Μπορεί στα μισά του Μάη ο Γιώργος Εφραίμ να ανακοίνωσε την απόφασή του να βάλει – θριαμβευτικά ως πρωταθλητής- τίτλους τέλους στην ποδοσφαιρική του καριέρα, εμείς όμως θα σας πάμε πίσω… στη αρχή της! Και συγκεκριμένα, στην Άνοιξη του 2010!
«Αρχή – αρχή» δεν ήταν για να ακριβολογούμε, καθότι μέχρι τότε είχε ήδη βραβευτεί ως κορυφαίος νέος ποδοσφαιριστής, είχε παίξει στις Ακαδημίες της Arsenal, στις σκωτσέζικες Rangers και Dundee και αποτελούσε, με την επιστροφή του στην Κύπρο, ένα από τα δυνατά χαρτιά της Ομόνοιας!
Ο ίδιος, βέβαια, χαμηλώνοντας το βλέμμα όσο μίλαγε, επέμενε ότι δεν ήταν τίποτα, παρά μόνο «ένας 20χρονος που απλά θέλει να παίζει μπάλα».
Όπως εξηγούσε μάλιστα, στη δημοσιογράφο Κωνσταντίνα Γεωργίου: «Δεν πιστεύω ότι ακόμη έκανα κάτι σημαντικό. Ξέρω ότι έχω κι άλλα να δώσω. Αν δεν είμαι προσγειωμένος, δεν θα φτάσω εκεί που θέλω. Και άλλα ταλέντα χάθηκαν. Χρειάζεται προσοχή και πολλή δουλειά».
Και είχε δίκιο! Διότι, όπως σωστά επεσήμανε τις προάλλες, κρεμώντας τα παπούτσια και έχοντας τη σύζυγό του, Χριστιάνα Αριστοτέλους, και τα δυο του παιδιά, την Μελίνα και τον Αντρέα στο πλευρό του: «Ήρθα στην Κύπρο και πήρα πρωτάθλημα και φεύγω με πρωτάθλημα»
Η φωτογράφηση εκείνη, πριν από δεκαπέντε χρόνια, η οποία είχε γίνει για το περιοδικό Down Town ήταν η πρώτη που έκανε. Δεν είχε ξανακάνει. Και όπως σημείωνε τότε η δημοσιογράφος στο σχετικό δημοσίευμα, «Ο Γιώργος άκουγε προσεκτικά τις οδηγίες και προσπαθούσε να δείχνει cool – δεν ήταν όμως κι ό,τι πιο βολικό γι’ αυτόν»!
Παρόλα αυτά, ακόμη και όταν η στιλίστρια Ελένη Τσολάκη του έδωσε το μπλουζάκι με τον Marlon Brando, παρόλο που είχε τους ενδοιασμούς του -«δεν είναι καθόλου το στιλ μου», είχε παρατηρήσει- το φόρεσε χωρίς να κάνει βεντετισμούς. Και στη συνέχεια, όταν τσέκαρε στην κάμερα του Παναγιώτη Μηνά τις λήψεις, είχε ενθουσιαστεί!
Δεν ήταν όμως –τότε, την Άνοιξη, του 2010- μόνο η πρώτη φορά που έκανε φωτογράφηση ο Γιώργος Εφραίμ, αλλά και η πρώτη φορά που έδινε συνέντευξη, όπως είχε εκμυστηρευτεί στην δημοσιογράφο Κωνσταντίνα Γεωργίου. Τέτοιου είδους: προσωπική, σε έκταση και σε lifestyle περιοδικό! Και είναι γεγονός πως το περιοδικό τον «κυνηγούσε» πολύ καιρό. Η Ομόνοια όμως, όπως και οι υπόλοιπες ομάδες, έδειχνε… κόκκινη κάρτα. Δεν ήθελε -ή μάλλον προστάτευε- τους νεαρούς παίκτες της από το να πάρουν τα μυαλά τους αέρα.
Τελικά η ευκαιρία γι’ αυτή τη μοναδική συνέντευξη, προέκυψε από μια φιλανθρωπικού τύπου διαφημιστική καμπάνια στην οποία ο Γιώργος συμμετείχε μαζί με άλλους ποδοσφαιριστές και εννοείται πως το Down Town δεν έχασε ευκαιρία στο να επιμείνει, μέχρι που τα κατάφερε!.
