραστάσεις!
Έχεις πει ότι «έχεις βιώσει τον φασισμό της ομορφιάς». Με ποιο τρόπο; Τι εννοούσες;
Ειδικά στην εφηβεία, τα κορίτσια αντιμετωπίζουμε χίλια δύο πρότυπα με τα οποία συγκρινόμαστε, για να θεωρηθούμε «αρκετές», για να αγαπηθούμε. Η αγάπη και η αποδοχή διακυβεύονται. Οπότε το ότι καταφέρνουμε τώρα, ως ενήλικες, να μιλήσουμε γι’ αυτό, είναι καλό. Υπάρχουν πια και άλλα πρότυπα και ξεφύγαμε κάπως από εκείνο που θεωρείτο κάποτε όμορφο. Ο φασισμός ήταν ότι όμορφο θεωρείται το size 0, άντε το 1. Ή θα φοράς extra small ή small. Αυτό είναι φασιστικό. Ποιος το ορίζει; Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει ομορφιά, τι είναι αποδεκτό και τι μη αποδεκτό. Αν εγώ νιώθω όμορφη με τον τάδε τρόπο, τότε είμαι ωραία.
Σήμερα, λοιπόν, νιώθεις έτσι;
Ναι, νιώθω όμορφη! Έχω την μορφή που έχω επιλέξει για τον εαυτό μου. Τώρα πια νιώθω ακόμα πιο όμορφη και θα σου πω και γιατί. Έβλεπα φωτογραφίες μου τις προάλλες, τότε που ήμουν 20 και κάτι ετών κι ένιωθα άσχημη. Τις βλέπω σήμερα και στεναχωριέμαι πολύ με τον τότε εαυτό μου που έχασε τόσο χρόνο από τη ζωή του.
Πιέστηκες ποτέ από τα πρότυπα ομορφιάς;
Σαφώς και πιέστηκα πολύ και προσπαθούσα να γίνω κάπως αλλιώς. Κάτι που δεν ήμουν εγώ. Πολλές φορές δεν έχω αισθανθεί «αρκετά όμορφη για να…». Κι όπου υπάρχει το «για να…», βάλτε ό,τι θέλετε: «Για να αγαπηθώ», «για να με αποδεχτούν», «για να τα καταφέρω». Ουσιαστικά το δεν είμαι αρκετά όμορφη, αρκετά έξυπνη, αρκετά ικανή, είναι απλώς το «δεν είμαι “αρκετή”». Έκανα δουλειά με τον εαυτό μου για να ισορροπήσω. Τελικά τότε δεν αγαπούσα όπως σήμερα τον εαυτό μου.
Εξακολουθεί να σε γοητεύει ό,τι έχει μοναχικότητα και εσωτερικότητα – όπως τότε που κάναμε μαζί τις πρώτες σου συνεντεύξεις;
Ναι, ισχύει αυτό. Το αντιλήφθηκα και στην καραντίνα αυτό το πράγμα. Ήταν αποκαλυπτική για μένα. Είδα πόσο καλά ήμουν και πόσο ωραία περνούσα στην καθημερινότητά μου. Ενώ ένιωσα φοβισμένη στην καραντίνα, ανήσυχη για το μέλλον, τον εαυτό μου και τους δικούς μου, παράλληλα ένιωσα καλά με τον χρόνο που είχα για μένα. Έβγαλα την καραντίνα με θετικό πρόσημο. Δεν το περίμενα, να σου πω την αλήθεια, γιατί κι εγώ τώρα με μαθαίνω καλά. Κάθε μέρα, μου συστήνομαι.
Μέσα από αυτά, ανακαλύπτεις καλύτερα τον εαυτό σου;
Ναι, ναι, μου επανασυστήνομαι καθημερινά. Κάνω την αυτοκριτική μου, λέω «εδώ τα έκανες πολύ καλά, εκεί όχι και τόσο». Κάποια πράγματα τα ξέρουμε ήδη, αλλά κάποια άλλα όχι.
Τους φόβους σου τους κοιτάς κατάματα;
Το προσπαθώ, γιατί όσους άφησα στο παρελθόν κι έκανα σα να μην υπήρχαν, τελικά κρύφτηκαν μέσα μου και πήραν χώρο κι έκταση. Πολλαπλασιάστηκαν. Σήμερα μπορώ και τους αντιμετωπίζω καλύτερα. Είχα τον φόβο στην καραντίνα π.χ. να μην αρρωστήσω και να μην πάθουν κάτι οι δικοί μου. Ηρέμησα, έβαλα μπροστά την ψυχραιμία.
Ήσουν πάντα τόσο αισιόδοξη και με αυτοπεποίθηση, όπως είσαι σήμερα;
Είμαι ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα σε μία καλή και όμορφη οικογένεια. Πήρα πολλή αγάπη, οπότε θεωρώ λογικό το ότι ανέκαθεν είχα αισιοδοξία. Αισιόδοξη ήμουν πάντα, αυτοπεποίθηση όχι, δεν είχα. Απέκτησα μετά.
Σε ποια πράγματα σε πήγαινε πίσω η έλλειψη αυτοπεποίθησης;
Σε αρκετά. Κάθε πληγή ή κάθε θετικό μας χάρισμα έχει το γιν και το γιανγκ του. Οπότε σε κάποια πράγματα η έλλειψη αυτοπεποίθησης, με έκανε να καλλιεργήσω άλλες πτυχές μου που είχα ήδη αυτοπεποίθηση, ενώ θα μπορούσα να τα είχα αφήσει αδρανή και στάσιμα. Μαζί με τη ζωή διαμορφώθηκα.
Ο τίτλος της εκπομπής σου στην ΕΡΤ, έχει τίτλο «φλΕΡΤ». Τι είναι για σένα το φλερτ;
Για μένα το φλερτ είναι το «είμαι αυτή», «είσαι αυτός», συστηνόμαστε και είμαστε ανοιχτοί και οι δύο για να αλλάξουμε ο ένας τον άλλον.
Πιστεύεις, αλήθεια, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τους άλλους ανθρώπους;
Άμα δεν μπορεί ο έρωτας να μας μετακινήσει, τι μπορεί; Ο έρωτας όλα τα μπορεί! Η σχέση είναι ο πιο δυνατός καθρέφτης για να δεις κάποια πράγματα και να τα αλλάξεις.
Πιστεύεις ότι τώρα στην εποχή τον social media, ο έρωτας και ο ρομαντισμός πήγαν… περίπατο;
Όχι, δεν το πιστεύω. Αν και δεν είμαι πολύ των social media, βλέπω όμως ότι τα πράγματα είναι πιο έμμεσα και όχι τόσο άμεσα. Απλά έχει αλλάξει ο τρόπος. Υπάρχει άλλου είδους ρομαντισμός. Κάποτε έστελναν επιστολές ο ένας στον άλλον. Σήμερα στέλνουν μηνύματα στο κινητό. Και το να περιμένεις με αγωνία ένα μήνυμα, έχει ρομαντισμό…Έχει αλλάξει ο τρόπος.
«Ήρωας» ποιος είναι στον έρωτα; Όποιος θυσιάζεται και καταρρίπτει τον εγωισμό του;
Όποιος επιτρέπει στον εαυτό του να ερωτευτεί και να το δείξει.
Αν το δείξεις πολύ και είσαι πολύ εκδηλωτικός, παράλληλα δεν είσαι και απόλυτα εκτεθειμένος;
Όχι, δεν πιστεύω ότι εκτίθεται ή θυματοποιείται αυτός που τολμάει να δείξει ή να δώσει πράγματα. Από την στιγμή που τα αισθάνεται, καλά κάνει και το εκδηλώνει. Θέλει θάρρος για να εκφράσεις το συναίσθημά σου και να διεκδικήσεις για τον εαυτό σου έναν έρωτα. Όποιος το κάνει, ξέρει να ζει.
Εσύ ξέρεις να ζεις;
Ναι! Το προσπαθώ, τουλάχιστον.
Το μέλλον πως το οραματίζεσαι με τα σημερινά σου «θέλω»; Σε βλέπεις, ας πούμε, παντρεμένη με παιδιά και το βράδυ να πηγαίνεις στο θέατρο;
Παλαιότερα ήμουν πολύ των σχεδίων και πήγαινα με εξαιρετική στοχοπροσήλωση. Σε ό,τι δεν σχεδίασα και μου ήρθε μόνο του, συνέβη ακόμα καλύτερα κι από αυτό που φαντάστηκα. Τα τελευταία χρόνια δεν σχεδιάζω τόσο, προτιμώ να πηγαίνω με την ροή της ζωής. Οπότε θέλω να είμαι καλά, να έχω τύχη και να διαβαίνω…