Σας μεταφέρουμε αυτούσια μερικά αποσπάσματα από εκείνη την πρώτη –και μέχρι σήμερα, σπανιότατη- εξομολόγηση του Γιώργου Εφραίμ.
ΤΑΛΕΝΤΟ ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ
Πιτσιρίκι δεν λέει να ξεκολλήσει την μπάλα απ’ τα πόδια του. Μπορεί ο πατέρας του να κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια όταν εκείνος βρισκόταν ακόμη μέσα στην κοιλιά της μάνας του, αλλά το «μικρόβιο» του το κόλλησε. Συχνά-πυκνά «ζώνονται» μαζί τα κασκόλ του Απόλλωνα – η πρώην ομάδα του μπαμπά – και κατεβαίνουν στο γήπεδο. Λίγο προτού κλείσει τα οκτώ, ο πάτερ-φαμίλιας φροντίζει να τον εγγράψει στις Ακαδημίες του Απόλλωνα, βλέποντας προφανώς ότι ο κανακάρης του έχει άστρο. Και εκείνος αυτό θέλει. Να γίνει ποδοσφαιριστής σαν τον Kaka και τον Messi, που τόσο θαυμάζει. Αλλά, ούτε που φανταζόταν τι τον περίμενε. «Μόνο όταν πήγα στο εξωτερικό και άρχισα να αγωνίζομαι σε μεγαλύτερες ομάδες, πίστεψα στον εαυτό μου».
ENGLAND… HERE I COME
Σ’ ένα παιχνίδι φορώντας τη φανέλα της Εθνικής Ελπίδων, τον «μαρκάρει» ένας σκάουτερ με γνωριμίες στην Arsenal και άλλες αγγλικές ομάδες. Αυτό ήταν. Ο Γιώργος στα 15 του μπαίνει συστημένος σ’ ένα αεροπλάνο και την κάνει για το βροχερό Λονδίνο. Τον δοκιμάζουν, κλείνει συμβόλαιο για ένα χρόνο και έπειτα για άλλα δυο. «Στην αρχή ήταν δύσκολο να προσαρμοστώ. Βέβαια, τον πρώτο καιρό έμενα σ’ ένα γνωστό μας μαζί με άλλους Κύπριους, που και αυτοί αγωνίζονταν σε διάφορες αγγλικές ομάδες και αυτό με βοήθησε». Το πρόγραμμα που καλείται να ακολουθήσει απαιτητικό. Προπονήσεις, διάβασμα και κάπου μέσα σ’ όλα αυτά στριμώχνει λίγη διασκέδαση. Αλλά, αυτό δεν τον ενοχλεί. Τα επόμενα δυο χρόνια, ο Μπράιαν και η Χέλεν, ένα ζευγάρι Άγγλων με δυο κόρες – γελάει όταν τον πειράζω για το πως και δέχθηκαν κοτζάμ μαντράχαλο μέσα στα πόδια τους – που τους πληρώνει η ομάδα, του ανοίγουν το σπιτικό τους. Αρχικά, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί με τις συνήθειές τους, αλλά τελικά αποδεικνύονται πολύ καλοί και τον βοηθούν όσο καιρό μένει μαζί τους και με τους οποίους εξακολουθούσε να διατηρεί επαφή.
Η ARSENAL ΚΑΙ Η «ΦΥΓΗ» ΣΤΗ ΣΚΩΤΙΑ
«Έκανα ό,τι μπορούσα. Είναι πολύ δύσκολα όμως τα πράγματα στην Arsenal, γιατί διαθέτει πολλούς καλούς παίκτες. Πιστεύω ότι αν ήμουν πιο ώριμος, ίσως κάποια πράγματα να τα έκανα καλύτερα», λέει, όταν τον βάζω στο τριπάκι να κάνει μια αποτίμηση για την πορεία του εκεί. Δεν αναφέρεται σε κάτι συγκεκριμένο. Απλά ξέρει από πρώτο χέρι πως στο ποδόσφαιρο οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν τη διαφορά. Έτσι, μετά την Arsenal φεύγει για τη Σκωτία και τη Rangers. «Μια ακόμη μεγάλη ομάδα της Ευρώπης». Άλλη κουλτούρα, εκεί. «Με εξίσου δυνατό ποδόσφαιρο, όπως στην Αγγλία».
Και η ζωή, μια από τα ίδια. Προπονήσεις και πάλι προπονήσεις, με κάποια «διαλείμματα» όταν ακολουθεί την ομάδα σε διάφορες αποστολές. Μόνο που τον αφήνουν να ζεσταίνει τον πάγκο. Λίγο αργότερα φεύγει ως δανεικός στη Dundee. Είναι μόλις 19 χρόνων. Επιτέλους, παίζει στην πρώτη ομάδα. «Στην αρχή ήταν δύσκολο μέχρι να συνηθίσω το κλίμα. Άλλο να παίζεις στη δεύτερη ομάδα με τους μικρότερους και άλλο στην πρώτη με τους άνδρες».
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Προτού πατήσει το πόδι του στην Κύπρο, τα δημοσιεύματα που τον θέλουν να υπογράφει με διάφορες ελληνικές ομάδες –με βασική υποψήφια «νύφη» την ΑΕΚ Αθηνών- δίνουν και παίρνουν. Αυτός όμως προτιμά να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη. Και δεν το μετανιώνει. «Πιστεύω ότι η Ομόνοια ήταν η καλύτερη επιλογή. Αυτό που πρέπει να κάνω τώρα είναι να δουλέψω σκληρά για να βοηθήσω την ομάδα μου».
Δεν λέω, λογικά μου ακούγονται όλα αυτά, αλλά άλλοι ποδοσφαιριστές κάνουν… κρα για μια καριέρα στο εξωτερικό και αυτός, που ήταν στο κτίσιμό της, τα αφήνει όλα και φεύγει; «Αν παίξω μερικές σεζόν και βελτιωθώ και με θέλουν σε κάποια ομάδα στο εξωτερικό, αυτό θα το δούμε στην πορεία». Και μπροστά σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο, πού θα ήθελε να βάλει πλώρη; Ο Γιώργος παραμένει συγκρατημένος και προσγειωμένος, δεν εκφράζεται αυθόρμητα… Του αρέσει, τονίζει, περισσότερο το ισπανικό πρωτάθλημα. Μπορεί να τα βρει λίγο σκούρα με τη γλώσσα, αλλά όπως λέει, δεν τον πτοεί αυτό….
ΙNTERNATIONAL CALL
Σε ανύποπτο χρόνο το τηλέφωνο του χτυπά. Ο Άγγελος Αναστασιάδης τον καλεί να αγωνιστεί στην Εθνική Ανδρών. Το όνειρο κάθε ποδοσφαιριστή. Και να θέλει, δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του. «Άλλο να αγωνίζεσαι με την Εθνική Ελπίδων και άλλο με την Εθνική Ανδρών. Και στις δυο περιπτώσεις εκπροσωπείς τη χώρα σου, αλλά με την Εθνική Ανδρών αγωνίζεσαι σε πιο υψηλά επίπεδα. Σε βλέπει περισσότερος κόσμος».
ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΝΕΟΣ
Με αυτό τον τίτλο τιμηθεί πρόσφατα (Σημ: τότε που είχε γίνει η συνέντευξη) στα βραβεία Όσκαρ του Φιλελεύθερου. Πρώτη φορά έπαιρνε ένα τέτοιο βραβείο. Ανεβαίνοντας να το παραλάβει, έχοντας από κάτω δεκάδες άλλους ποδοσφαιριστές και καταξιωμένες προσωπικότητες του αθλητισμού ένιωθε «εκείνο το περίεργο συναίσθημα της χαράς». Και έτσι για να μην ξεχνά εκείνη τη βραδιά, πρόσθεσε το βραβείο στη βιβλιοθήκη του που έχει στο σαλόνι του διαμερίσματός του, για να κάνει παρέα με τα άλλα τρόπαια που έχει «τσεπώσει» κατά καιρούς.
Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ
Το να μένει μακριά απ’ το πατρικό του δεν είναι κάτι καινούριο για τον Γιώργο. Συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Οι υποχρεώσεις του στην Ομόνοια δεν του αφήνουν άλλη επιλογή απ’ το να μετακομίσει στη Λευκωσία. Δεν είναι όμως απ’ τους άντρες που θα βάλουν πλυντήριο και στο καπάκι θα ρίξουν ένα σφουγγάρι- σμα. «Αυτά δεν είναι δική μου δουλειά», λέει. Έτσι, συχνά, βγάζει τα άπλυτα του στη γύρα… μέχρι τη Λεμεσό δηλαδή για να τα αναλάβει η μαμά του. Άλλωστε, είναι ο μικρός – έχει μια μεγαλύτερη αδελφή – οπότε λογικό είναι να τον παραχαϊδεύει. Αλλά, δεν πάει μόνο γι’ αυτό. Πεθυμά τη θάλασσα και τους φίλους του. Αυτούς που είναι μαζί απ’ το σχολείο και τις Ακαδημίες του Απόλλωνα. «Επειδή δεν τους βλέπω συχνά, μου αρέσει να χαλαρώνω μαζί τους».
ORDINARY LIFE
Ο Γιώργος δεν ζει σαν κάθε τυπικός 20χρονος. Το ποδόσφαιρο θέλει θυσίες. Αυτό το ήξερε απ’ την αρχή. Δεν παραπονιέται. Ούτε κουράζεται. «Όταν θέλεις να είσαι επαγγελματίας, πρέπει να διαλέξεις». Σε όλα τα άλλα όμως δεν διαφέρει και πολύ. Λατρεύει τη μουσική «ελληνική και ξένη», σερφάρει στο Διαδίκτυο – με το facebook δεν πολυασχολείται- βλέπει στην tv ποδόσφαιρο «κυρίως αγγλικό, ιταλικό και ισπανικό πρωτάθλημα», πηγαίνει cinema – τελευταίως είδε το «The Wolfman» – και όταν θέλει να ξεσκάσει πάει για καφέ και φαγητό με τους κολλητούς του ή με τη σχέση του που μετρά τρεις μήνες.
ABOUT LOVE AND MARRIAGE
Έτσι ντροπαλό που τον βλέπω, διστάζω να τον ρωτήσω για γκομενικά. Φοβάμαι μην τον κομπλάρω. Τελικά, απαντά σ’ όλα, έστω κι αν εξακολουθεί να είναι μετρημένος.
Το πρώτο πράγμα που κοιτάζει σε μια γυναίκα, λέει, είναι φυσικά η εμφάνισή της. Όμως, αυτό από μόνο του δεν αρκεί. «Αν δεν ταιριάζουν οι χαρακτήρες μας, τότε η σχέση δεν θα προχωρήσει». Plus, τη θέλει έξυπνη, με χιούμορ και να μη χάνει απ’ τη θηλυκότητά της, αυτό που λέμε να μη βρίζει σαν λιμενεργάτης. Βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο τρόπος ζωής της να συμβαδίζει με τον δικό του. «Από την αρχή ξεκαθαρίζω τις προτεραιότητές μου, οπότε θα πρέπει να τις αντιλαμβάνεται και να μου συμπαραστέκεται».
Το ότι οι ποδοσφαιριστές τραβάνε τις γυναίκες σαν μαγνήτης δεν φαίνεται να τον αφορά. Δεν του αρέσει να λέει ποιος είναι, για να τραβήξει την προσοχή. Όσο για γάμο; Δεν σκοπεύει να ακολουθήσει τα ’χνάρια άλλων ποδοσφαιριστών που μικροπαντρεύονται, λέει. «Ακόμη 20 χρόνων είμαι και δεν σκέφτομαι έτσι…».
DOWN TO EARTH
Δεν το παίζει ανίδεος. Ξέρει πως θεωρείται ένα απ’ τα μεγαλύτερα ταλέντα του κυπριακού ποδοσφαίρου. Το έχει ακούσει αρκετές φορές. Αλλά πάλι εξακολουθεί να αισθάνεται αμήχανα. Όταν του λέω μάλιστα, ότι κάποιοι τον αποκαλούν «Κύπριο Fabregas», κοκκινίζει για τα καλά. «Η κλάση του Fabregas είναι πολύ μεγάλη. Οπότε, δεν τίθεται θέμα καν σύγκρισης».
Μα, τέτοια μετριοφροσύνη, δεν μπορεί, επιμένω εγώ. Άλλοι στη θέση του, θα κοκορεύονταν. «Δεν πιστεύω ότι έκανα κάτι. Σίγουρα, πάμε καλά ως ομάδα και με τιμά να ακούω τέτοια λόγια, αλλά ξέρω ότι έχω και άλλα να δώσω. Αν δεν είμαι προσγειωμένος, δεν θα φθάσω εκεί που θέλω. Και άλλα ταλέντα χάθηκαν. Χρειάζεται προσοχή και πολλή δουλειά».
ΠΗΓΗ: Περιοδικό Down Town, Άνοιξη 2010 – Αρχείο «Ο Φιλελεύθερος».
